Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest, wydane na podstawie art. 247 § 1 w zw. z art. 219 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. – dalej: O.p.), postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] lutego 2015 r. (nr [...]) o odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] listopada 2014 r. (nr [...]). Zgodnie z pouczeniem zawartym w końcowej części ww. postanowienia, od orzeczenia tego przysługiwało stronie prawo do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w terminie trzydziestu dni od daty jego doręczenia. Stosując się do pouczenia oraz zachowując trzydziestodniowy termin, liczony od dnia doręczenia postanowienia, strona, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła na to postanowienie skargę.
W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: u.p.p.s.a.), a z ostrożności procesowej, ewentualnie o jej oddalenie.
W uzasadnieniu wniosku o odrzucenie skargi wskazał, że w skarżonym postanowieniu nie zawarto pouczenia o prawie do zażalenia, natomiast błędnie pouczono stronę o możliwości jego zaskarżenia w drodze skargi do sądu administracyjnego. Tym samym, nie wyczerpano środków zaskarżenia, jakie służyły na tym etapie. Organ wyjaśnił, że postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. (nr [...]) sprostował postanowienie z dnia [...] lutego 2015 r. (nr [...]), w zakresie zawartego tam pouczenia o sposobie jego zaskarżenia.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu, organ nadesłał zwrotne potwierdzenie odbioru przez pełnomocnika strony odpisu postanowienia z dnia 7 kwietnia 2015 r., z którego wynika, że sprostowanie to pełnomocnik otrzymał 13 kwietnia 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Zgodnie z dyspozycją art. 52 § 1 i 2 u.p.p.s.a., skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeśli służyły one stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia rozumie się sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Powołane przepisy wyrażają generalną zasadę, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego wymaga uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji.
W stanie faktycznym sprawy, przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z [...] lutego 2015 r. (nr [...]) o odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W. z [...] listopada 2014 r. Jakkolwiek skarżone postanowienie zostało wydane przez Dyrektora Izby Skarbowej, a więc organ podatkowy, który - co do zasady - jest organem odwoławczym, niemniej, w tym konkretnym przypadku, z uwagi na przedmiot sprawy (stwierdzenie nieważności), Dyrektor Izby Skarbowej we W. orzekał jako organ podatkowy pierwszej instancji, zgodnie z dyspozycją art. 248 § 2 pkt 1 O.p. Z kolei, jak stanowi art. 221 O.p., w zakresie znajdującym zastosowanie w sprawie, w przypadku wydania decyzji przez dyrektora izby skarbowej odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym. Przepis ten, na mocy art. 239 O.p., ma odpowiednie zastosowanie do zażaleń.
Mając na uwadze, że strona, kwestionując ww. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W., nie wykorzystała trybu administracyjnego, tj. nie wniosła na to postanowienie zażalenia, lecz od razu skargę do sądu administracyjnego, skargę taką należało uznać za niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 u.p.p.s.a.
Nawiązując do błędnego pouczenia, jakie zawarto w końcowej części skarżonego postanowienia odnośnie do przysługującego stronie (już na tym etapie postępowania) prawa do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, należy podkreślić, że błędna treść tego pouczenia nie może przesądzać o dopuszczalności rzeczonej skargi, a jedynie, może stanowić przesłankę do przywrócenia stronie terminu do wniesienia zażalenia na drodze administracyjnej.
Wskazując na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 u.p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji.