Uzasadnienie
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21listopada 2003 r. W. K. zarzuciła Wojewodzie [...] bezczynność w sprawie dotyczącej zwrotu nieruchomości położonej w W. przy ulicy [...], oznaczonej jako działka nr [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, że w dacie wniesienia skargi Wojewoda [...] postanowieniem nr [...], znak: [...] wyznaczył – jako organ właściwy do załatwienia przedmiotowej sprawy – Starostę Powiatu [...] a zatem od wyżej wskazanej daty przed tym organem toczy się postępowanie zwrotowe.
W związku z reformą sądownictwa administracyjnego, która nastąpiła z dniem 1 stycznia 2004 r. niniejsza skarga stała się – na zasadzie przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Jak wynika z materiału dokumentacyjnego znajdującego się w aktach sprawy skarżąca wystąpiła z niniejszą skargą do Sądu bez wyczerpania wszystkich środków odwoławczych, które jej przysługiwały. Okoliczność tę potwierdziła zresztą także składając do protokołu rozprawy w dniu 16 kwietnia 2004 r. stosowne oświadczenie.
Zgodnie z przepisem art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 268 ze zm.), który obowiązywał w momencie składania niniejszej skargi, mogła być ona wniesiona do sądu, ale dopiero po wyczerpaniu środków odwoławczych, które służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem administracyjnym.
Analogiczne uregulowanie zawiera także przepis art. 52 § 1 obowiązującego od dnia 1 stycznia 2004 r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Ponieważ zgodnie z przepisem art. 37 § 1 k.p.a. na nie załatwienie sprawy w terminie jednego miesiąca a w przypadku sprawy zawiłej – dwóch miesięcy, przysługuje stronie prawo wniesienia zażalenia do organu administracji publicznej stopnia wyższego, nie wniesienie tego rodzaju środka odwoławczego skutkuje uznaniem, że w przedmiotowej sprawie skarżąca nie wyczerpała toku postępowania odwoławczego.
Z tych powodów, nie badając zasadności merytorycznej skargi, Sąd z mocy przepisu art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę odrzucił jako niedopuszczalną.