Uzasadnienie
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi skarżący pismem z dnia 19.08.2012r. wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych ze względu na trudną sytuację finansową swoją oraz żony.
Wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony w przewidzianej prawem formie, dlatego skarżący został wezwany do uzupełnienia braku poprzez wypełnienie wniosku na urzędowym formularzu "PPF" oraz jego odesłanie do tut. sądu w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Z akt wynika, że przesyłka dwukrotnie awizowana w dniach 28.08.2012r. i 05.09.2012r., została pozostawiona w aktach ze skutkiem doręczenia.
W dniu 24.09.2012r. (data stempla na przesyłce pocztowej) skarżący złożył pismo, z którego wynika, że wnosi o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz wniósł o ponowne przesłanie mu formularza "PPF". W uzasadnieniu podał, że nie mógł podjąć listu poleconego z uwagi na pobyt w szpitalu od dnia 28.08.2012r. do dnia 04.09.2012r. Wskazał też skarżący, że ze względu na przebyty zabieg operacyjny, dopiero po upływie 14 dni od opuszczenia szpitala, przy pomocy kuli, zaczął chodzić. Do wniosku załączył kartę informacyjną leczenia szpitalnego, z której wynika, że skarżący przebywał w szpitalu od dnia 28.08.2012r. do dnia 04.09.2012r., gdzie przeszedł zabieg artroskopii kolana prawego. Jako zalecenia lekarskie wskazano ćwiczenia oraz unikanie przeciążeń stawu kolanowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Wniosek o przywrócenie terminu nie jest zasadny.
Zgodnie z treścią art. 86 § 1 i 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. w Dz. U. z 2012 r. poz. 270. - zwanej dalej p.p.s.a.) strona może wnosić o przywrócenie uchybionego terminu do dokonania czynności, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie to nie nastąpiło z jej winy. Art. 87 p.p.s.a. wymaga, aby wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. We wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynność, której nie dokonała w terminie (§ 4).
Podstawowym kryterium przy rozpoznawaniu wniosku o przywrócenie terminu są okoliczności uprawdopodabniające brak winy w uchybieniu terminu. Zarówno w nauce prawa jak i w orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, że kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonaniu czynności procesowej (postanowienie NSA z dnia 11 lutego 2003 r. sygn. akt II SA 4162/01, Monitor Prawniczy 2003/8/340). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r. sygn. akt V SA 793/02, Monitor Prawniczy 2002/23/1059). Nieuwagi lub zaniedbania nie można kwalifikować jako braku winy, będącego przesłanką przywrócenia uchybionego terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2004 r., sygn. akt FZ 93/04, Uchybienie i przywrócenie terminu w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Sądowy 2006/7-8/122).
Negatywnie z tego punktu widzenia oceniane jest choćby lekkie niedbalstwo (por. wyrok NSA z dnia 22 maja 1997 r. sygn. akt SA/Sz 630/96). Brak winy w uchybieniu terminu można zatem przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć przy użyciu największego nawet wysiłku, a za winę nie można poczytać jedynie niedopełnienia wysiłku nadzwyczajnego, np. zagrażającego jej zdrowiu lub życiu, albo narażającego ją na poważne straty (por. E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. IV Warszawa 1970 r., str. 136). Akcentuje się również, że przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej należy wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (Kodeks postępowania cywilnego z Komentarzem, Warszawa 1989 r. t. I, str. 274), a do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która uniemożliwia wyręczenie przez inną osobę, powódź, pożar.
Przywrócenie uchybionego terminu ma zatem charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu (B. Dauter, B. Gruszczyński, A Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz", Zakamycze 2005, s. 219).
Oceniając wniosek we wskazanym wyżej zakresie stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione łącznie przesłanki wymienione w cytowanym art. 87 p.p.s.a., warunkujące przywrócenie terminu do dokonania czynności. Wnioskodawca bowiem nie uprawdopodobnił w sposób wystarczający, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu. We wniosku skarżący twierdzi, że zaczął chodzić dopiero czternastego dnia po operacji, a więc po dniu 28.09.2012r. Tymczasem wniosek o przywrócenie terminu został nadany w urzędzie pocztowym już w dniu 24.09.2012r., czyli przed ustaniem okoliczności, którą skarżący wskazuje jako powód nieodebrania przesyłki sądowej. Czyni to, w ocenie Sądu, wątpliwym oświadczenie skarżącego, że w odbiorze pisma przeszkodził mu stan zdrowia.
Wskazać należy, że skarżący nie uprawdopodobnił, że nie mógł posłużyć się osobą trzecią. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżący mieszka z żoną. Z akt sprawy wynika, że przesyłka sądowa awizowana została ponownie w dniu 05.09.2012r., a więc dzień po opuszczeniu przez skarżącego placówki szpitalnej i pozostawała w placówce pocztowej do dnia 13.09.2012r. W ocenie Sądu skarżący nie uprawdopodobnił, że przy dołożeniu odpowiednich starań, nie miał możliwości posługując się inną osobą, odebrać z placówki pocztowej kierowanej do niego przesyłki.
Z tych względów i na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, orzekł jak w sentencji postanowienia.