Uzasadnienie
Skargę na oznaczoną w osnowie postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. wniósł w imieniu strony skarżącej – Fundacji A w likwidacji, likwidator M. G. Celem ustalenia umocowania likwidatora do działania w imieniu skarżącej, zarządzeniem z dnia 21 czerwca 2012 r., doręczonym stronie 28 czerwca 2012 r., Sąd wezwał skarżącą do złożenia – w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania – dokumentu określającego umocowanie likwidatora do działania w imieniu Fundacji.
W dniu 3 lipca 2012 r. (data stempla pocztowego) strona przedłożyła uchwałę Rady Fundacji z dnia [...] (nr [...]) w sprawie powołania likwidatora w osobie M. G. Z treści tej uchwały wynika, że M. G. został powołany do pełnienia funkcji likwidatora Fundacji z dniem 24 czerwca 2012 r. Tymczasem, skarga została złożona (z zachowaniem wymaganego trybu) w dniu 21 maja 2012 r.
Wraz z uchwałą strona przedłożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego z urzędu. Do wniosku dołączyła bilans rachunkowy Fundacji sporządzony na dzień 31 grudnia 2011 r.
Zarządzeniem z dnia 25 lipca 2012 r., doręczonym stronie w dniu 1 sierpnia 2012 r., Sąd wezwał skarżącą do przedłożenia – w terminie siedmiu dni – statutu Fundacji pod rygorem odrzucenia skargi.
Wymagany statut strona przesłała w dniu 13 sierpnia 2012 r. (data stempla pocztowego).
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu:
Skargę należało odrzucić.
Legitymacja skargowa stanowi wstępną a zarazem niezbędną przesłankę dopuszczalności skargi. Brak tego przymiotu u podmiotu wnoszącego skargę stanowi o niedopuszczalności tego rodzaju pisma procesowego i skutkuje odrzuceniem skargi po myśli art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – dalej w skrócie: "p.p.s.a.").
W stanie faktycznym sprawy, skargę w imieniu strony skarżącej – Fundacji A w likwidacji wniósł M. G. jako jej likwidator. Przy czym, na etapie składania skargi nie dołączył on dokumentów, z których wynikałaby ta funkcja.
Z uwagi na powyższe, działając na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. Sąd wezwał stronę skarżącą do złożenia dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie podpisanego pod skargą do działania w imieniu Fundacji. W odpowiedzi na to wezwanie, M. G. przedłożył uchwałę Rady Fundacji nr [...], powołującą go na funkcję likwidatora z dniem 24 czerwca 2012 r.
Z zestawienia – daty wniesienia skargi (w dniu 21 maja 2012 r.) oraz daty powołania M. G. na funkcję likwidatora Fundacji (z dniem 24 czerwca 2012 r.) wynikało, że funkcję likwidatora M. G. objął później aniżeli w dacie zaskarżenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. Zarządzeniem z dnia 25 lipca 2012 r., doręczonym stronie w dniu 1 sierpnia 2012 r., Sąd dodatkowo wezwał skarżącą – w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi – do przedłożenia statutu Fundacji celem ustalenia kompetencji Rady Fundacji do wyznaczania osoby likwidatora, a nadto, celem ustalenia, czy w statucie Fundacji zostały przewidziane szczegółowe postanowienia odnośnie zasad jej reprezentacji w toku postępowania likwidacyjnego.
Z akt sprawy wynika, że w/w zobowiązanie Sądu skarżąca wykonała po terminie, albowiem statut Fundacji został nadesłany pocztą w dniu 13 sierpnia 2012 r. (data stempla pocztowego), podczas gdy siedmiodniowy termin na jego przedłożenie, wyznaczony stronie w zarządzeniu Sądu upływał z dniem 8 sierpnia 2012 r. (środa).
Już zatem sama tylko okoliczność uzupełnienia przez stronę braku formalnego w postaci statutu Fundacji po terminie do tego wyznaczonym uzasadniała odrzucenie skargi po myśli art.. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., jako że, jak stanowi art. 85 p.p.s.a., czynność procesowa podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. W ocenie Sądu, niezależnie od istnienia postawy prawnej do odrzucenia skargi w oparciu o tę właśnie przesłankę, w stanie sprawy wystąpiła dodatkowo inna przyczyna do odrzucenia skargi (o bardziej zasadniczym charakterze), a mianowicie okoliczność, że z przedłożonej przez stronę uchwały Rady Fundacji w sprawie powołania na funkcję likwidatora M. G. nie wynika jego umocowanie (legitymacja skargowa) do działania w takim charakterze na dzień złożenia skargi w sprawie. Zestawienie - daty powołania M. G. na tę funkcję (z dniem 24 czerwca 2012 r.) z datą złożenia skargi w sprawie (21 maja 2012 r.) bezspornie prowadzi bowiem do wniosku, że funkcję likwidatora M. G. objął w dacie późniejszej aniżeli data złożenia skargi.
Wskazana okoliczność, przy braku dodatkowych informacji odnośnie podstaw umocowania M. G. do działania w charakterze likwidatora Fundacji jeszcze przed ogłoszeniem przez Radę Fundacji uchwały z dnia [...] nr [...], uzasadniała przyjęcie, że w dniu złożenia skargi M. G. nie mógł reprezentować strony skarżącej jako jej likwidator, co skutkowało uznaniem złożonej przez niego skargi za niedopuszczalną.
Wskazana okoliczność obligowała Sąd do odrzucenia skargi w sprawie, o czym, na podstawie dyspozycji art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.
Odnośnie wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego wskazać należy, że zgodnie z art. 247 p.p.s.a., w razie oczywistej bezzasadności skargi, prawo pomocy stronie nie przysługuje. Norma tego przepisu obejmuje również oczywistą bezzasadność skargi z przyczyn procesowych. Wskazana przesłanka uzasadniała oddalenie wniosku o przyznanie prawa pomocy.