Uzasadnienie
Upomnieniem z dnia [...]r., Nr [...], Dyrektor Izby Celnej we W. wezwał E. R. do uregulowania należności z tytułu podatku akcyzowego w kwocie 366,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami upomnienia. Upomnienie to wydane zostało w oparciu o regulację art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.). Wskazano w nim, że w przypadku nieuregulowania przedmiotowej należności w terminie 7 dni, wszczęte zostanie postępowanie egzekucyjne w celu jej przymusowego ściągnięcia.
Pismem z dnia 28 czerwca 2012 r. skarżący złożył bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na wymienione powyżej upomnienie wnosząc o jego uchylenie w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, celem nadania skardze właściwego biegu, przekazał skargę z dnia 28 czerwca 2012 r. Dyrektorowi Izby Celnej we W..
Udzielając odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, iż upomnienie jest czynnością ze strony wierzyciela zawierającą informację o możliwości dobrowolnego uregulowania należności, gdyż w przeciwnym razie wdrożona zostanie egzekucja administracyjna zmierzająca do przymusowego zaspokojenia wierzyciela. Dodał organ, że przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie przewidują po stronie zobowiązanego żadnego środka zaskarżenia upomnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Stosownie do art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.), sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne,
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,
- 5) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach,
- 6) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej,
- 7) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,
- 8) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego,
- 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że zasadą jest dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej jedynie wówczas, gdy organy administracyjne podejmują działania w formach władczych lub stanowiących, a więc właściwych dla podmiotu publicznego funkcjonującego w ramach przyznanego mu imperium. Skarga wniesiona w sprawie, która wykracza poza zakres przedmiotowy, jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Z akt sprawy wynika, że wniesiona skarga dotyczy upomnienia przedegzekucyjnego wysłanego do strony skarżącej przez Dyrektora Izby Celnej, a dotyczącego nieuregulowanych należności w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego.
Stosownie do treści art. 6 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Natomiast art. 15 § 1 tej ustawy stanowi, że egzekucja administracyjna zostaje wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Zdaniem Sądu charakter prawny upomnienia sprowadza się jedynie do przypomnienia o obowiązku zapłaty wymienionych w nim należności, z jednoczesną informacją o zagrożeniu skierowania sprawy na drogę egzekucji administracyjnej.
Nie jest zatem rozstrzygnięciem władczym o sytuacji prawnej zobowiązanego, lecz jedynie przypomina o konieczności wykonania obowiązków, które już istnieją bezpośrednio z mocy prawa. Dopiero niewykonanie obowiązku prowadzi do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, którego celem jest doprowadzenie do jego przymusowego wykonania, a konkretyzacja obowiązku następuje w tytule wykonawczym wszczynającym postępowanie egzekucyjne. Ochrona praw uczestników tego postępowania jest możliwa w drodze zaskarżenia na podstawie art. 3 § 2 pkt 3 do sądu administracyjnego postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 61). Tymczasem upomnienie, jak już wskazano wyżej, poprzedza wszczęcie tego postępowania.
Wskazać należy zatem, iż upomnienie przedegzekucyjne nie odpowiada żadnemu z działań organów administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Zaskarżone przez stronę skarżącą upomnienie nie daje zatem podstaw do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.