Uzasadnienie
Wraz ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] roku, A. D. złożyła jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Strona nie zawarła w treści skargi uzasadnienia wniosku.
Także w odpowiedzi Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] roku na skargę, organ ten nie odniósł się do przedmiotowego wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniesienie skargi na decyzję administracyjną, zgodnie z 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270 ze zm.), dalej nazywaną p.p.s.a., nie wstrzymuje jej wykonania. Jednakże na podstawie § 3 tego przepisu strona może wystąpić do sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji, jeżeli w wyniku jej egzekucji będzie zachodzić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Poprzez pojęcie "znacznej szkody" należy rozumieć szkodę, powstałą w wyniku przymusowego wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego, która nie będzie mogła zostać zrekompensowana późniejszym zwrotem spełnionego świadczenia. Natomiast przez pojęcie "spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków" należy rozumieć brak możliwości lub znaczne utrudnienie, z punktu widzenia ekonomicznego, przywrócenia stanu poprzedzającego wykonanie zaskarżonej decyzji.
W przypadku aktów administracyjnych dotyczących świadczeń pieniężnych, możliwość ich wykonania nie oznacza jeszcze realizacji jednej z wyżej wskazanych przesłanek. W tym względzie ocenie podlega przede wszystkim sytuacja finansowo-majątkowa strony oraz to, czy wykonanie decyzji będzie miało wpływ na jej wypłacalność.
W oparciu o treść art. 61 § 3 p.p.s.a. należy stwierdzić, że to na stronie spoczywa w istocie obowiązek wykazania zaistnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że wniosek strony o wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej musi zostać podparty odpowiednim materiałem dowodowym. Sam wywód w tym zakresie nie może zostać uznany za wystarczający, aby pozwolić na dokonanie merytorycznej oceny wniosku. Takie stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 roku (niepublikowane).
Należy przy tym podkreślić, że brak odpowiedniego uzasadnienia wniosku nie stanowi braku formalnego pisma w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a. lecz stanowi podstawę do odmowy jego uwzględnienia. W sprawach dotyczących świadczeń pieniężnych strona powinna bowiem w szczególności przedstawić pełną dokumentację finansową i majątkową.
Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że strona skarżąca nie przytoczyła żadnych okoliczności faktycznych ani dowodów na ich poparcie, które świadczyłyby, że wykonanie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej grozi jej znaczną szkodą lub powstaniem trudnych do odwrócenia skutków.
Wobec tego w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.