Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] nr [...], doręczonym S. R. w dniu 1 września 2008 r., Dyrektor Izby Skarbowej we W. OZ w J. G. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. G. z dnia [...] w sprawie zaliczenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za sierpień 2002 r. Strona została pouczona o sposobie i terminie wniesienia skargi na wydane rozstrzygnięcie.
Pismem z dnia [...], adresowanym do Dyrektora Izby Skarbowej we W. OZ w J. G., S. R. zwrócił się o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia.
Powyższe pismo Dyrektor Izby Skarbowej potraktował jako skargę i przekazał je wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami sprawy, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I WSA we Wrocławiu z dnia 22 września 2008 r., wezwano stronę do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie [...] w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na doręczone zarządzenie, strona poinformowała, że nie wnosiła skargi a jedynie prowadzi korespondencję z organami skarbowymi. Wezwanie do uiszczenia wpisu jest więc pomyłką.
Wobec takowego oświadczenia, Sąd pismem z dnia 24 października 2008 r. poinformował stronę, że Dyrektor Izby Skarbowej traktując pismo z dnia [...] jako skargę na powołane wyżej postanowienie, postąpił prawidłowo, bowiem kwestionowanie zajętego przez organ stanowiska, może nastąpić jedynie przez wniesienie skargi do tut. Sądu. W piśmie tym Sąd poinformował również, że przysługuje stronie prawo cofnięcia skargi i wezwał do złożenia w terminie 7 dni oświadczenia w tym przedmiocie. Jednakże gdyby strona skargę podtrzymała, Sąd wezwał stronę do uiszczenia wpisu określonego zarządzeniem z dnia 22 września 2008 r. W odpowiedzi na pismo Sądu, strona nie określając, że cofa skargę, wskazała, że organ winien ponownie rozpatrzyć wniosek o przywrócenie terminu, gdyż w jego ocenie, organ posiada w tym zakresie kompetencje.
Natomiast przenoszenie sprawy do Sądu jest unikaniem odpowiedzialności organu. Ponownie strona wskazała, że nie kierowała sprawy do Sądu lecz do Dyrektora Izby Skarbowej i oczekuje na jego stanowisko w sprawie.
Wpisu strona nie uiściła.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Na wstępie należy podkreślić, iż w przedmiotowej sprawie, kwestionowanie powołanego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej we W. OZ w J. G. z dnia [...], podlegało kognicji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, o czym strona, w doręczonym jej rozstrzygnięciu, została prawidłowo pouczona. Wbrew twierdzeniu skarżącego, kompetencji w tym zakresie na obecnym etapie postępowania, organ odwoławczy nie posiada. Sąd, mając na względzie uprawnienie strony do ochrony jej praw przed Sądem, w związku z wydanym w sprawie rozstrzygnięciem, poinformował stronę, iż czynności podjęte przez Dyrektora Izby Skarbowej (przekazanie skargi do Sądu) były prawidłowe i wezwał stronę do uiszczenia wpisu sądowego. Wskazał również stronie na możliwość złożenia oświadczenia cofającego skargę.
Wobec tego, że strona nie określiła jednoznacznie stanowiska w przedmiocie cofnięcia skargi, należało w sprawie uiścić wpis sądowy w kwocie [...], którego strona pomimo ponownie doręczonego w dniu 30 października 2008 r. zarządzenia w tym zakresie, nie uiściła. Zgodnie bowiem z art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej upsa, od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są: skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania.
Natomiast w myśl art. 220 § 1 upsa sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Z kolei, w myśl art. 220 § 3 upsa skarga, od której pomimo wezwania, nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu.
W świetle powyższego, na podstawie art. 220 § 3 upsa, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.