Uzasadnienie
W sprawie skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. W wyniku wezwania do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, nadesłał urzędowy formularz PPf wypełniony prawie całkowicie nieczytelnie. W związku z tym został ponownie wezwany do wypełnienia formularza w sposób czytelny i nadesłania dodatkowych dokumentów i oświadczeń dotyczących stanu finansowego, majątkowego i rodzinnego wnioskodawcy, na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej: p.p.s.a.). Na powyższe wezwanie nie udzielono odpowiedzi do dnia wydania niniejszego postanowienia.
Z przedłożonego formularza wywieść można, że wnioskodawca mieszka z żoną oraz z synem i jego rodziną, ma w dzierżawie nieruchomość rolną, nie posiada oszczędności ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, jest inwalidą z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności po wypadku samochodowym, nie ma dochodów.
Tak przedstawione okoliczności nie dały podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wniosku.
Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli w zakresie częściowym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Z powyższej regulacji wynika zatem, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających żądanie wniosku. Rola Sądu/ Referendarza sądowego ogranicza się do wezwania do przedłożenia dodatkowych oświadczeń lub dokumentów źródłowych, w oparciu o art. 255 p.p.s.a., jeżeli oświadczenie zawarte na urzędowym formularzu wniosku okaże się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego wnioskodawcy lub budzi wątpliwości.
Tymczasem skarżący nie przedłożył żądanych dokumentów i oświadczeń, a nadto z informacji podanych na urzędowym formularzu wniosku, który został wypełniony nieczytelnie, można odczytać jedynie szczątkowe informacje. Wniosek przede wszystkim nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia. Nie wiadomo, ilu dokładnie członków rodziny pozostaje we wspólnym gospodarstwie, jakie są ich dochody i miesięczne wydatki. Nie wiadomo też, jaki faktycznie majątek skarżący posiada – nie jest możliwe odczytanie, czy jest w posiadaniu domu, czy mieszkania i o jakiej powierzchni. Nie było też możliwe odkodowanie, jaka jest powierzchnia dzierżawionej nieruchomości rolnej ani czy wnioskodawca jest dzierżawcą, czy wydzierżawiającym.
W tym stanie rzeczy nie było jakiejkolwiek możliwości dokonania oceny rzeczywistych możliwości płatniczych wnioskodawcy, na które mają wpływ nie tylko jego sytuacja finansowa i majątkowa, ale również rodzinna.
W związku z tym, na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 oraz 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.