Uzasadnienie
Postanowieniem z 18 lipca 2019 r. Wójt Gminy L., działając jako wierzyciel, zajął stanowisko w sprawie wniesionych przez K.W. i B.W. (dalej: Skarżący, Zobowiązani) zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w L., uznając je za nieuzasadnione.
Na ww. postanowienie skarżący złożyli zażalenie, po rozpoznaniu którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G. (dalej: Kolegium) nie znalazło podstaw do jego uwzględnienia, dając temu wyraz w postanowieniu z [...] nr [...].
Skarżący - mimo prawidłowego pouczenia zawartego w ww. postanowieniu Kolegium, że prawo wniesienia skargi nie przysługuje - postanowienie to zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu pismem z 30 września 2019 r., wniesionym w dniu 29 października 2019 r. (data stempla pocztowego).
W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga podlegała odrzuceniu.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm; dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
Z treści przywołanego przepisu wynika, że m.in. na postanowienie, którego przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, środek zaskarżenia do wojewódzkiego sądu administracyjnego nie przysługuje.
Akta niniejszej sprawy wskazują, że pismem wniesionym w dniu 29 października 2019 r. (data stempla pocztowego), nazwanym: "Sprzeciw od decyzji ostatecznej", zaskarżono orzeczenie organu administracji publicznej, które dotyczy stanowiska wierzyciela zajętego w trybie art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r. poz. 23 ze zm.). Uwzględniając tę okoliczność faktyczną w świetle przepisu art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. mającego zastosowanie w niniejszej sprawie stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie nie podlega kontroli Sądu, w związku z czym skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W myśl tego przepisu sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Zaznaczyć jednak trzeba, że ograniczenie kognicji sądów administracyjnych w zakresie objętym art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., pozostaje bez istotnego wpływu na ochronę praw Zobowiązanych w postępowaniu egzekucyjnym. Zobowiązani mają bowiem prawo zaskarżenia rozstrzygnięcia organu nadzoru, które zostanie wydane po rozpoznaniu zażalenia (o ile Zobowiązani je wniosą) na postanowienie organu egzekucyjnego (Naczelnika Urzędu Skarbowego w L.) w sprawie zgłoszonych zarzutów. Wyjaśnić też trzeba, że uzyskanie stanowiska wierzyciela było konieczne, by organ egzekucyjny mógł wydać rozstrzygnięcie w sprawie zarzutów zgłoszonych przez Zobowiązanych.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.