Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 lipca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w pkt I uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, w pkt II orzekł, że akty wymienione w pkt I nie podlegają wykonaniu, w pkt III zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. na rzecz Skarbu Państwa – Starosty L. kwotę 3.731 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Pismem z dnia 27 października 2015 r. pełnomocnik procesowy strony skarżącej wniósł o nadanie klauzuli wykonalności ww. wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu i przesłanie tytułu wykonawczego na adres pełnomocnika skarżącego. Do swojego wniosku pełnomocnik załączył potwierdzenie uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 10 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek był niedopuszczalny.
Zgodnie z art. 781 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014, poz. 101 ze zm., dalej k.p.c.) tytułom egzekucyjnym pochodzącym od sądu administracyjnego oraz innym tytułom klauzulę wykonalności nadaje sąd rejonowy właściwości ogólnej dłużnika. Jeżeli tej właściwości nie można ustalić, klauzulę nadaje sąd rejonowy, w którego okręgu ma być wszczęta egzekucja, a gdy wierzyciel zamierza wszcząć egzekucję za granicą - sąd rejonowy, w którego okręgu tytuł został sporządzony.
Uwzględniając powyższe przepisy, należało stwierdzić, że wniosek strony skarżącej o nadanie klauzuli wykonalności, złożony w niniejszej sprawie pismem z dnia 27 października 2015 r., nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Prawomocny bowiem wyrok sądu administracyjnego, w myśl art. 777 § 1 pkt 1 k.p.c. jest tytułem egzekucyjnym, który zgodnie z art. 776 k.p.c., po nadaniu mu klauzuli wykonalności stanowi podstawę egzekucji, co do zwrotu kosztów zasądzonych w sądowoadministracyjnym postępowaniu, jednakże sądem właściwym, który nadaje klauzulę wykonalności nie jest tut. Sąd, a sąd rejonowy właściwy według siedziby organu.
W tym stanie rzeczy, wniosek strony podlegał odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 64 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), o czym orzeczono w pkt I postanowienia. Orzeczenie z pkt II postanowienia wydane zostało w oparciu o art. 225 p.p.s.a., który nakłada obowiązek zwrotu przez Sąd z urzędu na koszt strony opłaty nienależnie uiszczonej.