Uzasadnienie
UZASADNIENIE POSTANOWIENIA ZAWARTEGO W PUNKCIE I WYROKU
Dyrektor Izby Skarbowej we W. decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. – F. z dnia [...] nr [...], którą to decyzją organ ten odmówił podatnikowi W. Ch. stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r.
Podatnicy W. i E. małżonkowie Ch. pismem z dnia [...] wnieśli skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 163 §1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej psa, postanowienia ogłoszone na rozprawię sąd uzasadnia, gdy podlegają one zaskarżeniu i doręcza stronom. W świetle art. 173 §1 psa od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.
Zgodnie z treścią art. 6 pkt 1 Ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity) co do zasady małżonkowie podlegają odrębnemu opodatkowaniu od osiąganych przez nich dochodów. Po myśli art. 6 pkt 2 tej ustawy małżonkowie podlegający obowiązkowi podatkowemu, między którymi istnieje wspólność majątkowa/pozostający w związku małżeńskim przez cały rok podatkowy, mogą być jednak na wniosek wyrażony we wspólnym zeznaniu rocznym opodatkowani łącznie p ile nie zachodzą przesłanki negatywne wyrażone w innych przepisach tej ustawy.
Wg art. 51 psa kilku uprawnionych do wniesienia skargi może w jednej sprawie występować w roli skarżących, jeżeli ich skargi dotyczą tej samej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności albo bezczynności organu. W oparciu o
Sygn. akt I SA/Wr 89/06 3 przepis z art. 58 pkt 6 psa Sąd odrzuci skargę, jeżeli jej wniesienie jest z innych przyczyn niedopuszczalne.
W niniejszej sprawie skarga organu podatkowego II instancji dotyczyła wyłącznie podatnika W. Ch., albowiem w roku 2000 złożył on zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu samodzielnie. Wobec powyższego należało uznać, że małżonka podatnika nie była stroną w niniejszym postępowaniu, a zatem, że jej skarga była niedopuszczalna.
W tym stanie sprawy na podstawie wyżej zacytowanych przepisów postanowiono jak w sentencji.