Uzasadnienie
Przedmiotem skargi U. S.A. – Grupa PGU zs. w P. (dalej jako: Uzdrowiska, Strona, Skarżąca) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej jako: SKO, Organ odwoławczy) z 31 maja 2021 r. nr SKO 4121/574/2020, którą uchylona została w całości decyzja Burmistrza Miasta K. (dalej jako: Burmistrz, Organ I instancji) z 6 listopada 2020 r. nr FBO.3120.6.46.2016, określająca Uzdrowiskom wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2015 w kwocie 302.915,00 zł oraz stwierdzająca nadpłatę w tym podatku w wysokości 50.913,00 zł. SKO tą decyzja umorzył również postępowanie w sprawie określenia Uzdrowiskom zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r. Sąd zobowiązany przez art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) do zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, a nie powielania treści całości akt wskazuje jak poniżej.
Z akt wynika, że Uzdrowiska złożyły 30 grudnia 2015 r. wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości m.in. za 2015 r w kwocie 141.470,00 zł wraz z korektą deklaracji. Następnie postanowieniem z 30 listopada 2017 r. Organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia Uzdrowiskom wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r. W sprawie dotychczas były wydane trzy decyzje pierwszoinstancyjne: dwie z nich w wyniku wniesienia przez Stronę odwołań zostały uchylone przez Organ odwoławczy do ponownego rozpatrzenia, trzecia zaś decyzja Burmistrza z 6 listopada 2020 r., określająca Uzdrowiskom zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2015 r. i stwierdzająca nadpłatę w tym podatku została uchylona zaskarżoną decyzją SKO wobec upływu z końcem 31 grudnia 2020 r. terminu przedawnienia zobowiązania (w trakcie postępowania przed II instancją) - umarzając równocześnie postępowanie w przedmiocie określenia Uzdrowiskom zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2015 r. Równocześnie SKO w swoim rozstrzygnięciu wyraziło pogląd, że mimo upływu terminu przedawnienia zachowana jest kompetencja organów do określenia w postępowaniu nadpłatowym tzw. zobowiązania cząstkowego z art. 75 § 4a ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.) – dalej jako o.p.
Decyzja SKO nie spotkała się z akceptacją Strony, która w złożonej na nią skardze zarzuciła Organowi odwoławczemu naruszenie przepisów:
- – art. 79 § 2 i § 3 o.p. przez błędne zastosowanie i umorzenie postępowania także w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2015, gdy z treści tego przepisu wynika, że organ podatkowy zobowiązany jest do stwierdzenia nadpłaty, o ile wniosek o stwierdzenie nadpłaty został złożony przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, a tym samym, wniosek w tym zakresie winien zostać rozpoznany merytorycznie;
- – art. 234 o.p. przez wydanie decyzji na niekorzyść strony, albowiem decyzja umarzająca postępowanie, co do ustalonej w decyzji pierwszoinstancyjnej nadpłaty w kwocie 50.913,00 zł pozbawiła Stronę możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego w zakresie wysokości tejże nadpłaty.
W oparciu o zarzuty skargi wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania celem wydania decyzji w sprawie stwierdzenia Uzdrowiskom nadpłaty. W uzasadnieniu skargi w szczególności podniesiono, że upływ terminu przedawnienia nie zwalnia organów obu instancji z obowiązku rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty złożonego przed upływem terminu przedawnienia.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi uwypuklając, że po wydaniu zaskarżonej decyzji nadal aktualne jest rozpatrzenie wniosku Strony o stwierdzenie nadpłaty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021, poz. 137 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) – dalej jako: p.p.s.a., ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd administracyjny w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., które to ograniczenie nie ma zastosowanie w rozpatrywanej sprawie (odnosi się, bowiem do skarg dotyczących interpretacji indywidualnych).
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania w stopniu o którym mowa w art. 145 p.p.s.a. Zawarte w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcie o umorzeniu jako bezprzedmiotowego postępowania dotyczy wyłącznie postępowania, którego przedmiotem było określenia Uzdrowiskom wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r. – a więc postępowania wszczętego przez Organ I instancji postanowieniem z 30 listopada 2017 r. nr FBO.3120.6.27.2016, którym Burmistrz postanowił:
"- wszcząć z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia Uzdrowiskom K. – Grupa PGU (dalej: Spółka) wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2015, (...)"
Zdaniem Sądu zakres umorzenia postępowania zaskarżoną decyzją SKO – ograniczony wyłącznie do przedmiotu ww. postanowienia, wynika z treści jej:
- – rozstrzygnięcia (art. 210 § 1 pkt 4 o.p.):
"... umarza postępowanie w sprawie określenia Uzdrowiskom K. S.A. – Grupa PGU, ul. (....) P. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r. zakończone decyzją z dnia 6 listopada 2020r. Nr FBO.3120.6.46.2016."
- – uzasadnienia (art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p.)
"Ustawodawca wyraźnie wskazał, że tylko w wypadku zgłoszenia wniosku przed upływem terminu przedawnienia organ ma prawo badania wysokości zobowiązania w celu stwierdzenia czy podatek nie został nadpłacony bądź zapłacony nienależnie. Należy jednak zaakcentować, że badanie to będzie ograniczone wyłącznie do tych okoliczności, które wynikają z wniosku o stwierdzenie nadpłaty.
Odrębną sprawą jest określenie cząstkowego zobowiązania podatkowego już po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. W tym zakresie Kolegium stoi na stanowisku, że takie zobowiązanie, zobowiązanie cząstkowe określane w postępowaniu wszczętym na wniosek strony o stwierdzenie nadpłaty, w świetle brzmienia przepisu art. 75 § 4a Ordynacji podatkowej, można określić nawet po upływie okresu przedawnienia.
Podsumowując wskazać należy, że organ I instancji nie ma prawnej możliwości określenia stronie prawidłowej wysokości całego zobowiązania podatkowego, a to z powodu upływu terminu przedawnienia. Może natomiast określić stronie zobowiązanie cząstkowe w trybie przewidzianym w art. 75 § 4a ordynacji podatkowej.
(str. 7 zaskarżonej decyzji)
Tym samym Sąd uznaje wbrew twierdzeniom Strony zawartym w skardze, że Skarżąca nie została pozbawiona rozstrzygnięcia merytorycznego swojego wniosku o stwierdzenie nadpłaty w tym podatku (złożony 30 grudnia 2015 r.), który to wniosek wszczął postępowanie "nadpłatowe". Innymi słowy jakkolwiek zaskarżoną decyzją umorzono powstępowanie – jako bezprzedmiotowe w przedmiocie objętym postanowieniem Burmistrza z 30 listopada 2017 r., to nadal toczy się (nastąpił powrót) postępowanie wszczęte 30 grudnia 2015 r. wnioskiem Strony. Stosownie bowiem do art. 79 § 3 o.p. w przypadku wniosku w sprawie stwierdzenia nadpłaty złożonego przed upływem terminu przedawnienia organ podatkowy winien rozpatrzyć taki wniosek merytorycznie nawet po upływie tego terminu.
Jedynymi mankamentami zaskarżonej decyzji dostrzeżonymi przez Sąd są po pierwsze ta część jej uzasadnienia, w której zawarto wskazania co do przyszłego rozstrzygnięcia wniosku Strony o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2015 r. Mając na uwadze że decyzja wydana w oparciu o art. 233 § 1 pkt 2 lit. a), w związku z art. 208 § 1 o.p. nie ma charakteru merytorycznego, a jej przedmiotem jej unicestwienie postępowania które m.in. z uwagi na przedawnienie nie może się toczyć, to zawarcie w zaskarżonej decyzji stanowiska co do uwzględnienia w postępowaniu z wniosku Strony o stwierdzenie nadpłaty art. 75 § 4a o.p. nie powinno mieć miejsca, albowiem jest przejawem naruszenia podstawy prawnej takiej decyzji tj. art. 208 § 1 o.p. oraz wadą uzasadnienia takiej decyzji i wyjściem poza granice sprawy, której dotyczy taka decyzja. Po wtóre jak już wskazano wyżej w przypadku wystąpienia przedawnienia organ odwoławczy uchyla decyzję organu I instancji i umarza postępowanie w oparciu o art. 233 § 1 pkt 2 lit. a), w związku z art. 208 § 1 o.p., a nie jak wskazało w swoim rozstrzygnięciu SKO w oparciu o art. 233 § 2 o.p. Powołany przez Organ odwoławczy przepis dotyczy uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia z uwagi na brak kompetencji organu II instancji do uzupełniania postępowania dowodowego przez Organ odwoławczy w całości bądź w znacznej części, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie.
Mając jednakże na uwadze, że sprawa wszczęta wnioskiem Strony o stwierdzenie nadpłaty ma stosownie do treści art. 127 o.p. gwarancje rozpatrzenia przez dwie instancje, gdzie Skarżąca może wypowiadać się co do zasadności ewentualnego zastosowania przez organy wspomnianego przepisu art. 75 § 4a o.p., a także możliwość objęcia w przyszłości kontrolą sądowoadministracyjną postępowania nadpłatowego, Sąd uznaje wadę zaskarżonej decyzji w postaci naruszenie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) o.p., w związku z art. 208 § 1 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p. za niemającą istotnego wpływu na wynik postępowania. Podobnie Sąd ocenił błędne wskazanie przez SKO jako podstawy prawnej zaskarżonej decyzji przepisu art. 233 § 2 o.p. skoro z treści rozstrzygnięcia i jego uzasadnienia wynika zastosowanie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) o.p. w związku z art. 208 § 1 o.p. Tym samym Sąd ocenił wskazane naruszenia przepisów postępowania, jako pozostające bez wpływu na wynik sprawy, a przy braku innych naruszeń przepisów prawa materialnego jak i procesowego stosownie do art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną.