Uzasadnienie
Jowita D. w skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosiła o nakazanie Burmistrzowi Gminy-Dzielnicy w W. wydania w terminie 14 dnia od daty wyroku postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki w prawomocnej decyzji nr WG. II. 225/2381/90 z dnia 6 listopada 1990 r., dotyczącej wykupienia mieszkania. W uzasadnieniu skargi podała, iż oczywista omyłka tej decyzji polega na wpisaniu niewłaściwej księgi wieczystej, a co za tym idzie - numeru i powierzchni działki zabudowanej nieruchomością, w której znajduje się mieszkanie. W sprawie tej zwracała się w dniu 9 lipca 1991 r. bezpośrednio do Wydziału Geodezji. W dniu 19 sierpnia 1991 r. otrzymała pismo, w którym zawiadomiono ją, że decyzja ulegnie sprostowaniu, gdy Gmina otrzyma od Wojewody prawomocną decyzję o nabyciu tej nieruchomości. Kolejne interwencje nie dały wyniku. Zażalenie skierowane do Wojewody, a następnie przesłane do Prezydenta Miasta W., spowodowało pismo Wiceprezydenta Miasta W. z dnia 31 grudnia 1.991 r. do Burmistrza Dzielnicy co do możliwości dokonania niniejszego sprostowania. W dalszym ciągu jednak, mimo kolejnych interwencji, stosowne postanowienie nie zostało wydane.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna. Mimo złożenia przez skarżącą wniosku w dniu 9 lipca 1991 r. o sprostowanie oczywistej omyłki w decyzji z dnia 6 listopada 1990 r. nie wydano stosownego postanowienia. Pismo z dnia 2 września 1991 r., skierowane do Wojewody W-kiego, należy uznać za zażalenie złożone w trybie art. 37 par. 1 Kpa, pismo to bowiem w rezultacie zostało przesłane zgodnie z właściwością do Prezydenta Miasta W. Zażalenie to wywołało ten skutek, że Wiceprezydent Miasta W. pismem z dnia 31 grudnia 1991 r. zwrócił się do Burmistrza Dzielnicy w W., stwierdzając, że po ujawnieniu przez Państwowe Biuro Notarialne w księdze wieczystej Kw nr 92431 Gminy jako właściciela i sprostowaniu powierzchni nieruchomości możliwe będzie wydanie postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki.
Do chwili obecnej nie wydano postanowienia w sprawie sprostowania oczywistej omyłki, a pełnomocnik Burmistrza Dzielnicy w W. na rozprawie wyraził wątpliwości co do możliwości wydania w trybie art. 113 par. 1 Kpa żądanego postanowienia.
Należy stwierdzić, że organ powinien bezwzględnie zająć stanowisko merytoryczne, które powinno znaleźć odbicie w wydanym postanowieniu. Licząc od daty złożenia wniosku o sprostowanie oczywistej omyłki, zostały przekroczone wszystkie terminy zakreślone w art. 35 Kpa, co uzasadnia zarzut bezczynności organu. Bez względu więc na to, czy organ uzna, iż wniosek skarżącej jest zasadny, czy też zajmie odmienne stanowisko, Burmistrz Dzielnicy zobowiązany jest przepisami kodeksu postępowania administracyjnego do wydania stosownego postanowienia. Wątpliwości przedstawione na rozprawie nie mogą tłumaczyć i uzasadniać zwłoki w wydaniu stosownego postanowienia. Kontrola sądu ogranicza się do sprawdzenia, czy skarga jest dopuszczalna i czy zostały naruszone przepisy o terminach załatwiania spraw.
Zdaniem Sądu, dopuszczalna jest skarga złożona w trybie art. 216 Kpa również na niewydanie postanowień wymienionych w art. 196 par. 3 Kpa. Jak wynika z treści tego ostatniego artykułu, przepisy działu VI, w tym art. 216 Kpa, mają zastosowanie również do postanowień, które zostały enumeratywnie wyliczone w art. 196 par. 3.
Z podanych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga jest zasadna, i na zasadzie art. 216 par. 4 Kpa należało zobowiązać Burmistrza Dzielnicy w W. do wydania stosownego postanowienia w terminie 1 miesiąca od daty doręczenia odpisu wyroku z uzasadnieniem.
Orzeczenie o kosztach wydano w myśl art. 208 Kpa.