Uzasadnienie
W skardze na decyzję opisaną w sentencji niniejszego postanowienia, Skarżąca wniosła o wstrzymanie jej wykonania. W ocenie Skarżącej wykonanie decyzji, z uwagi na znaczną kwotę (97.652 zł), może powodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź trudne do odwrócenia skutki w zakresie jej wydolności finansowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej w skrócie: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane.
Przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast "trudne do odwrócenia skutki" to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OZ 752/14, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – dalej: CBOSA). Przy czym wykazanie prawdopodobieństwa wystąpienia tychże skutków ciąży wyłącznie na wnioskodawcy. To bowiem w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09, CBOSA).
Podzielając w całości przedstawioną powyżej i ugruntowaną w orzecznictwie sądów administracyjnych wykładnię art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz odnosząc ją do przedmiotowej sprawy, Sąd nie znalazł podstaw dla udzielenia Skarżącej ochrony tymczasowej. Dla uwzględnienia rzeczonego wniosku nie było bowiem wystarczające powołanie się przez Skarżącą na wysoką kwotę wynikającą z zaskarżonej decyzji oraz wskazanie na skutki o jakich mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., które odniosła do bliżej niesprecyzowanej jej kondycji finansowej (Skarżąca nie przedłożyła dokumentów dotyczących jej sytuacji finansowo-majątkowej).
Wobec powyższego, brak było możliwości zweryfikowania twierdzeń zawartych w uzasadnieniu wniosku, że zapłata kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji wywoła znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki w zakresie wydolności finansowej Skarżącej. W tym miejscu zaznaczenia wymaga, że jakkolwiek z istoty zobowiązań podatkowych wynika pewna dolegliwość, to jednak wstrzymanie wykonania decyzji przez Sąd nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których nie naprawiłoby ewentualne wygranie sporu sądowego (postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 2012 r. sygn. akt II FSK 37/12, CBOSA).
Uznając zatem, że Skarżąca nie wykazała przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.