Uzasadnienie
Skarżąca spółka, po wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi, wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych na urzędowym formularzu, które nie został podpisany. W związku z tym, pismem z dnia 1 grudnia 2016 r., pełnomocnik spółki został wezwany do uzupełnienia braku formalnego wniosku przez jego podpisanie przez osobę uprawnioną zgodnie ze sposobem reprezentacji wykazanym w KRS lub nadesłania ponownie wypełnionego i podpisanego wniosku, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Do pisma załączono stosowny formularz. Wezwanie zostało doręczone skutecznie na adres pełnomocnika w dniu 6 grudnia 2016 r. Zarządzeniem z dnia 17 stycznia 2017 r. referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek strony z uwagi na niepodpisanie urzędowego formularza. W sprzeciwie pełnomocnik spółki wniósł o uchylenie zarządzenia referendarza sądowego z uwagi na to, że spółka nie posiada dostatecznych środków na uiszczenie kosztów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Sąd, po ponownym zbadaniu akt sprawy, uznał, że zasadnie referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej spółki. Stosownie do treści art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że brak formalny wniosku, w postaci braku podpisu osoby uprawnionej do reprezentacji spółki, nie został uzupełniony. Jak trafnie zaś zauważył referendarz sądowy, termin do uzupełnienia braku formalnego upłynął bezskutecznie w dniu 13 grudnia 2016 r. Akta sprawy potwierdzają, że wezwanie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi spółki w dniu 6 grudnia 2016 r.
W rezultacie Sąd postanowił utrzymać w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 17 stycznia 2017 r., o czym orzeczono na podstawie art. 260 § 1 w zw. z art. 257 i art. 49 p.p.s.a.