Uzasadnienie
W dniu 15 lipca 2010 r. doradca podatkowy S. G. (działając we własnym imieniu) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na interpretację indywidualną Ministra Finansów z [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.
Wraz ze skargą wpłynął do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że przesyłka polecona wraz z dwoma egzemplarzami skargi została nadana w Urzędzie Pocztowym w B. w dniu 6 lipca 2010 r., jednakże - z uwagi na błąd pracownicy odbywającej staż w firmie A w B. - została źle zaadresowana. Wnioskujący podkreślił, że pracownica na kopercie wpisała adres: "Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, Izba Skarbowa w P., ul. [...], [...] L.", pismo natomiast zaadresowane było do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Izby Skarbowej w P. Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w L.". Doradca podatkowy wyjaśnił, że pracownica nie mając wpisanej nazwy ulicy na piśmie przewodnim, skorzystała z internetu i wpisała ulicę Urzędu Skarbowego w L., tj. ul. [...], przepisując pozostałe dane adresowe z pisma.
W związku z powyższym, Urząd Pocztowy dokonał w dniu 15 lipca 2010 r. zwrotu przesyłki poleconej z adnotacją "zwrot adresat nieznany". Skarżący podkreślił, że osoba, która błędnie zaadresowała przesyłkę, zatrudniona jest w A jako osoba odbywająca staż na podstawie umowy o organizacji stażu dla bezrobotnych, zawartej w dniu [...] r. z Powiatem B. – Powiatowym Urzędem Pracy w B. Stwierdził, że powierzając pracownicy czynności polegające na adresowaniu przesyłek przekonany był, że posiada ona stosowną wiedzę i umiejętności, aby wykonać powyższe czynności rzetelnie. Zatrudniona pracownica wykazała się jednak brakiem dostatecznego doświadczenia, co w konsekwencji spowodowało uchybienie terminu do wniesienia skargi na wymienioną w sentencji interpretację indywidualną Ministra Finansów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Przepisy art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej: p.p.s.a.), przewidują możliwość przywrócenia terminu w sytuacji, gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy i gdy uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak jej winy w uchybieniu terminu oraz gdy wniosek o przywrócenie terminu zostanie złożony w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu i wraz z tym wnioskiem zostanie dopełniona czynność, dla której termin był wyznaczony.
Podstawowym kryterium przy rozpoznawaniu wniosku o przywrócenie terminu są okoliczności uprawdopodabniające brak winy w uchybieniu terminu. Zarówno w nauce prawa, jak i orzecznictwie sądowym przyjęte jest, iż wskazane kryterium jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej oraz, że uchybiony termin nie może zostać przywrócony, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (postanowienie NSA z 24 marca 2004 r., sygn. akt FZ 13/04, niepubl.). O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia (postanowienie NSA z 18 sierpnia 2000 r., sygn. akt III SA 1716/99, LEX nr 45409). Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminowi zalicza się z reguły: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (...) (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz", LexisNexis, Warszawa 2005, s. 333).
Jeżeli natomiast strona reprezentowana jest przez profesjonalnego pełnomocnika, przy ocenie możliwości przywrócenia terminu należy uwzględnić wiedzę i konieczność zachowania należytej staranności przez tego pełnomocnika (wyrok SN z 21 lutego 2002 r., sygn. akt I PKN 903/00, OSNP – wkł. 2002/19/11).
Ponadto, przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminu, należy wziąć pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez nią działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (postanowienie Sądu Najwyższego z 6 października 1998 r., sygn. akt II CKN 8/98, LEX nr 50679). Należy podzielić również pogląd, iż nieuwagi lub zaniedbania nie można kwalifikować jako braku winy, będącego przesłanką przywrócenia uchybionego terminu (postanowienie NSA z 28 maja 2004 r., sygn. akt FZ 93/04, niepubl.).
Przywrócenie uchybionego terminu ma zatem charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu (B. Dauter, B. Gruszczyński, A Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz", Zakamycze 2005, s. 219).
Oceniając wniosek we wskazanym wyżej zakresie stwierdzić należy, iż nie zostały spełnione łącznie przesłanki wymienione w cytowanym art. 87 p.p.s.a., warunkujące przywrócenie stronie skarżącej terminu do wniesienia skargi. Wnioskodawca bowiem nie uprawdopodobnił w sposób wystarczający, iż nie ponosi winy w uchybieniu terminu. Z podanej przez skarżącego argumentacji wynika, iż uchybienie terminowi do wniesienia skargi, nastąpiło w wyniku błędu pracownicy odbywającej staż w firmie A w B., która w sposób niewłaściwy zaadresowała przesyłkę zawierającą skargę [...] S. G. na interpretację indywidualną Ministra Finansów. Wnioskujący uzasadniał, że powierzając pracownicy czynności dotyczące adresowania przesyłek, przekonany był, iż posiada ona stosowną wiedzę i umiejętności w tym zakresie.
W ocenie Sądu, przedstawionych okoliczności, w świetle regulacji normującej instytucję przywrócenia terminu, nie można potraktować jako przesłanki uprawdopodabniającej brak winy w uchybieniu terminowi. Przede wszystkim wskazać należy, że skargę na interpretację Ministra Finansów doradca podatkowy składał w imieniu własnym, a zatem jako osoba zaznajomiona z regulacjami dotyczącymi terminów składania środków zaskarżenia (w tym skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego) i mająca doświadczenie w tym zakresie, działając czy to samodzielnie, czy też posługując się osobami trzecimi, powinien dołożyć należytej staranności przy podejmowaniu wszelkich czynności w tym zakresie. Oznacza to, że nawet w sytuacji zlecenia pewnych czynności swojemu pracownikowi - w szczególności osobie odbywającej staż w A, a więc z definicji osobie uczącej się - nie jest on zwolniony z obowiązku starannego ich wykonania.
Pomimo, iż doradca podatkowy nie należy do kategorii tzw. "pełnomocników profesjonalnych", to z racji wykonywanego zawodu i posiadanego doświadczenia, powinien ponosić odpowiedzialność za zapewnienie prawidłowej obsługi sekretariatu A oraz za błędy i zaniedbania pracowników, którymi się posługuje. Podkreślić należy, że w orzecznictwie jednoznacznie wskazuje się, że w żadnym razie o braku winy w dopełnieniu wymogów procesowych nie mogą stanowić nieprawidłowości organizacyjne danej jednostki oraz zaniedbania jej pracowników (por. wyrok z 20 września 2001 r., IV SA 1340/99 (LEX nr 54141).
W świetle powyższego, nie można uznać przedstawionych przez skarżącego okoliczności, jako nie dających się usunąć przeszkód uniemożliwiających wniesienie skargi w terminie, wynikły one bowiem z zaniedbania działań skarżącego, którego obowiązkiem było nadzorowanie pracy osoby odbywającej staż w firmie A. Brak kontroli nad prawidłowością wykonanych przez pracownicę czynności, należy uznać za nieuwagę lub zaniedbanie, których nie można kwalifikować jako braku winy, będącego przesłanką przywrócenia uchybionego terminu.
W konsekwencji Sąd uznał, że w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy nie została zrealizowana przesłanka określona w art. 87 § 2 p.p.s.a., od której zaistnienia uzależnione jest uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do Sądu.
Z tych względów, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, orzekł jak w sentencji postanowienia.