Uzasadnienie
Zaskarżona decyzja utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w K.G. z dnia 3 stycznia 1997 r. (...) w sprawie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za lipiec 1996 r. Nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym wyliczono w kwocie 43 zł w sytuacji, gdy podatnik wykazał ją w kwocie 73 zł. W toku postępowania stwierdzono, że Tekla, Igor i Krystyna Ch., prowadzący w ramach spółki cywilnej działalność gospodarczą w zakresie cukiernictwa w K.G., zwiększyli podatek naliczony do odliczenia od podatku należnego o kwotę 30,20 zł z faktury VAT na kwotę 281,88 zł, wystawionej przez "Z.E." w J.G. i dotyczącej zakupu energii elektrycznej.
Faktura wystawiona była nie na nazwiska wspólników, ale Franciszka Ch., który jak ustalono zmarł w dniu 25 lipca 1979 r. Faktura nie została skorygowana zatem nie spełniała wymogów określonych w art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ oraz w par. 38 ust. 1 wykonawczego rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 154 poz. 797 ze zm./ i nie mogła stanowić podstawy do odliczenia podatku naliczonego od podatku należnego zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 4 lit. "a" ustawy. Zmniejszono więc w zaskarżonej decyzji wysokość podatku naliczonego do odliczenia o kwotę wynikającą z tej faktury.
W skardze do NSA Tekla, Igor i Krystyna Ch. podtrzymali zarzuty ze swego odwołania stwierdzając, iż z naruszeniem prawa pomniejszono w toku postępowania podatek naliczony z faktury za energię elektryczną. Franciszek Ch. był poprzednio właścicielem cukierni, ale po jego śmierci prowadzi ją ich spółka. Faktycznie oni byli nabywcami energii elektrycznej, a wystawienie jej na nazwisko zmarłego jest błędem mniejszej wagi, który zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym nie uniemożliwia prawidłowego wymierzenia podatku. Uważają, że wymóg wykazania w fakturze imion i nazwisk lub nazw sprzedawcy i nabywcy został wprowadzony przepisem rozporządzenia wykonawczego i nie wynika z art. 32 ust. 1 samej ustawy. Gdyby faktura z powodu takiego błędu miała uniemożliwiać odliczenie wynikającego z niej podatku naliczonego, to błąd taki powinien być wyraźnie wskazany w par. 54 ust. 4 lub 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 r.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie stwierdzając, że powołane przez skarżących wyroki w sprawach z dnia 4 października 1995 r. SA/Wr 139/95 /Biuletyn Skarbowy 1997 nr 5 str. 28/, z dnia 16 kwietnia 1995 r. SA/Wr 2364/94 /Serwis Podatkowy 1997 nr 7 str. 77/ i z dnia 5 lipca 1995 r. SA/Ł 2789/94 dotyczą rzeczywiście drobnych błędów, a nie zupełnie innego adresata faktury, wskazanego jako nabywca. Skarżący mieli możliwość wystawienia not korygujących i uzyskania ich akceptacji przez wystawcę, z czego nie skorzystali.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług. Po myśli art. 19 ust. 2 kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określona w fakturach. Faktura jest podstawowym dokumentem rozliczeniowym w zakresie podatku od towarów i usług i musi być prawidłowo wystawiona. Art. 25 ust. 1 pkt 4 lit. "a" ustawy mówi, że obniżenie kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, których nabycie zostało udokumentowane w szczególności fakturą wystawioną niezgodnie z art.
32. Ten zaś przepis stanowi w ust. 1, że podatnicy, z zastrzeżeniem ust. 2, dotyczącego usług na rzecz osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej, obowiązani są wystawiać fakturę lub rachunek uproszczony stwierdzający w szczególności sprzedaż towarów, jej datę, cenę jednostkową bez podatku, wartość sprzedaży, kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy.
Obowiązek wskazania w fakturze danych dotyczących nabywcy wynika zatem wprost z przytoczonego przepisu ustawy, a nie dopiero z rozporządzenia wykonawczego, jak twierdzą skarżący, które zresztą wydane zostało na podstawie i w ramach upoważnienia ustawowego, zawartego w art. 32 ust. 5 ustawy.
Faktura, która wskazuje zupełnie innego nabywcę towaru, niż podatnik, nie może być uznana za wystawioną zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy, nie może też stanowić po myśli jej art. 25 ust. 1 pkt 4 lit. "a", o którym była mowa wyżej, podstawy do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony wynikający z takiej faktury. Ze znajdującego się w aktach postępowania administracyjnego odpisu skróconego aktu zgonu wynika, że Franciszek Ch. zmarł w dniu 25 lipca 1979 r. Przyjmowanie po kilkunastu latach, w 1996 r. przez skarżących faktur wystawianych na jego nazwisko świadczy o lekceważeniu przez nich zasady rzetelnego i prawidłowego prowadzenia dokumentacji księgowej, stanowiącej podstawę do rozliczenia obowiązku podatkowego.
Skarżący nie skorzystali też z możliwości skorygowania błędu, który w żadnym razie nie może być uznany za nieistotny błąd mniejszej wagi, przez choćby wystawienie noty korygującej w sposób, szczegółowo opisany w par. 45 powoływanego przez nich rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym z dnia 21 grudnia 1995 r. /Dz.U. nr 154 poz. 797 ze zm./.
Ponieważ w opisanej sytuacji nie stwierdzono, by zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem powszechnie obowiązujących przepisów prawa w sposób, o którym mowa w art. 22 ust. 2 lub 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, oddalono wniesioną skargę na podstawie art. 27 ust. 1 tej ustawy.