Uzasadnienie
Przedmiotem skargi D. Biblioteki P. im. [...] we W. (dalej: Biblioteka, wnioskodawca, strona, skarżąca) jest postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: organ, DKIS) z 2 października 2023 r. znak 0113-KDIPT1-2.4012.365.2023.3.PRP, utrzymujące w mocy własne postanowienie z 3 sierpnia 2023 r. znak 0113-KDIPT1-2.4012.365.2023.2.KW o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku strony o wydanie interpretacji indywidualnej.
Postępowanie przed organem.
Wnioskiem z 18 maja 2023 r. (który wpłynął do organu 22 maja 2023 r.) strona wystąpiła o wydanie interpretacji indywidualnej. We wniosku wskazano, że Biblioteka jest wojewódzką samorządową instytucją kultury. Organizatorem Biblioteki jest Samorząd Województwa D. Biblioteka posiada osobowość prawną i jest wpisana do rejestru instytucji kultury prowadzonego przez organizatora. Do podstawowych zadań Biblioteki należy m.in. gromadzenie, opracowywanie i udostępnianie materiałów bibliotecznych służących obsłudze potrzeb informacyjnych, edukacyjnych i samokształceniowych wszystkich grup czytelników. Zgodnie ze statutem Biblioteka może prowadzić działalność gospodarczą na podstawie odrębnych przepisów prawa. Środki uzyskane z tej działalności mogą być wykorzystane wyłącznie na działalność statutową. Działalność statutowa Biblioteki jest prowadzona nieodpłatnie i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT). Pozostała działalność, m.in. wynajem pomieszczeń, stanowi działalność gospodarczą i jest opodatkowana VAT. Z tej racji Biblioteka jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem VAT.
Dalej wskazano, że Biblioteka zamierza dokonać zakupu książek od dostawcy zagranicznego - czeskiego podatnika podatku od wartości dodanej - który nie posiada stałej placówki na terenie RP. Towar zostanie wysłany z terenu Czech. Zakupione książki powiększą zbiory biblioteczne wnioskodawcy, które są udostępniane czytelnikom w ramach jego działalności statutowej, prowadzonej na podstawie ustawy o bibliotekach.
W świetle tak przedstawionego zdarzenia przyszłego wnioskodawca zadał pytanie, czy zakup książek od zagranicznego dostawcy, posiadającego siedzibę na terenie UE, które zostaną wykorzystane dla potrzeb działalności statutowej, polegającej na udostępnianiu zbiorów bibliotecznych czytelnikom, stanowi wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w rozumieniu ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2022 r., poz. 931, ze zm.; dalej: uVAT)?
Przedstawiając własne stanowisko w sprawie oceny prawnej zdarzenia przyszłego strona wskazała, że przepisów prawa w zakresie istotnym dla przedmiotu zapytania – powołując się w szczególności na art. 9 ust. 1 uVAT - aby dostawa towarów została uznana za WNT i podlegała opodatkowaniu VAT, muszą zostać spełnione następujące przesłanki:
- 1. nabycie towarów musi być odpłatne,
- 2. dostawa towaru musi nastąpić na terytorium RP z terenu innego kraju UE,
- 3. dokonującym dostawy musi być podatnik podatku od wartości dodanej,
- 4. nabywcą towaru musi być podatnik VAT,
- 5. nabywane towary mają służyć działalności gospodarczej podatnika.
W ocenie wnioskodawcy w sprawie zaistnieją cztery pierwsze z ww. przesłanek., ale nie zostanie spełniona ostatnia z nich, ponieważ nabyte towary nie będą służyły działalności gospodarczej prowadzonej przez Bibliotekę. Strona wyraziła pogląd, że nie każdy przejaw jej aktywności może zostać uznany za działalność gospodarczą w rozumieniu uVAT. Do działalności tej bez wątpienia należy zaliczyć wynajem pomieszczeń. Działalności gospodarczej nie stanowi natomiast wykonywanie zadań statutowych polegających w szczególności na gromadzeniu i udostępnianiu czytelnikom zbiorów. W związku z tym jako najistotniejsza jawi się w ocenie wnioskodawcy kwestia, uznania (bądź nieuznania) działalności statutowej Biblioteki za działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów uVAT.
Dalej wskazano, że w sferze nieodpłatnego udostępniania zbiorów czytelnikom Biblioteka nie jest uczestnikiem rynku. Dokonując zakupu książek, występuje w charakterze konsumenta ostatecznego. Jej działalność statutowa, która jakkolwiek może w ujęciu semantycznym zostać określona jako szeroko pojęte usługi na rzecz obywateli, to jednak w ujęciu ekonomicznym nie może zostać uznana za działalność gospodarczą. Istotnym bowiem jest to, że świadczona jest nieodpłatnie i nie posiada przez to żadnych cech działalności komercyjnej. Stanowi wyłącznie realizację zadań ustawowych, a za działalność gospodarczą nie może zostać uznane wypełnianie ustawowego obowiązku, szczególnie w sytuacji, gdy nie dochodzi przy tym do zawarcia umowy cywilnoprawnej o charakterze zobowiązaniowym.
Mając powyższe na względzie, zdaniem strony wskazana w opisie zdarzenia przyszłego transakcja, jako że nabyte od podmiotu zagranicznego książki nie zostaną wykorzystane do działalności gospodarczej Biblioteki, nie będzie stanowiła wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w rozumieniu uVAT.
Następnie DKIS pismem z 14 lipca 2023 r. wezwał stronę do uzupełnienia braków formalnych ww. wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia go bez rozpatrzenia. W wezwaniu na jego 6 stronach organ sformułował 6 szczegółowych pytań. DKIS wezwał również wnioskodawcę do uzupełnienia braku formalnego jakim jest w ocenie organu sposób sformułowania pytania.
DKIS wyjaśnił, że zakres postawionego pytania odnosi się wyłącznie do zdefiniowania czynności według obowiązujących przepisów prawa, natomiast nie odnosi się do obowiązków lub zobowiązań podatkowych Biblioteki w zakresie podatku od towarów i usług. Wobec powyższego wezwał stronę do przeformułowania postawionego we wniosku pytania w taki sposób, aby swym zakresem dotyczyło interesu prawno-podatkowego Biblioteki w ramach zagadnień wynikających z przepisów prawa, tj. jej obowiązków lub zobowiązań podatkowych w zakresie podatku od towarów i usług. Jednocześnie wezwał do przedstawienia własnego stanowiska do pytania ostatecznie sformułowanego w uzupełnieniu wniosku w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego, tak aby korespondowało w sposób jednoznaczny z treścią nowosformułowanego pytania oraz opisem sprawy, z uwzględnieniem mających zastosowanie w tym zakresie przepisów prawa podatkowego będących przedmiotem interpretacji indywidualnej. Organ wyjaśnił, że w związku z wezwaniem o przeformułowanie pytania w postępowaniu interpretacyjnym, odniesie się tylko do pytania ostatecznie sformułowanego w uzupełnieniu wniosku.
Strona udzieliła odpowiedzi na na wskazane w wezwaniu pytania pismem z 21 lipca 2023 r. Jednocześnie w wykonaniu wezwania DKIS przeformułowano pytanie. Biblioteka wystąpiła z zapytaniem czy zakup książek od zagranicznego dostawcy, posiadającego siedzibę na terenie UE, które zostaną wykorzystane dla potrzeb działalności statutowej, polegającej na udostępnianiu zbiorów bibliotecznych czytelnikom, stanowi po stronie Biblioteki wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług?
W piśmie stanowiącym odpowiedź na wezwanie Biblioteka wskazała, że w jej ocenie brak było podstaw do żądania przez organ przeformułowania pytania. Jak wyjaśniła, treść pytania należy odczytywać w kontekście całej zawartości wniosku. Dlatego też oczywistym jest, że treść i zakres pytania nie dotyczy bliżej nieokreślonego podmiotu i stanu faktycznego, lecz przedstawionego we wniosku wraz z oceną prawną. Oczywistym jest też, że uznanie transakcji opisanej we wniosku rodzić będzie po stronie Biblioteki określone obowiązki w zakresie rozliczeń podatku, ewidencyjnym, sprawozdawczości. Pytanie w sposób jednoznaczny dotyczy interesu prawno-podatkowego wnioskodawcy.
Postanowieniem z 3 sierpnia 2023 r. wydanym w szczególności na podstawie art. 13 § 2a, art. 14g § 1 oraz art. 169 § 1 oraz § 4, art. 14h ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2022 r., poz. 2651, ze zm.; dalej: o.p.), DKIS pozostawił wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia.
Organ uznał, że Biblioteka w wyznaczonym terminie uzupełniła wniosek, to jednak nie przeformułowała pytania w taki sposób, aby odnosiło się do konkretnych praw lub obowiązków podatkowych wnioskodawcy wynikających z przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.
DKIS wyjaśnił, że z przepisów wynika, że przedmiotem wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego może być ocena prawna danego stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego, dotyczącego wnioskodawcy (zainteresowanego) na gruncie przepisów prawa podatkowego. Nie oznacza to jednak, iż każdy i w jakiejkolwiek sprawie może o taką interpretację wystąpić. Przepis powyższy wprowadza bardzo istotne ograniczenie w zakresie możliwości wystąpienia o interpretację. Osobą legitymowaną do wystąpienia o wydanie interpretacji indywidualnej jest wyłącznie osoba, u której wystąpił lub może wystąpić stan faktyczny, który może powodować określone konsekwencje w zakresie prawa podatkowego. Przepis ten wymaga zatem istnienia pomiędzy sprawą, w której wystąpiono z wnioskiem o udzielenie interpretacji a wnioskodawcą, związku wyrażającego się w tym, że przedstawiony we wniosku problem musi dotyczyć sfery opodatkowania lub ewentualnego opodatkowania wnioskodawcy.
Oznacza to, że wnioskodawca ma uprawnienia do uzyskania od organu podatkowego interpretacji prawa podatkowego w każdej indywidualnej sprawie, która może kształtować jego prawa i obowiązki na gruncie określonej regulacji podatkowej. Wynika z tego, że odnośnie każdego podatku zainteresowany może żądać od organu wykładni, co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów normujących ten podatek w jego indywidualnej sprawie, który indywidualizuje zakres jego sprawy. W szczególności zatem, żądanie uzyskania interpretacji indywidualnej prawa podatkowego odnosi się do stanów faktycznych (zdarzeń przyszłych) przedstawionych przez wnioskodawcę, co do których wykładnia znajdujących w nich zastosowanie przepisów podatkowych może rzutować na prawidłowe rozliczenie wnioskodawcy w ramach tego podatku. W efekcie wnioskodawca ma uzyskać rzetelną informację jak - w dotyczącym go stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) - organ podatkowy interpretuje przepisy podatkowe znajdujące w nim zastosowanie, co może mieć wpływ na prawidłowość dokonania przez niego rozliczenia tegoż podatku.
Istotą interpretacji indywidualnej jest więc rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne, na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego, wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe.
DKIS uznał, że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący podatku od towarów i usług w zakresie rozpoznania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, nie został uzupełniony należycie, w sposób umożliwiający wydanie interpretacji indywidualnej. Jak wskazał, w analizowanej sprawie istotne było m.in. przeformułowanie zadanego we wniosku pytania oraz własnego stanowiska odnoszącego się do pytania ostatecznie sformułowanego w uzupełnieniu wniosku. Tymczasem w piśmie z 21 lipca 2023 r., będącym odpowiedzią na wezwanie organu wnioskodawca nie uzupełnił wniosku o elementy wskazane w wezwaniu, tj. nie przeformułował zadanego we wniosku pytania w taki sposób, aby swym zakresem dotyczyło jego interesu prawno-podatkowego w ramach zagadnień wynikających z przepisów prawa (obowiązków lub zobowiązań podatkowych Biblioteki w zakresie podatku od towarów i usług), tak by w konsekwencji możliwe było wydanie w trybie art. 14b o.p. interpretacji przepisów prawa podatkowego.
W wyniku rozpatrzenia zażalenia strony z 10 sierpnia 2023 r., postanowieniem z 2 października 2023 r. DKIS utrzymał w mocy własne postanowienie wydane w I instancji. Jak wyjaśnił, Biblioteka została wezwana m.in. o przeformułowanie postawionego we wniosku pytania. Wskazano, że pytanie nie spełnia warunków, umożliwiających wydanie interpretacji na podstawie art. 14b § 1 o.p. Zakres ww. pytania sprowadzał się wyłącznie do zdefiniowania czynności według obowiązujących przepisów prawa, natomiast nie odnosił się do obowiązków lub zobowiązań podatkowych wnioskodawcy w zakresie podatku od towarów i usług. Jak dalej wskazał DKIS pytanie nie zostało przeformułowane i jest tożsamej treści co pytanie sformułowane we wniosku poza dodaniem w nim zwrotu "po stronie Biblioteki", a więc ponownie odnosi się wyłącznie do definicji zawartej w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług.
Organ wskazał, że prawo podatnika do uzyskania informacji o sposobie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego w formie indywidualnej interpretacji indywidualnej nie ma charakteru absolutnego. Jego realizacja została obwarowana przez ustawodawcę pewnymi przesłankami, na jakich prawo to może znaleźć swój wyraz w procesowej formie pisemnej interpretacji podatkowej w indywidualnej sprawie podatnika. Warunki te to nie tylko wymogi formalne wniosku o jej udzielenie, jak obowiązek wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz przedstawienie własnego stanowiska, ale w równym stopniu także kryteria materialnoprawne, tj. związane m.in. z tym, o co pyta podatnik. Jak podkreślił DKIS sama "definicja" nie może być przedmiotem interpretacji, bowiem interpretacja indywidualna musi odnosić się do skutków podatkowych - praw i obowiązków podmiotu występującego z wnioskiem o wydanie interpretacji.
Przedmiotem interpretacji mogą być takie sytuacje faktyczne, które mogą powodować powstanie obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego po stronie wnioskodawcy, które dotyczą sfery odpowiedzialności podatkowej tego podmiotu. Innymi słowy, przedmiotem interpretacji mogą być sprawy związane z zastosowaniem przepisów materialnego prawa podatkowego, w zakresie konkretnego podatku, a nie jakiekolwiek zagadnienia dotyczące podatków. WDKIS wskazał, że pytanie postawione we wniosku odnosi się wyłącznie do zdefiniowania czynności według obowiązujących przepisów prawa i nie obejmowało kwestii opodatkowania podatkiem VAT tej czynności czy prawa do odliczenia podatku VAT od wydatków poniesionych w związku z tą czynnością. Z tych powodów w ocenie DKIS interpretacja indywidualna nie rozstrzygałaby o skutkach prawno-podatkowych dotyczących wnioskodawcy.
Postępowanie przed Sądem.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 31 października 2023 r. Biblioteka zaskarżyła w całości postanowienie DKIS zarzucając naruszenie:
- 1. art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § o.p. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia DKIS KIS z 3 sierpnia 2023 r. znak 0113-KDIPT1-2.4012.365.2023.2.KW, a przez to zaaprobowanie postanowienia o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku skarżącej z 18 maja 2023 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, w którym organ bezpodstawnie uznał, że złożony wniosek nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa;
- 2. art. 14b § 3 o.p. poprzez błędną interpretację tego przepisu i bezpodstawne, bo sprzeczne z jego treścią, przyjęcie, że wnioskująca była zobowiązana do zadania pytania w zakresie konkretnych praw i obowiązków podatkowych, podczas gdy zakres zgłoszonego wniosku bezsprzecznie dotyczył sfery opodatkowania skarżącej, bowiem to od prawidłowej kwalifikacji prawnopodatkowej zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku uzależnione są ewentualne obowiązki podatkowe strony bądź też brak tych obowiązków;
- 3. art. 14b § 1 o.p. poprzez jego niezastosowanie w sprawie, podczas gdy przepis ten powinien zostać uwzględniony, a interpretacja wydana.
Jak uzasadniała skarżąca, już w piśmie będącym odpowiedzią na wezwanie do uzupełnienia wniosku wskazała, że uznanie transakcji opisanej we wniosku za WNT rodzić będzie po stronie wnioskującej określone obowiązki w zakresie rozliczeń podatku, ewidencyjnym, sprawozdawczości itp., wynikające z ustawy. WNT jest zdarzeniem, z którym ustawa wiąże powstanie obowiązku podatkowego. Przedmiotem wniosku jest kwestia, czy opisane zdarzenie przyszłe w świetle obowiązujących przepisów należy uznać za czynność, która na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług wywołuje określone skutki podatkowe (zakres przedmiotowy opodatkowania). To właśnie kwalifikacja tej czynności determinuje zakres obowiązków wnioskującej, bądź też ich brak. Jak wskazała w ww. piśmie, pytanie w sposób jednoznaczny dotyczyło interesu prawnopodatkowego strony, jej sfery opodatkowania.
Skarżąca podniosła, że jej wniosek spełniał wszystkie kryteria wymagane dla wniosków o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego. Zakres wniosku dotyczył kwalifikacji prawnopodatkowej zdarzenia przyszłego (transakcji), przeprowadzenie której może wywoływać na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług skutek w postaci opodatkowania nabycia. Zatem sytuacja faktyczna mogła powodować powstanie obowiązku podatkowego. Tym samym wniosek dotyczył sfery odpowiedzialności podatkowej Strony. Organ nie wykazał w żaden sposób, że niezależnie od interpretacji przepisów ustawy, obowiązek podatkowy po stronie wnioskującej by nie wystąpił.
W ocenie skarżącej, organ arbitralnie, bez odniesienia się do zakresu wniosku i późniejszej argumentacji strony, w szczególności uzupełnienia wniosku, stwierdził, że wydana interpretacja pełniłaby wyłącznie funkcję informacyjną, nie pełniłaby funkcji ochronnej. Organ tezy tej nie uzasadnił, podczas gdy, to od prawnopodatkowej kwalifikacji opisanej transakcji uzależnione są ewentualne obowiązki podatkowe Wnioskującej bądź ich brak. Tym samym uzyskana interpretacja w sposób oczywisty pełniłaby w jednakowym stopniu funkcję ochronną. Organ całą swoją argumentację oparł zasadniczo na nieprawdziwym twierdzeniu, że zadane pytanie sprowadzało się wyłącznie do wyjaśnienia definicji pojęcia (nie wskazał, jakiej). Z treści pytania w sposób jednoznaczny wynika, że nie dotyczy ono wyjaśnienia ustawowej definicji, lecz kwalifikacji prawnopodatkowej zdarzenia przyszłego, od której uzależnione są potencjalne obowiązki podatkowe strony.
Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę z 29 listopada 2023 r. r. DKIS podtrzymał stanowisko zawarte w skarżonym postanowieniu oraz powtórzył przedstawiona tam argumentację i wniósł o jej oddalenie oraz o rozpoznanie skargi na rozprawie, przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga jest zasadna.
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492, ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Wskutek takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie w razie naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.).
W przypadku kwalifikowanego naruszenia prawa sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie.
Stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Na tej podstawie Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w ww. trybie.
Wskazując ramy prawne sprawy, powołać należy art. 14b § 1 o.p. zgodnie z którego brzmieniem DKIS, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zgodnie z art. 14b § 3 o.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
W myśl art. 14g § 1 o.p. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 lub 3a lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia.
Jak stanowi art. 169 § 1 o.p. – który ma odpowiednie zastosowanie w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej na mocy art. 14h o.p. - jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia.
Na tle powołanych wyżej rozwiązań prawnych zarysował się spór pomiędzy skarżącą a organem, o to, czy złożony przez stronę wniosek dotknięty był, w zakresie sposobu sformułowania zagadnienia prawnego (pytania), brakiem formalnym uzasadniającymi wzywanie wnioskodawcy do uzupełnienia wniosku, a w konsekwencji pozostawienia go bez rozpatrzenia, z uwagi na nieuzupełnienie tego braku.
Wyjaśnić więc trzeba, że wnioskujący miał ustawowe prawo wystąpienia do organu o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w jego indywidualnej sprawie. To w jakim zaistniałym stanie faktycznym albo zdarzeniu przyszłym, jak jest sformułowane pytanie i co jest jego przedmiotem, tj. interpretacji jakich przepisów prawa podatkowego oczekuje wnioskodawca, jest pozostawione wyłącznie woli wnioskodawcy. Aby uzyskać od organu interpretację indywidualną wnioskodawca obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
Podkreślić należy, że organ nie powołał innych przeszkód - wobec uzupełnienia przez stronę wniosku na wezwanie organu - do wydania interpretacji indywidualnej w wyrokowanej sprawie. W szczególności nie wskazał jakichkolwiek braków, które uniemożliwiałby dokonanie oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy. Jedyną powoływaną przez organ przeszkodą do wydania interpretacji jest - oceniany przez organ jako brak formalny - sposób przedstawienia przez wnioskodawcę zagadnienia prawnego (pytania).
W ocenie Sądu, w okolicznościach wyrokowanej sprawy, wzywanie wnioskodawcy do przeformułowania pytania nie było zasadne. Wbrew stanowisku organu, wynikającym z tezy skarżonego postanowienia, strona nie wystąpiła z abstrakcyjnym pytaniem o definicję wynikającą z przepisów prawa podatkowego. Sformułowanego we wniosku zagadnienia prawnego (pytania) nie można odkodowywać w oderwaniu od kontekstu pytania, tj. stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz stanowiska wnioskodawcy, które stanową przecież integralne i konieczne elementy wniosku. Przy czym, co należy podkreślić, organ interpretacyjny rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Przedstawione przez stronę zagadnienie prawnopodatkowe nie dotyczyło tego, czym w ogólności jest wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów (definicji WNT).
Zagadnienie postawione w spornym wniosku o wydanie interpretacji nie miało charakteru teoretycznego. Wnioskodawca sformułował dotyczący go zindywidualizowany problem prawnopodatkowy na tle przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego. Strona wystąpiła mianowicie o dokonanie przez organ oceny prawidłowości jej stanowiska w odniesieniu do konkretnej, charakteryzującej się określonymi cechami, a opisanej we wniosku transakcji zakupu przez Bibliotekę - a więc podmiot funkcjonujący w szczególnych ramach prawnych, co wyeksponowano we wniosku – książek od dostawcy zagranicznego (czeskiego podatnika VAT), w warunkach również opisanych we wniosku. W tych okolicznościach strona oczekiwała od organu interpretacyjnego oceny tego, czy prawidłowe jest jej stanowisko, że opisany zakup nie nosi cech kwalifikujących go jako WNT, z uwagi na niespełnienie jednego z ustawowych, a wskazanych przez wnioskodawcę, warunków.
Przy czym należy podkreślić, że rację ma strona skarżąca kiedy argumentuje, że wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów jest zdarzeniem, z którym ustawa wiąże powstanie obowiązku podatkowego (art. 20 ust. 5 uVAT), a w konsekwencji kwalifikacja prawnopodatkowa opisanej we wniosku transakcji determinuje zakres obowiązków wnioskodawcy.
W świetle powyższego, w zaskarżonym postanowieniu wydanym przez DKIS w wyniku rozpatrzenia zażalenia i utrzymanym nim w mocy postanowieniu o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, organ nie wykazał aby wniosek strony, w szczególności po jego uzupełnieniu, zawierał braki uniemożliwiające jego rozpoznanie. Nadto, w okolicznościach wyrokowanej sprawy, objęcie wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych wniosku oczekiwania organu przeformułowania zdefiniowanego przez stronę zagadnienia prawnego nie znajdowało umocowania w art. 169 § 1 o.p.
Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględniając to co zostało wyżej wywiedzione, Sąd uznaje, że postanowienia DKIS wydane w obu instancjach naruszają przepisy art. 14b § 3, art. 14g § 1, art. 169 § 1 i § 4 o.p. w związku z art. 14h, poprzez pozostawienie wniosku skarżącego o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego (interpretacji indywidualnej) bez rozpoznania i w tym zakresie zarzut skargi uznaje za zasadny.
Mając na uwadze powyższe, Sąd uchylił w całości zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie je poprzedzające na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz na podstawie art. 135 p.p.s.a.
W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ podatkowy zobowiązany jest do uwzględnienia oceny poczynionej przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu wyroku.
O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. art. 205 § 2 p.p.s.a uwzględniając uiszczony wpis od skargi (200 zł).