Uzasadnienie
W sprzeciwie od postanowienia referendarza sądowego z dnia 23 listopada 2009 r. odmawiającego przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, skarżący J.M. nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem, wniósł dodatkowo o ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Wobec złożenia nowego wniosku o przyznanie prawa pomocy, Sąd pismem z dnia 2 lutego 2010 r., skutecznie doręczonym w dniu 20 lutego 2010 r., wezwał skarżącego do jego przedłożenia na załączonym urzędowym formularzu, w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Na powyższe wezwanie nie udzielono odpowiedzi.
Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie: "p.p.s.a.", warunkiem skuteczności wniosku o przyznanie prawa pomocy jest jego złożenie na urzędowym formularzu, według wzoru określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245).
Zatem wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony w formie innej, niż przewidziana przepisami, nie wywołuje skutków prawnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 marca 2004 r., sygn. akt FSK 139/04, dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z akt sprawy wynika, że pierwotnie złożony przez skarżącego wniosek o przyznanie prawa pomocy, obejmował swym zakresem jedynie zwolnienie od kosztów sądowych. Tak więc, zawarty w sprzeciwie od ww. postanowienia referendarza sądowego, wniosek o ustanowienia pełnomocnika z urzędu, jest nowym wnioskiem, który winien spełniać warunek określony w powołanej regulacji. Mając powyższe na uwadze, Sąd przesłał skarżącemu stosowny formularz (przy piśmie z dnia 20 lutego 2010 r.) w celu jego wypełnienia i przedłożenia w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia wniosku w tym zakresie bez rozpoznania. Skarżący jednak przedmiotowego formularza w zakreślonym terminie nie złożył, wobec czego na podstawie art. 257 p.p.s.a., należało zarządzić jak w sentencji.