Uzasadnienie
Skarżący wniósł wraz ze skargą wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że jest byłym wspólnikiem zlikwidowanej spółki jawnej, a pozostali wspólnicy nie spłacili zobowiązań za 2010 r. Oświadczył, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną, posiada 1/6 udziału w budynku mieszkalnym o wartości 100.000 zł oraz ½ udziału w gruncie rolnym (15.000 zł). Poza tym nie ma żadnych oszczędności ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł. Dochody uzyskują z żoną z tytułu renty i emerytury w łącznej kwocie netto 2.968 zł. Jako zobowiązania i stałe wydatki wymienione zostały koszty utrzymania mieszkania (850 zł), ubezpieczenie majątku (350 zł) oraz podatek roczny za udział w nieruchomości zabudowanej.
Bez odpowiedzi pozostało wezwanie do przedłożenia dodatkowych dokumentów i oświadczeń dotyczących stanu finansowego, majątkowego i rodzinnego wnioskodawcy, na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.).
Podstawą prawną rozpoznania przedmiotowego wniosku jest regulacja zawarta w art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Stosownie do treści tych przepisów, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli w zakresie częściowym, przyznaje się osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Jak wynika z przytoczonej regulacji, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania okoliczności, które uzasadniałyby jego żądanie. Rola Sądu/ referendarza sądowego ogranicza się do wezwania ubiegającego się o przyznanie praw pomocy do przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych, jeżeli oświadczenie złożone na urzędowym formularzu wniosku okaże się niewystarczające do oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości (art. 255 p.p.s.a.).
W takich też okolicznościach w niniejszej sprawie skarżący został wezwany do nadesłania dodatkowych informacji i dokumentów. Pozostawiając wezwanie bez odpowiedzi w rezultacie nie usunął braków i wątpliwości co do jego możliwości płatniczych.
Nie było możliwe zweryfikowanie danych co do miesięcznych dochodów małżonków oraz stanu ich oszczędności. Nie wiadomo też dokładnie i szczegółowo, jakie ponoszą miesięczne wydatki na utrzymanie mieszkania, wyżywienie, kredyty, środki higieny, itd. Co za tym idzie, nie było podstaw do dokonania oceny zdolności poczynienia rezerw na opłacenie kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi, który został wyznaczony na kwotę 500 zł i zwykle w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest najwyższym kosztem sądowym.
W tym stanie rzeczy wniosek należało ocenić jako nieuzasadniony i w związku z tym, na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.