Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 3 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu – na skutek sprzeciwu strony skarżącej od postanowienie referendarza sądowego z dnia 26 sierpnia 2016 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego.
Skarżąca, zastępowana w sprawie przez doradcę podatkowego, wniosła na ww. postanowienie Sądu zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem tutejszego Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Zażalenie było niedopuszczalne.
W myśl art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6 – 8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia lub utrzymuje w mocy. Stosownie zaś do § 2 art. 260, w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Z treści zacytowanego art. 260 § 2 zd. drugie p.p.s.a. wynika zatem, że ustawa nie przewiduje wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienie.
W konsekwencji uznać należało, że wniesione w niniejszej sprawie zażalenie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. i art. 260 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.