Uzasadnienie
J. Z. złożyła skargę na bezczynność Prezydenta W. i wniosła o zobowiązanie tego organu do wydania decyzji w sprawie ustanowienia własności czasowej (użytkowania wieczystego) do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ulicy [...] rej. hip. [...].
W uzasadnieniu skargi skarżąca podała, że do czasu wniesienia skargi nie został rozpoznany wniosek z dnia 10 lutego 1949 r. o ustanowienie własności czasowej do gruntu przedmiotowej nieruchomości.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. rozstrzygnęło zażalenie na bezczynność postanowieniem z dnia [...] września 2003 r., nr [...] zobowiązując Prezydenta W. do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w terminie do dnia [...] listopada 2003 r. Do czasu wniesienia skargi, to jest do dnia 2 grudnia 2003 r. Prezydent W. nie wydał decyzji rozstrzygającej sprawę.
W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o oddalenie skargi i wyjaśnił, ze pełnomocnik skarżącej wystąpił o rozpoznanie wniosku o ustanowienie prawa własności czasowej w piśmie z dnia 29 maja 2003 r. Po przeprowadzeniu przez organ czynności wyjaśniających w sprawie Prezydent W. postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2004 r. zawiesił postępowanie w sprawie do czasu uchwalenia przez Radę W. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego przedmiotową nieruchomość.
Zgodnie z art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (DZ.U. Nr 50, poz. 279) organ winien przyznać byłym właścicielom prawo wieczystej dzierżawy (obecnie użytkowania wieczystego), jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania. Aby dokonać powyższego ustalenia organ winien odnieść swoje rozważania do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego w dacie wydania decyzji w tym przedmiocie.
W dniu 1 stycznia 2004 roku przestały obowiązywać plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. W tej sytuacji plan dla przedmiotowej nieruchomości również przestał obowiązywać.
Brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla nieruchomości położonej przy ul. [...] uniemożliwia rozpatrzenie wniosku właściciela o przyznanie własności czasowej do gruntu.
W celu wyjaśnienia kwestii braku miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego wystąpiono do Naczelnego Architekta W. z prośbą o poinformowanie, co będzie wystarczające do rozpatrzenia wniosku złożonego przez byłego właściciela w trybie powołanego dekretu. W zależności od udzielonej przez Naczelnego Architekta odpowiedzi będą podjęte stosowne czynności w niniejsze sprawie.
Na rozprawie w dniu 21 maja 2004 r. pełnomocnik Prezydenta W. wniósł o umorzenie postępowania i podtrzymał argumenty przedstawione w odpowiedzi na skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają, rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
Bezczynność organu zachodzi wówczas, gdy organ prowadzący postępowanie nie załatwi sprawy w terminie określonym w art. 35 § 1 – 4 kpa.
Jednak zgodnie z art. 35 § 5 kpa do terminów określonych w powołanych wyżej przepisach nie wlicza się między innymi okresów zawieszenia postępowania.
Art. 103 kpa stanowi, że zawieszenia postępowania wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w kodeksie.
W niniejszej sprawie postępowanie prowadzone przez organ administracji pierwszej instancji zostało zwieszone postanowieniem z dnia [...] lutego 2004 r., a więc już po wniesieniu skargi do sądu. Uznać zatem należy, że w dniu wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności, a zatem skarga nie może zostać oddalona.
Natomiast zawieszenie postępowania ma ten skutek, że sąd nie może zobowiązać organu do wydania decyzji. Stronie niezadowolonej z treści postanowienia o zawieszeniu postępowania przysługuje środek odwoławczy na to postanowienie.
W tej sytuacji sąd uznał, że postępowanie w sprawie bezczynności stało się bezprzedmiotowe i na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.