Uzasadnienie
Skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu wskazując w uzasadnieniu wniosku, że jest chora, niezdolna do pracy, gospodarstwo domowe prowadzi sama i ponosi wysokie koszty leczenia. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach podała, że nie ma żadnego majątku, w tym nieruchomości, zasobów pieniężnych i ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł. Zajmuje mieszkanie komunalne o powierzchni 30,50 m2. Dochody uzyskuje z tytułu zasiłków, stałego i pielęgnacyjnego, wypłacanych przez Pomoc Społeczną, w łącznej wysokości 634 zł brutto. Jako zobowiązania i stałe wydatki wymienione zostały: czynsz najmu 85,40 zł, woda 169,52 zł, gaz 50 zł, prąd 100 zł, węgiel 1.000 zł, drzewo 500 zł, leki 300 zł, dojazdy do lekarzy około 200 zł, telefon 70-80 zł.
Referendarz sądowy przyjął do rozpoznania również dane wynikające z akt administracyjnych sprawy. Wynika z nich, że według stanu na kwiecień 2018 r. strona mieszkała wspólnie z synem z upośledzeniem umysłowym. Pozostałe dane potwierdzają oświadczenia strony złożone we wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Wpis od skargi w niniejszej sprawie wyznaczony został na kwotę 500 zł.
W ocenie referendarza sądowego, przedmiotowy wniosek jest zasadny.
Podstawą prawną jego rozpoznania jest regulacja zawarta w art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej: p.p.s.a.). Stosownie do treści tych przepisów, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (w części lub w całości) uraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, a więc w zakresie całkowitym, należy przyznać osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Powyższe zostało wykazane.
Skarżąca, która zajmuje mieszkanie komunalne, utrzymuje się wyłącznie z niewysokich zasiłków. Nie ma zatem jakichkolwiek możliwości na poczynienie rezerw pieniężnych czy też zgromadzenie środków na pokrycie kosztów postępowania w niniejszej sprawie.
W tym stanie rzeczy wniosek należało ocenić jako uzasadniony i w związku z tym, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz 258 § 1 i 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.