Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiuz 11 czerwca 2024 r., sygn. akt I SA/Wr 776/23

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi Zarządcy masy sanacyjnej P. Sp. z o.o. zs. we W. w restrukturyzacji (dalej jako Spółka, Skarżąca) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej jako: DIAS, Organ odwoławczy) z 25 lipca 2023 r. nr 0201-IEE2.7192.45.2023.5.IW utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Wrocław Psie – Pole z 28 czerwca 2023 r. nr 0226-SEE.7110.40.2023.1 zatwierdzające w całości tymczasowe zajęcie ruchomości dokonane Protokołem Tymczasowego Zajęcia Ruchomości, w postępowaniu egzekucyjnym, prowadzonym w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...] z 16 czerwca 2023 r. Z akt sprawy wynika nieopłacenie przez Spółkę zobowiązania w podatku od towarów i usług za kwiecień 2023 r. wynikającego ze złożonej deklaracji VAT-7 w kwocie 97.910,00 zł (postępowaniem egzekucyjnym objęte były również koszty upomnienia - 16,00 zł i odsetki w wysokości 973,70 zł). W ramach wszczętego - w oparciu o wymieniony tytuł wykonawczy z 16 czerwca 2023 r. postępowania egzekucyjnego zawiadomiono Spółkę o zajęciu Jej wierzytelności w A. S.A. (zawiadomienie z 21 czerwca 2023 r., doręczone Spółce), jednakże A. S.A. zawiadomieniem z 23 czerwca 2023 r. powiadomił o przeszkodzie w realizacji zajęcia z uwagi na brak środków na rachunku Spółki.

W dniu 26 czerwca 2023 r. został sporządzony Protokół Tymczasowego Zajęcia Ruchomości – kontener z [...] Spółki w G. (pozostawiony pod dozorem celnym). NUS 28 czerwca 2023 wydał wspomniane, postanowienie o zatwierdzeniu w całości tymczasowego zajęcia ruchomości, na podstawie ww. protokołu z 26 czerwca 2023 r.

Zażaleniem z 30 czerwca 2023 r. Spółka zakwestionowała postanowienie o zatwierdzeniu tymczasowego zajęciu ruchomości, podnosząc naruszenie art. 96n § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 479 ze zm.) – w skrócie: u.p.e.a. i art. 8 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000) – w skrócie k.p.a., w związku z art. 18 u.p.e.a., w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, przez zajęcie ruchomości w wyniku egzekucji zaległości, której powstanie związane jest wyłącznie z działalnością dyskrecjonalną tego samego wierzyciela i tego samego organu egzekucyjnego – uniemożliwienie uiszczenia zaległości z zabezpieczonego rachunku bankowego. Egzekwowana należność miała powstać z działania organów – bez winy Spółki w tym zakresie. Spółka nie może za to ponosić jakiejkolwiek odpowiedzialności, a tym samym (argumentowała) obowiązek egzekwowany nie istnieje, a z pewnością nie jest wymagalny.

Czynność egzekucyjna została przeprowadzona przed doręczeniem zobowiązanemu tytułu wykonawczego, gdyż samo zatwierdzenie czynności ma charakter następczy w stosunku do tejże czynności, która została wykonana bez podstawy prawnej. W uzasadnieniu zażalenia powołano decyzję z 19 stycznia 2023 r nr 0271-SEW-1.4253.2.2023 NDUS o zabezpieczeniu zobowiązań w podatku od towarów i usług za okresy I – XII 2018 i dokonane - w oparciu o to rozstrzygnięcie zabezpieczenie wierzytelności z rachunków bankowych Spółki. Spółka miała zostać pozbawiona możliwości dysponowania środkami na Jej rachunkach bankowych. Organ II instancji uchylił decyzję o zabezpieczeniu i orzekł co do istoty. Spółka wskazała okoliczność występowania o zwolnienie spod zabezpieczenia środków na zobowiązanie w tym na uregulowanie podatku od towarów i usług za kwiecień 2023 r., co spotkało się z odmową NUS. Zażalenie zostało poszerzone o zarzut naruszenia art. 96n § 1 pkt i 3 u.p.e.a. przez zatwierdzenie w całości tymczasowego zajęcia ruchomości, mimo braku doręczenia Spółce Protokołu Tymczasowego Zajęcia Ruchomości – dokument ten nie został doręczony ani wysłany.

Utrzymując w mocy postanowienie Organu I instancji, DIAS argumentował w szczególności, że Protokół Tymczasowego Zajęcia Ruchomości sporządzony został prawidłowo, a NUS po otrzymaniu odwzorowania cyfrowego stwierdził, że zaległości określone tytułem wykonawczym nr [...] z 16 czerwca 2023 r. są wymagalne i podlegają egzekucji. To nie organ egzekucyjny zobowiązany jest do doręczenia protokołu tymczasowego zajęcia, lecz organ sporządzający protokół. Brak doręczenia protokołu w dacie wydania zaskarżonego postanowienia jest nieistotny, bo organ egzekucyjny opiera się na protokole odzwierciedlonym cyfrowo.

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem DIAS, Spółka zaskarżyła je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, podnosząc zarzuty o naruszeniu:

1. – art. 96n § 1 pkt 1 i 3 u.p.e.a., w związku z art. 94zb ust. 4 ustawy z 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 813 ze zm.) – w skrócie jako uKAS, w związku z art. 110 k.p.a., w związku z art. 18 u.p.e.a., a także Protokołu nr 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Obywatela, w związku z art. 17 Karty Praw Podstawowych, w związku z art. 13 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 26 i art. 27 Konwencji Wiedeńskiej o prawie traktatów przez zatwierdzenie w całości tymczasowego zajęcia ruchomości pomimo braku doręczenia zobowiązanemu protokołu tymczasowego zajęcia ruchomości do czego zobowiązany był organ, co w konsekwencji sprawia, że nie zostały spełnione warunki takiego zatwierdzenia - do wydania skarżonego postanowienia, jak również przez uniemożliwienie Spółce skorzystania ze skutecznego środka zaskarżenia w momencie, gdy nie doręczono jeszcze protokołu tymczasowego zajęcia i nie miała Spółka możliwości zweryfikowania jego poprawności;
2. – art. 96n § 1 pkt 1 lit. a) u.p.e.a. i art. 8 k.p.a., w związku z art. 18 u.p.e.a., w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez zajęcie ruchomości w wyniku egzekucji zaległości, której powstanie związane jest wyłącznie z działalnością dyskrecjonalną tego samego wierzyciela i tego samego organu egzekucyjnego – uniemożliwienie uiszczenia zaległości z zabezpieczonego rachunku bankowego – egzekwowana należność powstała z działania organów – bez winy Spółki w tym zakresie; Spółka nie może za to ponosić jakiejkolwiek odpowiedzialności, tym samym obowiązek egzekwowany nie istnieje, a z pewnością nie jest wymagalny, a czynność egzekucyjna została przeprowadzona przed doręczeniem zobowiązanemu tytułu wykonawczego, gdyż samo zatwierdzenie czynności ma charakter następczy w stosunku do tejże czynności, która została wykonana bez podstawy prawnej.

W oparciu o zarzuty wniesiono o uchylenie postanowień organów obu instancji, przeprowadzenie rozprawy i zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa świadczonego przez doradcę podatkowego stosownie do norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi, w szczególności podniesiono doręczenie Spółce protokołu tymczasowego zajęcia ruchomości dopiero 3 sierpnia 2023 r. – ponad miesiąc od czynności egzekucyjnej. Zdaniem Spółki legalność postanowienia o zatwierdzeniu tymczasowego zajęcia ruchomości można badać tylko i wyłącznie we wzajemnej łączności z samym protokołem tymczasowego zajęcia. Skarżąca nie mogła skorzystać ze skutecznego środka zaskarżenia w momencie, w którym nie doręczono Jej jeszcze protokołu tymczasowego zajęcia. Spółka nie mogła w pełni skorzystać z zażalenia, o którym mowa w art. 96o § 3 u.p.e.a., bo nie była w stanie zweryfikować treści protokołu.

Protokół tymczasowego zajęcia ruchomości - skoro nie został doręczony - należy traktować jako nieistniejący/niewiążący ani organu, ani zobowiązanego. Organ winien wydać postanowienie o odmowie zatwierdzenia protokołu zajęcia tymczasowego.

W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W oparciu o art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie.

Skarga złożona w niniejszej sprawie została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do przepisu art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga jest niezasadna.

Z akt sprawy wnika następująca sekwencja okoliczności faktycznych:

1. – wystawienie 16 czerwca 2023 r. tytułu wykonawczego nr [...] przez NUS obejmującego zobowiązanie w podatku od towarów i usług za IV 2023 r. w kwocie 97.910,00 zł, zadeklarowane przez Spółkę w deklaracji VAT-7 wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami upomnienia;
2. – doręczenie odpisu wymienionego tytułu wykonawczego Spółce, w trybie art. 44 k.p.a.;
3. – zawiadomienie o zajęciu wierzytelności Spółki w A. S.A. z 21 czerwca 2023 r., doręczone Spółce w trybie art. 44 k.p.a.;
4. – zawiadomienie A. S.A. z 23 czerwca 2023 r. o przeszkodzie w realizacji zajęcia z uwagi na brak środków;
5. – sporządzenie 26 czerwca 2023 r. Protokołu Tymczasowego Zajęcia Ruchomości – kontener z [...] Spółki pozostawiony pod dozorem celnym;
6. – wydanie przez NUS 28 czerwca 2023 r, postanowienia o zatwierdzeniu w całości tymczasowego zajęcia ruchomości, na podstawie ww. protokołu z 26 czerwca 2023 r., w związku z postępowaniem egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...].
7. – utrzymanie w mocy przez DIAS zaskarżonym postanowieniem z 25 lipca 2023 r. postanowienia NUS.

Sąd nie stwierdził wad zaskarżonego rozstrzygnięcia, ani poprzedzającego je postanowienia NUS. Powołana na zasadność stanowiska Sądu argumentacja będzie tożsama z zawartą w wyroku tut. Sądu o sygn. I SA/Wr 957/23 - w takim zakresie, w jakim dotyczy tożsamej kwestii doręczenia Spółce Protokołu Tymczasowego Zajęcia Ruchomości (w skrócie PTZR).

Wskazać w pierwszej kolejności należy, że kompetencja do dokonania tymczasowego zajęcia ruchomości zobowiązanego, przesłanki zajęcia wynikają wprost z art. 94y uKAS, a przesłanki negatywne zajęcia wymienione zostały w art. 94za uKAS. Istotne jest podkreślenie, że tymczasowe zajęcie ruchomości zobowiązanego nie może trwać dłużej niż 96 godzin od chwili podpisania PTZR przez funkcjonariusza dokonującego tego zajęcia (art.94z ust. 2 uKAS). Ponadto PTZR jest doręczany zobowiązanemu i dozorcy (art. 94zb ust. 4 uKAS), a w trakcie trwania tymczasowego zajęcia organ egzekucyjny może wydać (art. 96n § 1 u.p.e.a.) - w oparciu o otrzymane odwzorowanie cyfrowe protokołu tymczasowego zajęcia ruchomości – postanowienia o:

1. 1) zatwierdzeniu w całości tymczasowego zajęcia ruchomości w egzekucji administracyjnej prowadzonej przez ten organ na podstawie tytułu wykonawczego wskazanego w protokole tymczasowego zajęcia ruchomości, jeżeli:
2. a) nie wykonano, nie umorzono, nie stwierdzono wygaśnięcia albo nieistnienia obowiązku, nie odroczono terminu wykonania obowiązku albo nie rozłożono na raty spłaty należności pieniężnych,
3. b) tymczasowo zajęte ruchomości nie zostały wyłączone spod egzekucji lub od niej zwolnione,
4. c) protokół ten został sporządzony zgodnie z art. 94zb ust. 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej;
5. 2) zatwierdzeniu w części tymczasowego zajęcia ruchomości w egzekucji administracyjnej prowadzonej przez ten organ na podstawie tytułu wykonawczego wymienionego w protokole tymczasowego zajęcia ruchomości w przypadku spełnienia w tym zakresie warunków wymienionych w pkt 1, a w pozostałej części - o odmowie zatwierdzenia tymczasowego zajęcia ruchomości;
6. 3) odmowie zatwierdzenia tymczasowego zajęcia ruchomości - jeżeli warunki nie są spełnione.

Kwestionowana przez Spółkę dopuszczalność zatwierdzenia w całości tymczasowego zajęcia ruchomości przed doręczeniem Spółce PTZR, zdaniem Sądu wynika wprost z wyżej powołanych przepisów. Mianowicie ustawodawca wprost przewidział obowiązek oceny legalności tymczasowego zajęcia ruchomości zobowiązanego (Spółki) przez organ egzekucyjny w trakcie trwania zajęcia – bez uprzedniego doręczenia Spółce, czy też organowi egzekucyjnemu PTZR albowiem – jedno z przewidzianych w art. 96n § 1 u.p.e.a. rozstrzygnięć (postanowień) wydawane jest jedynie w oparciu o odwzorowanie cyfrowe PTZR – co wynika z jednoznacznego brzmienia wspomnianego przepisu. Zobowiązany może zaś kwestionować stanowisko organu egzekucyjnego w tym zakresie - a więc i legalność tymczasowego zajęcia nieruchomości - składając zażalenie na postanowienie w sprawie zatwierdzenia tymczasowego zajęcia ruchomości, co przewiduje wprost przepis art. 96o § 3 u.p.e.a.

Skoro więc NUS dysponował odwzorowaniem cyfrowym PTZR, to mógł, a wręcz - z woli ustawodawcy - miał obowiązek wydać jedno z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 96n § 1 u.p.e.a. w rozpoznawanej sprawie zatwierdzając w całości tymczasowe zajęcie ruchomości i nie oglądając się na doręczenie PTZR zobowiązanemu (Spółce). Podkreślić należy krótki okres trwania tymczasowego zajęcia – max. 96 godzin, w którym to jedynie okresie można wydać postanowienia z art. 96n § 1 u.p.e.a., co przy uwzględnieniu postulatu Spółki o czekaniu z wydaniem takiego postanowienia do momentu doręczenia PTZR czyniłoby przepis art. 96n u.p.e.a. niewykonalnym (por. przepisy i wynikające z nich terminy związane z doręczaniem). Na marginesie wskazać należy, że doręczenie PTZR Spółce nastąpiło w dniu 3.08.2023 r. – na co wskazuje: zwrotne potwierdzenie odbioru (k.

1. 12) oraz Spółka na str. 3 skargi.

W zakresie oceny zasadności wydania przez NUS postanowienia zatwierdzającego w całości tymczasowe zajęcie ruchomości Spółki (potwierdzonego zaskarżonym postanowieniem DIAS) wskazać należy, że wydanie takiego postanowienia jest możliwe w przypadku braku negatywnych przesłanek wymienionych w art. 96n § 1 pkt 1 lit. a)-b) u.p.e.a. Wydanie wspomnianego postanowienia jest zatem możliwe gdy:

1. a) nie wykonano, nie umorzono, nie stwierdzono wygaśnięcia albo nieistnienia obowiązku, nie odroczono terminu wykonania obowiązku albo nie rozłożono na raty spłaty należności pieniężnych,
2. b) tymczasowo zajęte ruchomości nie zostały wyłączone spod egzekucji lub od niej zwolnione,

Ponadto PTZR musi zostać sporządzony zgodnie z art. 94zb ust. 2 uKAS (art. 96n § 1 pkt 1 lit. a)-b) u.p.e.a. Sąd dokonując kontroli postanowień obu instancji względem akt stwierdził, że ww. przesłanki zostały przeanalizowane zarówno przez NUS, jak i DIAS. Skoro zaś nie wystąpiły przesłanki negatywne, a PTZR odpowiada wymogom określonym w art. 94zb ust. 2 uKAS tzn.:

1. – zawiera oznaczenie zobowiązanego (Spółka);
2. – zawiera oznaczenie organu egzekucyjnego i numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę tymczasowego zajęcia ruchomości;
3. – zawiera kwotę należności pieniężnej, która nie obejmuje odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych;
4. – zawiera wyszczególnienie tymczasowo zajętych ruchomości z podaniem ich liczby/ilości oraz opisu;
5. – zawiera pouczenie zobowiązanego (Spółki) o zakazie rozporządzania tymczasowo zajętymi ruchomościami oraz o skutkach tego zajęcia;
6. – zawiera oznaczenie dozorcy;
7. – zawiera pouczenie dozorcy o skutkach przyjęcia tymczasowo zajętych ruchomości pod dozór;
8. – zawiera imiona i nazwiska osób uczestniczących w tymczasowym zajęciu ruchomości;
9. – nie zawiera wniosków i oświadczeń, bo nie zostały zgłoszone w trakcie tymczasowego zajęcia ruchomości;
10. – nie zawiera podpisu zobowiązanego, bo nie był obecny przy tymczasowym zajęciu ruchomości;
11. – nie zawiera podpisów świadków, bo nie zostali przywołani do obecności przy tymczasowym zajęciu ruchomości;
12. – zawiera miejsce, datę oraz oznaczenie godziny i minuty podpisania protokołu przez funkcjonariusza dokonującego tymczasowego zajęcia ruchomości.

to zasadnym było zatwierdzenie w całości tymczasowego zajęcia ruchomości Spółki postanowieniem NUS z 28 czerwca 2023 r.

Odnosząc się zaś do argumentacji Spółki o nieistnieniu obowiązku podatkowego – zobowiązania w podatku od towarów i usług za kwiecień 2023 r., Sąd wskazuje, że Spółka sama zadeklarowała w złożonej przez siebie deklaracji Vat-7 zobowiązanie w podatku od towarów i usług za kwiecień 2023 r., w wysokości 97.910,00 zł, którego nie uiściła w terminie jego płatności. Złożona przez Spółkę deklaracja nie został również skorygowana, a także nie wydano decyzji wobec Spółki w zakresie zobowiązania w podatku od towarów i usług za kwiecień 2023 r. Mając więc na uwadze, że zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług powstaje z mocy prawa i w tym przypadku przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji i podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty (art. 21 § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm.)), to nie można twierdzić, że wynikający z takiej deklaracji egzekwowany obowiązek zapłaty przez Spółkę podatku nie istnieje.

Podnoszone przez Spółkę powody braku uiszczenia wynikającego z deklaracji zobowiązania nie są tożsame z nieistnieniem obowiązku. Nieistnienie obowiązku w rozumieniu art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. oznacza przede wszystkim sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał (np. z mocy prawa) albo nie wydano/nie wysłano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana/wysłana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie, bądź też gdy obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 14 grudnia 2023 r. o sygn. akt III SA/Wr 607/22 – dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – w skrócie CBOSA). Takie sytuacje nie miały miejsca w rozpatrywanej sprawie. Ponadto Sąd wskazuje, że przez wymagalność:

"... należy rozumieć taką cechę obowiązku administracyjnego, która zezwala wierzycielowi domagać się od zobowiązanego wykonania obowiązku i w razie odmowy wystąpić do organu egzekucyjnego o zastosowanie przymusu egzekucyjnego (P. Przybysz, Egzekucja..., s. 43)."

Skoro więc Spółka zadeklarowała odpowiednią kwotę do zapłaty w podatku od towarów i usług i nie uiściła jej w ustawowym terminie, a także po otrzymaniu stosownego upomnienia, to w sprawie zobowiązania podatkowego za kwiecień 2023 r. - przekształconego w zaległość, po upływie terminu płatności - postępowanie egzekucyjne i egzekucja mogły być prowadzone. Na wymagalność – w rozpoznawanym przypadku obowiązku zapłaty zaległości w podatku od towarów i usług za kwiecień 2023 r. – nie mają, zdaniem Sądu, jakiegokolwiek wpływu okoliczności, jak wskazuje Spółka, uniemożliwiające uregulowanie obowiązku – zapłaty zobowiązania, a następnie powstałej z tego tytułu zaległości. Innymi słowy Spółka powołuje okoliczności związane z wykonaniem wymagalnego obowiązku, a nie wpływające na jego wymagalność.

Powołane przez Spółkę w skardze przepisy: art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Obywatela, w związku z art. 17 Karty Praw Podstawowych, w związku z art. 13 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 26 i art. 27 Konwencji Wiedeńskiej o prawie traktatów nie stoją w sprzeczności z zaskarżonym rozstrzygnięciem, albowiem tymczasowe zajęcie ruchomości podlega weryfikacji – przewidziano skuteczny środek zaskarżenia w postaci zażalenia, o którym mowa w art. 96o § 3 u.p.e.a. Same postanowienia organów obu instancji, w przedmiocie zatwierdzenia w całości tymczasowego zajęcia ruchomości odpowiadają przepisom prawa.

W konsekwencji powyższego Sąd - uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione, a równocześnie nie stwierdzając innych naruszeń przepisów, które zobowiązywałyby w oparciu o art. 145 p.p.s.a. do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia, na podstawie art. 151 p.p.s.a. - skargę oddalił.