Uzasadnienie
T. I. działając jako pełnomocnik I. I. wniósł w dniu 19 maja 2003 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Prezydenta W. w sprawie wniosku o ustanowienie, na rzecz następców prawnych L. i Z. małżonków O., użytkowania wieczystego gruntu położonego w W. przy ul. [...] oraz zwrotu położonego na nim budynku. Pełnomocnik skarżącej podał, że sprawa toczy się od 1988 roku, a skargi na przewlekłość postępowania, które składał do Dyrektora Wydziału Geodezji i Nieruchomości Urzędu W., Rzecznika Praw Obywatelskich, Prezydenta oraz Wydziału Kontroli Wewnętrznej i Skarg Urzędu W. pozostały bezskuteczne.
W odpowiedzi na skargę Prezydent W. poinformował, że sprawa dotyczy wniosku o zwrot zabudowanej nieruchomości [...] przy ul. [...]. Wniosek ten złożony w dniu [...] lipca 1985 r. przez byłego współwłaściciela nieruchomości L. O. podlega obecnie rozpatrzeniu na podstawie art. 214 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U z 2000 r. Nr 46, poz. 543 z póz. zm.). Organ wyjaśnił, że budynek położony na przedmiotowym gruncie jest obiektem zabudowanym w związku z czym zwrot nieruchomości wymagał zaopiniowania przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Pozytywna opinia w sprawie zwrotu została wydana w dniu [...] maja 2001 r. W zgromadzonym materiale dowodowym brak było dowodu, że byli właściciele ani ich spadkobiercy nie otrzymali od W. ani od Skarbu Państwa żadnej innej nieruchomości. O uzupełnienie tych braków przez złożenie stosownych oświadczeń organ zwrócił się do spadkobierców – przyszłych użytkowników wieczystych.
W trakcie postępowania zmarła jedna ze spadkobierczyń – H. S. i toczyło się postępowanie spadkowe. Decyzję w niniejszej sprawie organ będzie mógł zatem wydać dopiero po uzupełnieniu materiału dowodowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Przede wszystkim należy podkreślić, że stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego
I SAB 123/03
Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie sądowe nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy wojewódzkie na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 1270). Do rozpoznania skargi T. I. właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Zważyć należy, że stosownie do art. 52 § 1 i § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, koniecznym warunkiem skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia., jakie przysługiwały skarżącemu w postępowaniu administracyjnym. Takim środkiem w przypadku bezczynności jest zażalenie z art. 37 kpa, przysługujące stronie na niezałatwienie sprawy przez organ administracji w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym stosownie do art. 36 kpa. Zażalenie wnosi do organu wyższego stopnia nad organem właściwym do rozpatrzenia wniosku strony. W niniejszej sprawie zażalenie takie przysługuje stronom postępowania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Jak wynika z treści pisma pełnomocnika skarżącej I. I. z dnia [...] lutego 2004 r. jak również z pisma Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...], skarga na bezczynność Prezydenta W. nie została poprzedzona złożeniem zażalenia, o którym wyżej mowa.
W tej sytuacji, skoro nie został wyczerpany tryb przewidziany w art. 52 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 tej ustawy orzekł, jak w sentencji postępowania.