Uzasadnienie
Skarżąca spółka, zastępowana przez pełnomocnika będącego doradcą podatkowym, przedmiotem skargi uczyniła postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu nr 0221-SKP.500.47.1.2023.
W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że nie wydał takiego postanowienia, a wskazana przez skarżącą sygnatura odnosi się do postanowienia wydanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Trzebnicy. Natomiast Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu nie prowadził postępowania w związku z zażaleniem strony na ewentualne postanowienie w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług za luty 2023 r.
Pismem z dnia 12 grudnia 2023 r. pełnomocnik strony skarżącej oświadczył, że cofa skargę, wskazując, że została ona wysłana do Sądu omyłkowo.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że akt wskazany w skardze jako zaskarżone rozstrzygnięcie nie został przez organ w ogóle wydany, ani tym bardziej doręczony stronie. W takiej sytuacji brak jest przedmiotu zaskarżenia, który mógłby być przedmiotem skargi do Sądu. Brak ten nie ujawnił się w trakcie postępowania, ale istniał już w chwili wniesienia skargi, co czyni skargę a limine niedopuszczalną. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy jej wniesienie jest niedopuszczalne. Taka niedopuszczalność wniesienia skargi zachodziła w niniejszej sprawie.
Odnosząc się do oświadczenia strony skarżącej o cofnięciu skargi, wskazać należy, że zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W niniejszej sprawie cofnięcie skargi było niedopuszczalne, bowiem zmierzałoby do obejścia prawa, tj. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W sytuacji stwierdzenia przez Sąd, że strona skarżąca zaskarża akt nieistniejący, powinnością Sądu jest odrzucenie skargi, które w sposób władczy rozstrzyga o braku przedmiotu zaskarżenia. Odrzucenie skargi ma tu niejako pierwszeństwo przed oświadczeniem strony o cofnięciu skargi.
Natomiast umorzenie postępowania z uwagi na cofnięcie skargi mogłoby być poczytane jako akceptacja Sądu dla zaskarżenia aktu administracyjnego nieistniejącego. Takiej akceptacji jednak brak, co skutkowało odrzuceniem skargi. Z tych też względów Sąd nie uwzględnił oświadczenia strony skarżącej o cofnięciu skargi.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.