Uzasadnienie
W myśl art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej w skrócie: p.p.s.a.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. O sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku, a na żądanie stron także na udzielonych im odpisach.
Stosownie do treści art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Natomiast zgodnie z art. 156 § 2 p.p.s.a., dalsze odpisy powinny być zredagowane w brzmieniu uwzględniającym postanowienie o sprostowaniu.
Aby można było dokonać sprostowania, wymienione w art. 156 § 1 p.p.s.a. nieprawidłowości, muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości wyraża się w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Przedmiotem sprostowania może być zatem, np. błędne oznaczenie imion i nazwisk stron postępowania, nieprawidłowe opisanie zaskarżonego aktu lub czynności - poprzez podanie złej sygnatury aktu lub daty oraz inne błędy polegające np. na mylnej pisowni wyrazu lub jego nieprawidłowym użyciu. Przy czym, sprostowaniu podlegają wadliwości występujące zarówno w sentencji orzeczenia, jak i w jego uzasadnieniu.
Z akt sprawy wynika, że w pierwszym zdaniu uzasadnienia prostowanego postanowienia doszło do błędnego określenia miejsca położenia "A". Sąd wskazał bowiem: "W.", zamiast – jak to wynika z akt sprawy - "S.".
Uznając zatem, że błąd ten ma charakter oczywisty, Sąd na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.