Uzasadnienie
Wraz ze skargą skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całościowego zwolnienia od kosztów sądowych.
Postanowieniem z dnia 2 listopada 2016 r. referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od wpisu od skargi w części przewyższającej kwotę 25.000 zł, odmawiając przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.
Po rozpoznaniu sprzeciwu, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 6 lutego 2017 r. (doręczonym 21 lutego 2017 r.) utrzymał w mocy rozstrzygnięcie referendarza sądowego.
Pismem z dnia 27 lutego 2017 r. (data stempla pocztowego), pełnomocnik strony skarżącej wniósł zażalenie na to postanowienie, kierując je do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zażalenie jest niedopuszczalne.
Zgodnie z art. 260 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej – p.p.s.a.) rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy.
W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Treść wskazanych regulacji nie pozostawia wątpliwości, że od postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych wydanych w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. Postanowienie Sądu z dnia 6 lutego 2017 r. jest zatem prawomocne.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.