Uzasadnienie
Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 12 listopada 2007 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 26 września 2003 r. wydanej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. nr [...]. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że ww. decyzja została doręczona w dniu 30 września 2003 r. Termin do wniesienia odwołania od ww. decyzji upłynął w dniu 14 października 2003 r.
W dniu 11 września 2007 r. wpłynął do Dyrektora Izby Skarbowej we W. wniosek strony z dnia 24 sierpnia 2007 r. (27 sierpnia 2007 r. – data stempla pocztowego) o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia 26 września 2003 r. nr [...]. Wraz z wnioskiem złożone zostało przez podatnika odwołanie od przedmiotowej decyzji.
Rozpatrując wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania Dyrektor Izby Skarbowej we W. odrębnym postanowieniem z dnia 9 listopada 2007 r. Nr [...] odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W związku z powyższym zaistniały w przedmiotowej sprawie przesłanki prawne określone w art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. zwana dalej "O.p.") do orzeczenia o uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przywrócenie skarżącemu terminu do wniesienia odwołania. Skarżący podniósł, że osoba odbierająca decyzję nie była do tego upoważniona, a ponadto jest osobą schorwaną. Zdaniem skarżącego udowodnił on, że niedochowanie terminu do wniesienia odwołania nie było zawinione. Skarżący wskazał na naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej, zwłaszcza art. 121, art. 216 i art. 222 O.p.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi i podtrzymała swoje stanowisko w przedmiotowej sprawie.
Na rozprawie pełnomocnik strony skarżącej przedłożył zaświadczenie z dnia 16 czerwca 2008 r. na okoliczność stanu zdrowia K. N. Pełnomocnik strony przeciwnej oświadczył, że przedłożony dowód jest dowodem nieznanym organowi orzekającemu w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie należy zauważyć, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej obejmującą m.in. orzekanie w sprawach postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwaną dalej "p.s.a."), które oceniane są z punktu widzenia ich legalności, a więc zgodności z prawem, zarówno materialnym jak i formalnym. W niniejszej sprawie, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa procesowego w sposób mający istotny wpływ na wynik postępowania, ani też przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 223 § 2 pkt 1 O.p. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Natomiast stosownie do art. 228 § 1 pkt 2 O.p. organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Powyższe postanowienie ma charakter ostateczny. W świetle art. 228 O.p. konsekwencją stwierdzenia przez organ odwoławczy uchybienia terminowi do wniesienia odwołania jest pozostawienie go bez rozpatrzenia. Oznacza to, że podatnik pozbawiony zostaje prawa do kontroli instancyjnej wydanego przez organ podatkowy pierwszej instancji rozstrzygnięcia. Dlatego też postanowienia dotyczące stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania powinny być wydawane wówczas, gdy przekroczenie terminu jest oczywiste (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 maja 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 186/07, opubl. LEX nr 309083).
W przedmiotowej sprawie stwierdzono na podstawie zwrotnego potwierdzenia odbioru, że decyzja organu podatkowego pierwszej instancji została skutecznie doręczona stronie (doręczenie zastępcze) w dniu 30 września 2003 r. Zatem termin do wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji upłynął w dniu 14 października 2003r. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wraz z odwołaniem wpłynął do Dyrektora Izby Skarbowej we W. w dniu 11 września 2007 r. (27 sierpnia 2007 r. – data stempla pocztowego).
Dyrektor Izby Skarbowej we W. odrębnym postanowieniem z dnia 9 listopada 2007 r. Nr [...] odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 18 czerwca 2006 r. sygn. akt I SA/Wr 77/08 oddalił skargę na ww. postanowienie.
Sąd w niniejszej sprawie, po dokonaniu analizy akt sprawy, podzielił stanowisko wyrażone w ww. wyroku, że skoro w przedmiotowej sprawie niesporne jest, że adres do doręczeń korespondencji był nie tylko adresem siedziby przedsiębiorstwa prowadzonego przez osobę fizyczną, lecz także adresem jej miejsca zamieszkania tym samym w zakresie doręczeń obowiązywał dla osób fizycznych sposób doręczenia przewidziany w art. 148 - 150 O.p., a więc zasadniczo do rąk adresata w jego mieszkaniu lub miejscu pracy (art. 148 § 1). Przewidziana w art. 148 § 2 pkt 2 O.p. możliwość doręczenia pisma również w miejscu pracy adresata - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji, jest do wykorzystania tylko w sytuacji, gdy taka osoba upoważniona do odbioru korespondencji została faktycznie ustanowiona. M. B. nie ustanowił takiej osoby i z faktu tego nie wynikają żadne konsekwencje poza tym, że nie było możliwe zastosowanie doręczenia w sposób określony w art. 148 § 2 pkt 2 O.p. i faktycznie sposobu tego nie zastosowano.
Nic nie stało jednak na przeszkodzie aby w przedmiotowej sprawie zastosować sposób doręczenia przewidziany w art. 149 O.p. tzn. aby w razie nieobecności adresata w miejscu zamieszkania doręczyć decyzję pełnoletniemu domownikowi - jakim była teściowa strony skarżącej.
Okoliczność, że teściowa jest osobą schorowaną nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Strona skarżąca wiedząc o tym fakcie powinna była tak zorganizować odbiór korespondencji tak, aby wyeliminować sytuacje takie jak sytuacja, która miała miejsce w przedmiotowej sprawie, choćby przez wskazanie adresu do doręczeń korespondencji w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej. Niezasadnym jest twierdzenie strony skarżącej jakoby teściowa nie złożyła stosownego zobowiązania się do doręczenia korespondencji. Z potwierdzenia zwrotnego odbioru wynika wyraźnie, że w dniu 30 września 2003 r. doręczono wynik kontroli i decyzję K. N., która złożyła podpis pod oświadczeniem "oznaczoną wyżej przesyłkę doręczono pełnoletniemu domownikowi (...), który podjął się oddania pisma adresatowi". Podsumowując powyższe należy stwierdzić, ze zasadnie organ odwoławczy przyjął, że decyzja organu podatkowego pierwszej instancji została skutecznie doręczona w dniu 30 września 2003 r.
Skoro zatem doręczenie decyzji było skuteczne to wniesienie odwołania po upływie niespełna czterech lat od jej doręczenia, przy braku podstaw do uwzględnienia wniosku strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, co wynika z wyżej powołanego wyroku WSA we Wrocławiu, stanowi niewątpliwie uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Należy zatem uznać, że postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania nie narusza przepisów prawa procesowego, jak też przepisów prawa materialnego.
Mając na uwadze powyższe Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez Dyrektora Izby Skarbowej we W. przepisów art. 121 O.p. i art. 222 O.p. Natomiast wskazywany przez stronę fakt, wydania przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. pisma zamiast postanowienia w odpowiedzi na pismo strony co do doręczenia decyzji nie ma znaczenia dla przedmiotowej sprawy, w której zaskarżeniu podlega postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W., dotyczące stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Stąd też zarzut naruszenia art. 216 O.p. w odniesieniu do rozpatrywanej sprawy jest zarzutem bezzasadnym.
Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę na podstawie art. 151 p.s.a.