Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2018 r. (sygn. akt I SA/Wr 929/18) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę M. O. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] uznając, że skarga została wniesiona właśnie na ten akt, oraz, że nie uzupełniono braków formalnych tej skargi. Z treści tego postanowienia wynika, że brak formalny skargi dotyczył brakującego dokumentu pełnomocnictwa, którego podpisany pod skargą pełnomocnik nie złożył pomimo wezwania Sądu z dnia 10 października 2018 r.
W zażaleniu wniesionym od tego postanowienia pełnomocnik strony skarżącej podniósł m.in., że przedmiotem skargi nie było postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] (nr [...]), lecz postanowienie tego organu z dnia [...] (nr [...]). Podkreślił, że przedmiot zaskarżenia (postanowienie z dnia [...]) został wyraźnie wskazany w skardze, a także, w odpowiedzi na skargę sporządzonej przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. Dodał, że postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] nie zostało przez stronę zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, a nadto doręczono je pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 30 sierpnia 2018 r., a zatem dzień po wysłaniu skargi która została odrzucona na mocy postanowienie z dnia 3 grudnia 2018 r.
Do ww. zażalenia, pełnomocnik strony dołączył dokument pełnomocnictwa umocowujący go do reprezentowania strony w postępowaniu sądowym dotyczącym skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zażalenie jest oczywiście uzasadnione.
Co jasno wynika z treści skargi, przedmiotem zaskarżenia było postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...], wydane w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, a nie - jak to błędnie przyjęto w zaskarżonym orzeczeniu – postanowienie tego organu z dnia [...] nr [...]. Wskutek omyłkowego odczytania przedmiotu zaskarżenia pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do złożenia pełnomocnictwa upoważniającego do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...]. Skargi takiej jednakże nigdy nie wywiedziono.
Tym samym – co oczywiste – skarga taka nie może zostać odrzucona (wobec nieistnienia tego środka zaskarżenia). Jednocześnie, niezłożenie w terminie pełnomocnictwa o którym mowa w wezwaniu Sądu z dnia 10 października 2018 r. (k. 24), nie mogło skutkować odrzuceniem skargi rzeczywiście wywiedzionej (tj. skargi od postanowienia z dnia [...]) skoro przedmiotem wezwania było pełnomocnictwo dotyczące skargi na postanowienie z dnia [...], a więc skargi nieistniejącej. W konsekwencji, wykluczone było sprostowanie ewentualnej omyłki zaskarżonego rozstrzygnięcia Sądu i koniecznym stało się wyeliminowanie tego postanowienia z obrotu prawnego oraz podjęcie czynności zmierzających do nadania skardze dalszego biegu.
Podstawę prawną procesowych działań Sądu stanowił przepis art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.).
Zgodnie z tym przepisem, jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych
Wskazując na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu działając na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.