Uzasadnienie
Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...], nr [...], odmawiająca zmiany postanowienia Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...], nr [...].
Skarżąca pismem z dnia [...] zwróciła się o udzielenie jej pisemnej interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, wyrażając jednocześnie pogląd, iż czynność ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntu ma odmienny charakter prawny od umów ciągłych, takich jak umowa najmu czy dzierżawy, a wobec tego czynność tę powinno się uznać za odpłatną dostawę towarów, o jakiej mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm. – dalej u.p.t.u.).
Organy podatkowe obu instancji nie podzieliły stanowiska skarżącej uznając, iż ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowi, w świetle art. 8 ust. 1 u.p.t.u., świadczenie usług.
Skarżąca w skardze do sądu z dnia [...] wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie przepisu art. 7 ust. 1 u.pt.u., przez błędną interpretację.
Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę z dnia [...]. wniósł o jej oddalenie. Następnie, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Dyrektor Izby Skarbowej we W. decyzją z dnia [...], nr [...], uwzględnił skargę w całości i uchylił zaskarżoną decyzję oraz zmienił poprzedzające ją postanowienie Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W..
Organ uznał, w świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 stycznia 2007 r., nr I FPS 1//06, stwierdzającej, że ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowi dostawę towarów (art. 7 ust. 1 u.p.t.u.) a nie świadczenie usług (art. 8 ust. 1 u.p.t.u.), stanowisko skarżącej, przedstawione we wniosku z dnia 16 lutego 2005 r., za prawidłowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wojewódzki sąd administracyjny, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu podatkowym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń, co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione.
Sąd umarza postępowanie, jeśli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie, których przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna. Przykładowo postępowanie staje się bezprzedmiotowe na skutek uwzględnienia skargi przez organ podatkowy w trybie autokontroli (art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 –w skrócie p.p.s.a.), jeśli skarżący skutecznie cofnie skargę lub też z innych przyczyn stanie się ono bezprzedmiotowe art. 161 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a.).
W rozpatrywanej sprawie Sąd uznał, iż uchylenie przez Dyrektora Izby Skarbowej zaskarżonej decyzji oraz zmiana rozstrzygnięcia ją poprzedzającego, a tym samym zaakceptowanie stanowiska prawnego skarżącej, spowodowało bezprzedmiotowość postępowania toczącego się przed tutejszym Sądem.
Jednocześnie Sąd nie dopatrzył się okoliczności uniemożliwiających uznanie dokonanych przez organ czynności za prawnie dopuszczalne.
Organ podatkowy, wydając ponownie decyzję, prawidłowo uznał, iż oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste mieści się w zakresie definicji dostawy towarów, zawartej w art. 7 ust. 1 u.p.t.u.
Zatem podjęte w tym zakresie rozstrzygnięcie nie narusza prawa materialnego ani procesowego.
Z powyższych względów na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. postępowanie w sprawie podlega umorzeniu. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a.