Uzasadnienie
W skardze z dnia [...] listopada 2017 r. wniesionej na ww. decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Zasadność wniosku skarżący uzasadniał wystąpieniem przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nadto w lakonicznym uzasadnieniu skarżący wskazał, że potrzebuje środków na życie, w tym na leczenie. Skarżący nie załączył do wniosku żadnych dokumentów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłoby wywołać wykonanie zaskarżonej decyzji jeszcze przed dokonaniem sądowej kontroli jej legalności.
Podstawę prawną do wydania orzeczenia Sądu w tym przedmiocie stanowi art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.), który jednocześnie formułuje przesłanki prawne uprawniające Sąd do objęcia wnioskodawcy tymczasową ochroną prawną do czasu rozpoznania skargi.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Twierdzenia wnioskodawcy powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (zob. postanowienie NSA z dnia 24 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2877/15, LEX nr 1990408).
Ponadto wnioskodawca występujący o wstrzymanie wykonania decyzji, który zaniechał podania jakichkolwiek okoliczności mających uzasadniać jego żądanie, nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu, poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku (zob. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12, LEX nr 1145458).
Po pierwsze Sąd wskazuje, że zapoznał się również ze znajdującym się w aktach sprawy wnioskiem skarżącego o zwolnieniu od kosztów sądowych, w którym z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynikało, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe samodzielnie i nie posiada jakiegokolwiek majątku, w tym nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł. Dochody uzyskuje z tytułu renty wynoszącej 2 280,88 zł netto. Jako zobowiązania i stałe wydatki skarżący wymienił kredyty 1 300 zł, czynsz za mieszkanie 800 zł, najem lokalu 3 050 zł, potrzeby bytowe 1 000 zł. Skarżący nie przedłożył na wezwanie dodatkowych dokumentów i oświadczeń dotyczących stanu finansowego, majątkowego i rodzinnego skarżącego.
Dodać trzeba, że, jak trafnie zwrócił uwagę referendarz sądowy w uzasadnieniu wydanego w sprawie postanowienia wartość miesięcznych wydatków, które skarżący wymienił, jest niemal trzykrotnie wyższa od renty wskazanej jako jedyne źródło dochodów. Nie zostały wyjaśnione źródła finansowania tych wydatków ani potwierdzone oświadczenie o braku jakichkolwiek oszczędności czy innych zasobów pieniężnych.
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazał by w sprawie istniały przesłanki uzasadniające udzielenie ochrony tymczasowej. Wniosek nie został bowiem poparty stosownym uzasadnieniem, jak i odpowiednimi dowodami. W niniejszej sprawie skarżący podniósł, że wykonanie decyzji pozbawi ją środków na życie, w tym na leczenie. Sąd stwierdza, iż skarżący tej okoliczności nie wykazał. Nie przedłożono bowiem żadnych dokumentów z których wynika, jakimi oszczędnościami skarżący dysponuje oraz dokumentów, z których wynikałoby, iż skarżący istotnie wymaga leczenia.
W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.