Uzasadnienie
W sprawie, prawomocnym wyrokiem z dnia 29 lipca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu podatkowego pierwszej instancji, orzekł, że decyzje te nie podlegają wykonaniu, zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. na rzecz strony skarżącej koszty postępowania sądowego.
W dniu 8 października 2015 r. wpłynął do tut. Sądu wniosek pełnomocnika strony skarżącej o nadanie ww. wyrokowi klauzuli wykonalności. W ślad za wnioskiem strona skarżąca uiściła 10 zł tytułem "opłaty kancelaryjnej".
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 169 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wojewódzki sąd administracyjny stwierdza prawomocność orzeczenia, czyniąc to przy zwrocie akt administracyjnych sprawy lub na wniosek strony po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowego. Brak jest natomiast regulacji prawnej pozwalającej temu Sądowi na nadanie orzeczeniu klauzuli wykonalności. W tym zakresie właściwość należy do sądu powszechnego. Zgodnie bowiem z art. 781 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 101; dalej: k.p.c.), tytułom egzekucyjnym (prawomocnym orzeczeniom) pochodzącym od sądu administracyjnego klauzulę wykonalności nadaje sąd rejonowy właściwości ogólnej dłużnika. Wyjaśnić jednak należy, że po uzyskaniu przez wierzyciela tytułu wykonawczego, wykonywanie prawomocnych orzeczeń sądów administracyjnych odbywa się w drodze egzekucji sądowej jedynie w części dotyczącej zasądzonych na rzecz strony kosztów sądowych, gdyż w części dotyczącej przedmiotu zaskarżenia orzeczenia podlegają wykonaniu na zasadach określonych w p.p.s.a.
Mając na uwadze powyżej przedstawione rozważania, wniosek pełnomocnika strony skarżącej o nadanie klauzuli wykonalności wydanemu w niniejszej sprawie wyrokowi z dnia 29 lipca 2015 r., uznać należało za niepodlegający kognicji tut. Sądu. Konsekwencją zaś braku właściwości Sądu do rozpoznania owego wniosku jest nieistnienie podstawy prawnej do pobrania przez ten Sąd opłaty od wniosku. Zatem, uiszczona przez stronę skarżącą kwota 10 zł jest nienależna i jako taka podlega zwrotowi na podstawie art. 225 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.