Uzasadnienie
Pismem z dnia 8 kwietnia 2011 r. E. Ł. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 24 lutego 2011 r. o nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. – K. z dnia 22 listopada 2010 r. Nr [...] w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w wysokości 17.000 zł z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od przychodu uzyskanego w związku z odpłatnym zbyciem w 2008 r. prawa majątkowego stanowiącego spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego nr [...], o powierzchni 26,25 m2 położonego we W. przy ul. [...]. Zaskarżonej decyzji oprócz naruszenia prawa materialnego strona zarzuciła przede wszystkim naruszenie prawa procesowego tj. art. 210 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 dalej O.p.) polegające na braku podpisu osoby upoważnionej do wydania decyzji, jednocześnie wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na brak decyzji, stanowiącej przedmiot zaskarżenia. Organ wyjaśnił, że zarówno do strony jak i do organu I instancji została skierowana decyzja nie zawierającego niezbędnego elementu, jakim jest podpis osoby upoważnionej. W ocenie organu rozstrzygnięcie to nie weszło do obrotu prawnego i nie wywołało skutków właściwych dla doręczenia decyzji organu podatkowego. Tym samym dla zakończenia postepowania odwoławczego konieczne stało się skierowanie do strony oraz organu podatkowego prawidłowej decyzji. W dniu 4 maja 2011 r. wydana została decyzja kończąca postepowanie w sprawie prowadzonej z odwołania strony skarżącej od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. – K. z dnia 22 listopada 2010 r. nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie za art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 – 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż wyżej określone akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Art. 3 § 2 pk 8 przewiduje możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego również bezczynności organów we wcześniej określonych przypadkach.
W świetle art. 210 § 1 O.p. decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu podatkowego, datę wydania, oznaczenie strony, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie o trybie odwoławczym – jeżeli od decyzji służy odwołanie, podpis osoby upoważnionej, z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego.
Należało zatem ustalić, czy brak podpisu osoby upoważnionej do wydania decyzji jest wadą istotną pozbawiającą ten akt charakteru decyzji administracyjnej.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem i piśmiennictwem (por. wyrok NSA z dnia 10 października 2008 r. II GSK 508/07, LEX nr 516791, B. Adamiak – Wadliwość decyzji administracyjnej, Wrocław 1986, str.
50) brak podpisu na decyzji jest wadą istotną, prowadzącą do oceny, że chodzi wówczas o pismo będące projektem decyzji. W konsekwencji prowadzi to do stwierdzenia, że pismo to nie wchodzi jeszcze do obrotu prawnego i nie wywołuje skutków, z którymi przepisy łączą konsekwencje prawne. Nie ma przy tym znaczenia czy pismo to zostało stronie doręczone. Co prawda art. 212 o.p. łączy związanie organu treścią decyzji między innymi z chwilą doręczenia, podkreślić jednak należy, że w przepisie tym mowa jest o decyzji, a więc akcie zawierającym niezbędne składniki, pozwalające uznać oświadczenie woli organu administracji właśnie za decyzję. Za minimum elementów decyzji traktuje się cztery składniki takie jak oznaczenie organu, adresata decyzji, rozstrzygnięcie i podpis osoby uprawnionej do jej wydania. Oznacza to więc, że brak jednego ze wskazanych wyżej składników decyzji powoduje wykluczenie ustalenia podstawowych elementów stosunku prawnego i nie mamy wówczas do czynienia z objawem woli organu, czyli z czynnością stosowania prawa przez uprawniony podmiot. Brak podpisu nie czyni aktu woli władzy decyzją w rozumieniu prawa.
Bez wątpienia zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej nie może być traktowana jako decyzja administracyjna w rozumieniu prawa, skoro brak pod nią podpisu osoby upoważnionej do jej wydania – jest to tylko projekt decyzji.
Należy dodatkowo wskazać, że decyzja o tej samej treści co zaskarżony projekt, opatrzona datą 4 maja 2011 r. o nr [...] i podpisana, została wydana i skutecznie doręczona stronie. Po jej otrzymaniu skarżąca zaskarżyła ją do tutejszego Sądu, skarga została zarejestrowana pod sygn. akt I SA/Wr 1254/11.
Skoro zaskarżone pismo nie jest decyzją lecz jej projektem, pismo to w świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. nie stanowi aktu podlegającego kognicji sądu administracyjnego i z tych względów Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.