Uzasadnienie
W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z z dnia [...]r., nr [...], W. M. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji.
W uzasadnieniu wniosku podał, że natychmiastowe wykonanie zobowiązania podatkowego, wynikającego z zaskarżonej decyzji w wysokości 66.752 zł, jest w jego sytuacji finansowej, gdzie zarabia około 1700 zł tytułem renty i wynajmu mieszkania, niemożliwe. Natomiast przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego będzie wiązało się jeszcze z dodatkowymi kosztami oraz brakiem gwarancji uzyskania egzekwowanej kwoty w całości. Skarżący podkreślił także, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu powinien uwzględnić, przy rozpoznawaniu wniosku uchybienia organów podatkowych, które zaważyły na wysokości spornego zobowiązania podatkowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie jednak z § 3 tego art., może to nastąpić w drodze postanowienia sądu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie, w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji, znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przez sformułowanie "znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W szczególności powstanie "znacznej szkody" będzie miało miejsce w sytuacji, gdy grozi utrata przedmiotu, który ze względu na swoje właściwości nie może być zastąpiony innym.
W postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracji, ciężar dowodu spoczywa zawsze na wnioskodawcy. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej. Niezałączenie do wniosku tych dokumentów nie stanowi jednak braków formalnych pisma lecz przesądza o braku podstaw do jego uwzględnienia, wobec jednoznacznej treści art. 61 § 3 w zw. z § 1 p.p.s.a.
Przechodząc do omówienia wniosku skarżącego należy stwierdzić, że nie przedstawił on jakichkolwiek dowodów na poparcie zawartych w nim twierdzeń. Zabrakło również oświadczeń skarżącego dotyczących jego sytuacji majątkowej i rodzinnej. Wobec czego nie było możliwe ustalenie jego realnych możliwości finansowych, a tym samym ustalenie, czy ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji w istocie może spowodować skutki, o jakich mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a.
Zwłaszcza, że sam skarżący również nie wyjaśnił, jakie skutki dla niego i jego rodziny mogłoby mieć wykonanie zaskarżonej decyzji, przed rozpoznaniem złożonej na nią skargi. Samo stwierdzenie, że dojdzie do pogorszenia jego sytuacji majątkowej należy uznać w tym zakresie za niewystarczające.
Sąd badając wniosek skarżącego miał również na uwadze wysokość spornego zobowiązania podatkowego. Należy jednak podkreślić, że samo wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnej nie musi być równoznaczne z powstaniem u skarżącego znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. W razie pozytywnego rozstrzygnięcia skargi, skarżącemu zawsze będzie przysługiwać prawo do żądania zwrotu wyegzekwowanych kwot.
Mając powyższe na uwadze, Sąd w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.