Uzasadnienie
W dniu 2 września 2002 r. Gmina R. wystąpiła do Naczelnego Sądu Administracyjnego ze skargą na bezczynność Ministra Kultury polegającą na nierozpoznaniu wniosku Gminy R. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 20 maja 1999 roku numer 35/99 Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Ł. Delegatura w P.-T.
Z zebranego w sprawie materiału dokumentacyjnego wynika, że decyzją z dnia 20 maja 1999 r. (...), skierowaną do Grzegorza D. Wojewódzki Konserwator Zabytków w Ł. Delegatura w P.-T. nakazał zasypanie rowu przebiegającego przez teren parku w M., do którego skierowane są wody opadowe z rowu odwadniającego drogę do wsi M. oraz nakazał likwidację odprowadzania do parku nieoczyszczonych ścieków z szamba położonego po zachodniej stronie parku.
Decyzja z dnia 20 maja 1999 r. (...) Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Ł. Delegatura w Piotrkowie Trybunalskim, została doręczona Urzędowi Gminy w R. oraz Inspekcji Ochrony Środowiska-Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu w Ł. Delegatura w P.-T.
Na podstawie aktu notarialnego z dnia 5 listopada 1999 r. repertorium (...) Gmina R. nabyła nieodpłatnie udział wynoszący 21/23 części we współwłasności nieruchomości składającej się z działki gruntu oznaczonej numerem 76/1 o powierzchni 0,1181 hektara, położonej we wsi M. gmina R., która to nieruchomość ma urządzoną księgę wieczystą Kw 62074.
W dniu 21 sierpnia 2001 r. Gmina R. i Gminna Spółka Wodna w R. wystąpiły z wnioskami o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 20 maja 1999 r. (...) Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Ł. Delegatura w P.-T.
W dniu 25 lipca 2000 r. Gminna Spółka Wodna w R. złożyła odwołanie od decyzji z dnia 20 maja 1999 r. (...) Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Ł. delegatura w P.-T.
Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2001 r. (...) Generalny Konserwator Zabytków stwierdził niedopuszczalność odwołania Gminnej Spółki Wodnej w R. Zawiadomieniem z dnia 27 listopada 2002 r. Ministerstwo Kultury Departament Ochrony Zabytków powiadomił, między innymi Urząd Gminy w R., o zakończeniu gromadzenia akt w sprawie wniosków o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 20 maja 1999 r. (...) Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (...) i wskazał na możliwość zapoznania się z aktami sprawy przez strony postępowania oraz wyznaczył 7 dniowy termin do składania wniosków.
W odpowiedzi na skargę Minister Kultury podniósł zarzut naruszenia przepisu art. 37 Kpa polegający na nie wyczerpaniu środków odwoławczych przez stronę skarżącą i w konsekwencji wniósł o odrzucenie skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna i skutkuje zobowiązaniem Ministra Kultury do załatwienia sprawy w terminie jednego miesiąca licząc od daty doręczenia wyroku.
W szczególności należy podkreślić, że stosownie do treści art. 21 i art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. 74 poz. 368 ze zm./ Sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę decyzji, postanowień, aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z przepisami prawa materialnego oraz przepisami postępowania administracyjnego i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy.
Odnosząc się do zarzutu zawartego w odpowiedzi na skargę należy stwierdzić, iż Sąd w niniejszym składzie nie podziela poglądu, że warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność ministra jest uprzednie złożenie zażalenia w trybie przewidzianym w art. 37 par. 1 Kpa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtował się pogląd, iż w przypadku bezczynności ministra zażalenie w trybie wyżej wymienionego przepisu prawa-nie przysługuje. W przypadku bezczynności ministra organ ten jest ostatnim organem w toku instancji administracyjnej i w związku z tym nie przysługują od rozstrzygnięć tego organu środki zaskarżenia /vide wyrok NSA z dnia 3 listopada 1999 r. I SAB 156/99 - nie publ., wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2000 r. I SAB 52/00 - nie publ./.
W zakresie odnoszącym się do działania ministra uznać więc należy, że jest on zobowiązany wydać stosowne postanowienie o niezałatwieniu sprawy w terminie i wskazać nowy termin załatwienia sprawy, a stronie przysługuje skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego na bezczynność tegoż organu administracji publicznej.
Zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 pkt 1d, art. 10 pkt 1d, art. 11 pkt 1 ustawy z dnia 1 marca 2002 r. o zmianach w organizacji i funkcjonowaniu centralnych organów administracji rządowej i jednostek im podporządkowanych oraz zmianie niektórych ustaw /Dz.U. nr 25 poz. 253 ze zm./, z dniem 1 kwietnia 2002 r. organem uprawnionym do załatwienia wniosku o wszczęcie postępowania nadzorczego był minister właściwy do spraw kultury i dziedzictwa narodowego. Z materiału dokumentacyjnego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że wniosek Gminy R. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 20 maja 1999 r. (...) Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Ł. Delegatura w P.-T. został wniesiony w dniu 3 września 2001 r. Do dnia wniesienia skargi, to jest do dnia 2 września 2002 r. organ administracji publicznej nie załatwił sprawy i nie wskazał przyczyn zwłoki oraz nie wyznaczył nowego terminu załatwienia sprawy, zgodnie z treścią art. 36 Kpa.
W tym stanie rzeczy uznać należy, że organ administracji publicznej naruszył zasady określone w art. 35 Kpa i art. 36 Kpa i nadal pozostaje w zwłoce w załatwieniu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z 20 maja 1999 r. (...) Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (...).
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 26 i art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. 74 poz. 368 ze zm./ orzekł jak w sentencji wyroku.