Uzasadnienie
W dniu 2 lipca 2012 r. skarżącej I.J. doręczono wezwanie do uzupełnienia braku fiskalnego skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego od tego środka zaskarżenia oraz uzupełnienie braku formalnego skargi poprzez podpisanie jej egzemplarza znajdującego się w aktach sprawy lub nadesłanie podpisanego odpisu skargi.
Listem poleconym, nadanym w dniu 12 lipca 2012 r. na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżąca przesłała wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, przesyłając jednocześnie dwa podpisane egzemplarze tego środka prawnego. W uzasadnieniu swojego wniosku I. J. podała, że w dniach 9-11 lipca leczyła się we własnym zakresie w domu. Wizytę u lekarza uznała strona za zbędną, nie biorąc pod uwagę konieczności udowodnienia tej okoliczności przed Sądem, zatem termin do uzupełnienia braku formalnego skargi minął w czasie jej niedyspozycji zdrowotnej, kiedy nie mogła z przyczyn obiektywnych wykonać wezwania i przesłać Sądowi podpisanej skargi. Argumentowała także, iż nie uzupełnienia w terminie braku nie dopuściła się ze swej winy, lecz z przyczyn obiektywnych i od niej niezależnych.
Z akt sprawy wynika, że w dniu 4 lipca 2012 r. skarżąca uiściła za pośrednictwem urzędu pocztowego kwotę wpisu sądowego od skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Przepisy art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 r. poz. 270) przewidują możliwość przywrócenia terminu w sytuacji, gdy zainteresowany uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak jego winy w uchybieniu terminu, wniosek o przywrócenie zostanie złożony w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu i gdy wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu zostanie dopełniona czynność, dla której termin był wyznaczony.
Zarówno w literaturze prawniczej jak i w orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, iż kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej i że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się lekkiego choćby niedbalstwa. Brak winy w uchybieniu terminu można zatem przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć przy użyciu największego nawet wysiłku, i że nie można za winę poczytać niedopełnienie jakiegoś nadzwyczajnego wysiłku, np. zagrażającego jego zdrowiu lub życiu, albo narażającego ją na poważne straty. Akcentuje się też, iż przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej należy wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy, a do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która uniemożliwia wyręczenie przez inną osobę, powódź, pożar.
Mając na uwadze powyższe wywody należało stwierdzić, iż strona skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia w sprawie okoliczności wskazującej na brak winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Okoliczność, która wedle relacji strony towarzyszyła w niniejszej sprawie uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej, a to jej choroba, nie może być uznana w okolicznościach sprawy za wystarczającą do uprawdopodobnienia braku winy skarżącej. Po pierwsze wskazać należy, że wnioskodawczyni w żaden sposób nie uprawdopodobniła swojej choroby. Oceny wymaganego przepisem prawa uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu nie sposób bowiem, zdaniem Sądu, dokonać na podstawie samego oświadczenia strony, tym bardziej, że była ona świadoma biegu terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi i na podstawie własnej decyzji nie dochowała należytej staranności poprzez uzyskanie zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego wywołaną chorobą niezdolność do dokonania czynności procesowej w terminie, Po drugie stwierdzić trzeba, że we wniosku strona nie przedstawiła żadnych informacji na temat przyczyn, dla których w czasie swojej oświadczonej choroby nie była w stanie posłużyć się inną osobą w celu nadania w urzędzie pocztowym na adres Sądu listu zawierającego podpisany egzemplarz skargi.
W konsekwencji Sąd zobligowany był uznać, iż w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy nie została zrealizowana przesłanka określona w art. 87 § 2 ustawy procesowej, od której zaistnienia uzależnione jest uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi.
W związku z powyższym, na podstawie powołanych przepisów Prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.