Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W., po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy trwający dla A, spółka z o.o. w M. od [...] do [...].
Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że w dniu [...] doszło do połączenia spółek handlowych w trybie art. 492 § 1 pkt 1 K.s.h., to jest A Sp. z o.o. w M. (jako przejmowanej) oraz C S.A. w Ś. (jako przejmującej), w wyniku czego rozpoczęty dnia [...] w przejętej spółce rok podatkowy uległ skróceniu i objął okres do dnia [...]. Stosownie też do tego złożone przez następcę prawnego zeznanie podatkowe ostateczne CIT-8 obejmowało wskazany przedział czasowy oraz wykazywało nadpłatę [...], o zwrot której spółka przejmująca wystąpiła. Wydana w tym zakresie decyzja Urzędu Skarbowego w M. została uchylona przez Izbę Skarbową w K., zaś zgromadzone w toku przeprowadzonej następnie kontroli podatkowej materiały, przekazane według właściwości Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w Ś., który postanowieniem z dnia [...] wszczął z urzędu postępowanie wymiarowe w przedmiocie określenia należnego od A Sp. z o.o. podatku dochodowego.
Ponieważ decyzją z dnia [...], nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ś. określił należny podatek dochodowy za okres od [...] do dnia [...] w wysokości [...], to w konsekwencji uzasadniona była również odmowa stwierdzenia nadpłaty, której zwrotu domagał się następca prawny spółki przejętej.
W złożonym odwołaniu C S.A. w Ś. zakwestionowała zgodność z prawem I-instancyjnego rozstrzygnięcia, albowiem oparto je na wadliwej decyzji wymiarowej. Skoro w rzeczywistości zobowiązanie podatkowe było niższe, to organ zobligowany był stwierdzić nadpłatę podatku dochodowego.
Jak już na wstępie zaznaczono, Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że należne zobowiązanie podatkowe według ostatecznego rozstrzygnięcia administracyjnego w przedmiocie podatku dochodowego od
Sygn. akt I SA/Wr 914/04 osób prawnych od A w M. wyniosło [...], gdy tymczasem stan wpłat na poczet tego zobowiązania wynosił [...], a zatem nie doszło do świadczenia podatku w wysokości większej niż należna.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, spółka wskazała na wadliwość decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, której skutki spowodowały odmowę stwierdzenia nadpłaty. Ponieważ kwestionowane jest rozstrzygnięcie w przedmiocie wymiaru, skarżąca domaga się również uchylenia decyzji odmawiającej stwierdzenie nadpłaty.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga była uzasadniona.
Przesłanką podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia było określenie odrębną decyzją zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych. Ocena zatem prawidłowości decyzji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty uwzględniać musi stan faktyczny, na który składa się wiążące określenie wysokości zobowiązania podatkowego, co wynika zasadniczo ze złożonego zeznania podatkowego albo decyzji organu skarbowego (art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm. oraz art. 21 § 2 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - Dz. U. Nr 1376, poz. 926 ze zm.).
Wyrokiem z dnia [...] w sprawie o sygnaturze [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...], nr [...], oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. z dnia [...], nr [...], którymi określono zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od dnia [...] do dnia [...], dotyczący A spółka z o.o. w M. Skoro zatem organy skarbowe nieprawidłowo określiły kwotę zobowiązania podatkowego, przeto uzasadnione w niniejszym postępowaniu było postawienie pod adresem zaskarżonych obecnie decyzji zarzutu nienależytego wyjaśnienia okoliczności faktycznych dotyczących istnienia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych, a zwłaszcza naruszenie art. 122 i 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Mając zatem na uwadze przedstawione powyżej okoliczności zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W., jak również poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.