Uzasadnienie
W dniu [...] pełnomocnik B. S., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą PHP A w S. G., skierował do Urzędu Skarbowego w Z. Ś. wniosek o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego, dotyczącego między innymi zaległości w podatku od towarów i usług za maj 2000r. w kwocie 415.259 zł, wynikającej ze złożonej deklaracji podatkowej, którą określił jako niesporną. W uzupełnieniu wniosku z dnia [...] podniesiono, że zaległości te stały się sporne w związku z wydaniem przez Urząd Skarbowy w dniu [...] decyzji określającej zobowiązanie B.S. w podatku od towarów i usług za maj 2000r. w wysokości [...], zaległość w tym podatku w wysokości [...] i odsetki za zwłokę w kwocie [...]. Z uwagi na wniesienie odwołania od tej decyzji należności te są zatem sporne w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. nr 155, poz. 1287 ze zm.).
Mimo to Urząd Skarbowy w Z. Ś. decyzją z dnia [...] nr [...] ustalił B. S. warunki restrukturyzacji zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za maj 2000r. w kwocie [...] oraz opłatę restrukturyzacyjną w wysokości [...], a Izba Skarbowa we W., Ośrodek Zamiejscowy w W. utrzymała tę decyzję w mocy swoją decyzją z dnia [...] nr [...] (pozostała część wniosku o restrukturyzację dotycząca innych zaległości podatkowych objęta została odrębnym postępowaniem).
W dniu [...] wpłynął do Izby Skarbowej we W. wniosek pełnomocnika B. S. z dnia [...] o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej z dnia [...] w sprawie ustalenia warunków restrukturyzacji zaległości w podatku od towarów i usług za maj 2000r. jako obarczonej wadą rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Podniesiono, że Urząd Skarbowy przeprowadził od [...] do [...] kontrolę rozliczenia podatku od towarów i usług za ten miesiąc, sporządzając w dniu [...] protokół kontroli, po czym w dniu [...] wydał decyzję określającą zobowiązanie podatkowe za maj 2000r. w wysokości [...], zaległość podatkową w wysokości [...] i odsetki za zwłokę w kwocie [...]. Od tego czasu są to należności sporne w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy restrukturyzacyjnej, w związku z czym postępowanie należało na podstawie art. 15 tej ustawy zawiesić, a skoro je prowadzono i wydano decyzję ustalającą warunki restrukturyzacji przed uzyskaniem prawomocnej decyzji określającej wysokość zaległości podatkowych, to nastąpiło to z rażącym naruszeniem tego przepisu.
Dyrektor Izby Skarbowej we W. decyzją z dnia [...] nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] w sprawie ustalenia warunków restrukturyzacji zaległości podatkowych B. S. w podatku od towarów i usług za maj 2000r. podnosząc, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...] sygn. [...] stwierdził nieważność decyzji Urzędu Skarbowego w Z. Ś. z dnia [...] i decyzji organu odwoławczego, Izby Skarbowej we W., Ośrodka Zamiejscowego w W. z dnia [...] w sprawie podatku od towarów i usług B. S. za maj 2000r., w związku z czym w czasie składania wniosku z dnia [...] o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego nie była to należność sporna w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Strona dopiero obecnie jest w sporze z organami podatkowymi w tej sprawie w związku ze złożeniem odwołania od decyzji Urzędu Skarbowego w Z. Ś. z dnia [...], a następnie wniesieniem skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję organu odwoławczego z dnia [...].
Po rozpoznaniu odwołania na podstawie art. 221 Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał swoją decyzję z dnia [...] w mocy, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i stwierdzając, że należność z tytułu podatku od towarów i usług za maj 2000r. miała sporny charakter od dnia złożenia przez stronę odwołania od decyzji Urzędu Skarbowego w Z. Ś. z dnia [...] do dnia [...], to jest wydania wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny, który stwierdzając nieważność decyzji obu instancji usunął jakikolwiek spór co do należności podatkowej strony z tytułu podatku od towarów i usług za maj 2000r., a uruchomienie nowego toku instancji w sprawie miało miejsce po dniu [...]. Strona znowu jest w tej sprawie w sporze z organami podatkowymi w wyniku złożenia odwołania od decyzji Urzędu Skarbowego w Z. Ś. z dnia [...].
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik podatnika wniósł o uchylenie decyzji podtrzymując zarzuty naruszenia art. 2 pkt 4 i art. 15 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców w związku z art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Zarzucił też naruszenie przepisów postępowania stwierdzając, że aby strona miało możliwość wypowiedzenia się w sprawie zebranych dowodów, powinna być wcześniej poinformowana o proponowanym sposobie załatwienia sprawy jeszcze przed wydaniem decyzji.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Stwierdził też, że żaden przepis postępowania nie wymaga od organu podatkowego, aby przed wydaniem decyzji informował stronę o sposobie rozstrzygnięcia sprawy. Strona uczestniczyła w postępowaniu, zapoznano ją też z zebranym materiałem dowodowym, umożliwiając wypowiedzenie się w tej kwestii zgodnie z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców, powołanej na wstępie, restrukturyzacji podlegają w szczególności znane na dzień [...] zaległości z tytułu podatku od towarów i usług (z zastrzeżeniem ust. 4 i art. 16). Art. 15 ustawy stanowi, że w przypadku istnienia należności spornych postępowanie w sprawie restrukturyzacji ulega zawieszeniu do dnia zakończenia sporu prawomocną decyzją albo do dnia wycofania wniosku, odwołania lub skargi. Definicję należności spornych podaje art. 2 pkt 4 mówiąc, iż rozumie się przez to należności, o których mowa w art. 6, będące przedmiotem sporu - w przypadku gdy: a) od decyzji dotyczącej danej należności, wydanej przed dniem 1 lipca 2002r., wniesiono odwołanie lub skargę do sądu, b) decyzja dotycząca danej należności, wydana przed dniem 1 lipca 2002r., jest przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, wznowienia postępowania, zmiany lub uchylenia, lub stwierdzenia jej wygaśnięcia, wszczętego na wniosek.
W okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy mamy wbrew ocenie organów podatkowych do czynienia wprost z sytuacją, opisaną w art. 2 pkt 4 lit. a). Urząd Skarbowy w Z. Ś. wydał bowiem przed dniem [...], mianowicie [...] decyzję, którą określił zobowiązanie B. S. z tytułu podatku od towarów i usług za maj 2000r. w wysokości [...], zaległość podatkową w wysokości [...] i odsetki za zwłokę w kwocie [...]. Skarżący wniósł od tej decyzji odwołanie, a Izba Skarbowa we W., Ośrodek Zamiejscowy w W. uchyliła decyzję organu I instancji w całości i decyzją z dnia [...] określiła zobowiązanie w podatku od towarów i usług za maj 2000r. w wysokości [...], zaległość podatkową w wysokości [...] i odsetki za zwłokę w kwocie [...]. Podatnik wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który co prawda nie przyznał racji stronie co do metritum, ale wyrokiem z dnia [...] sygn. [...] stwierdził nieważność decyzji obu instancji na skutek rażącego naruszenia przez organy podatkowe art. 21 § 3 i art. 53 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z określeniem zaległości podatkowej w kwocie [...] i odsetek od tej kwoty, mimo że skarżący nie wpłacił podatku, deklarowanego wcześniej w kwocie [...].
Nie można twierdzić, że w tym momencie spór co do wysokości zobowiązania podatkowego B. S. w podatku od towarów i usług za maj 2000r. przestał istnieć w rozumieniu art. 2 pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o restrukturyzacji (...), a później powstał jakiś nowy, zupełnie inny spór. Z wyroku z dnia [...] wyraźnie wynikały przyczyny takiego rozstrzygnięcia i konieczność dalszego prowadzenia postępowania dla prawomocnego określenia wysokości zaległości B. S. w podatku od towarów i usług za maj 2000r.
W chwili zatem wpłynięcia do Urzędu Skarbowego w Z. Ś. w dniu [...] wniosku B. S. z dnia [...] o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego, który takie postępowanie po myśli art. 165 § 3 Ordynacji podatkowej wszczynał, a już tym bardziej po otrzymaniu uzupełnienia wniosku z dnia [...], który na taką konieczność zwracał uwagę, należało postępowanie restrukturyzacyjne zawiesić zgodnie z art. 15 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepis ten, którego treść przytoczono wyżej, nie daje organowi podatkowemu możliwości wyboru sposobu działania, ale przez swoje kategoryczne sformułowanie, że postępowanie w sprawie restrukturyzacji "ulega zawieszeniu", obliguje go do tego.
Wydanie zatem decyzji z dnia [...], ustalającej warunki restrukturyzacji, utrzymanej w mocy decyzją organu odwoławczego z dnia [...] – o których była mowa wyżej – nastąpiło z rażącym naruszeniem przepisu art. 15 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców. W tej sytuacji zaskarżoną decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] ocenić należało jako wydaną z naruszeniem art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej w sposób, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), mający istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z uchyleniem zaskarżonej decyzji na tej podstawie zasądzono zgodnie z art. 200 i art. 209 powołanej ustawy na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego.