Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 9 czerwca 1999 r., I SAB 41/99

Sprawa

sprawy ze skargi Marka K. na bezczynność Wojewody M. i /lub/ Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 3 kwietnia 1952 r. w sprawie przejścia na własność Państwa nieruchomości położonej w Warszawie - oddala skargę.

Teza

W razie powstania negatywnego sporu o właściwość /art. 22 Kpa/ żadnemu z organów będących stroną tego sporu nie można skutecznie zarzucić bezczynności w załatwieniu sprawy na zasadzie art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, w związku z którą ten spór o właściwość powstał, a skarga wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego w takich okolicznościach podlega oddaleniu jako nieuzasadniona.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Marek K. skarży do Naczelnego Sądu Administracyjnego bezczynność Wojewody M. z powodu niewydania decyzji na wniosek z dnia 18 marca 1997 r. Podaje w skardze, że w dniu 18 marca 1997 r. złożył w Urzędzie Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Gospodarki Mieszkaniowej i Terenów PRN m.st. Warszawy z dnia 3 kwietnia 1952 r. (...), stwierdzającej przejście na własność Skarbu Państwa budynku przy ul. K. P. nr 25 w W. Urząd Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast uznał w listopadzie 1998 r., że właściwy w sprawie jest Wojewoda W., w związku z czym w dniu 15 stycznia 1999 r. Marek K. zwrócił się do Wojewody M. o wydanie decyzji do dnia 1 lutego 1999 r. Decyzji takiej nie otrzymał.

Pismem procesowym z dnia 24 marca 1999 r. Marek K. uzupełnił skargę żądaniem ustalenia organu właściwego do załatwienia jego wniosku, ponieważ powstał negatywny spór kompetencyjny między Wojewodą M. a Prezesem Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast. W związku z tym skargę swą rozszerza także na Prezesa tego Urzędu.

W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wniósł o oddalenie skargi. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 1998 r. IV SAB 28/98, wskazał, iż organem właściwym w sprawie gruntów Skarbu Państwa jest wojewoda, a w zakresie gruntów komunalnych - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. W dniu 24 maja 1999 r. wpłynęło do Naczelnego Sądu Administracyjnego pismo procesowe podpisane przez Zastępcę Dyrektora Wydziału Geodezji, Kartografii i Gospodarki Nieruchomościami M. Urzędu Wojewódzkiego, mające być odpowiedzią na skargę Marka K. Powołując się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 września 1998 r. III RN 83/98, w piśmie stwierdzono, że wojewoda nie jest właściwy w sprawie, w związku z czym "w miesiącu maju br. Wojewoda M. skieruje do Prezesa Rady Ministrów wniosek o rozstrzygnięcie negatywnego sporu kompetencyjnego". Podano także, iż strona nie wyczerpała środków przewidzianych w art. 37 par. 1 Kpa i w konsekwencji wniesiono o oddalenie skargi. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 9 czerwca 1999 r. skarżący skonkretyzował przedmiot skargi jako skargę na bezczynność Wojewody M. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Jest w sprawie bezsporne, że zarówno Wojewoda M., jak i Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, uznali się niewłaściwymi do załatwienia wniosku Marka K. o stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Gospodarki Mieszkaniowej i Terenów PRN m.st. Warszawy z dnia 3 kwietnia 1952 r. dotyczącej tzw. nieruchomości warszawskich. Stan taki jest równoznaczny z powstaniem negatywnego sporu kompetencyjnego między organami administracji publicznej, z których jeden jest ministrem w rozumieniu art. 5 par. 1 pkt 4 Kpa. Oznacza to, że organem właściwym do rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego jest Prezes Rady Ministrów /art. 22 par. 1 pkt 9 Kpa/. Wprawdzie w odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 1998 r. IV SAB 28/98, wskazujący na właściwość wojewody w zakresie gruntów Skarbu Państwa, co mogłoby skłaniać do oceny, że sporu o właściwość nie ma, ten wyrok jednak nie mógł być przez Sąd uwzględniony w rozpatrywanej sprawie, ponieważ chodzi w niej o stwierdzenie nieważności decyzji organu stopnia wojewódzkiego, jako że w myśl art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej /Dz.U. nr 14 poz. 130/ do rad narodowych i ich organów w m.st. Warszawie i w mieście Ł. stosowało się przepisy dotyczące wojewódzkich rad narodowych i ich organów. Oznacza to, że wniosek Marka K. dotyczy decyzji organu stopnia wojewódzkiego. Powstanie negatywnego sporu o właściwość powoduje wyłączenie możliwości działania przez każdy z organów będących w sporze. W myśl art. 23 Kpa do czasu rozstrzygnięcia sporu o właściwość, organ administracji publicznej, na którego obszarze sprawa wynikła, może podejmować "tylko czynności nie cierpiące zwłoki ze względu na interes społeczny lub słuszny interes obywateli". To jednak oznacza, że taki organ nie może wydać decyzji w rozumieniu art. 104 Kpa. Przy takim brzmieniu prawa jednak prowadzi to do wniosku, że w razie powstania negatywnego sporu o właściwość /art. 22 Kpa/ żadnemu z organów będących stroną tego sporu nie można skutecznie zarzucić bezczynności w załatwieniu sprawy na zasadzie art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, w związku z którą ten spór o właściwość powstał, a skarga wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego w takich okolicznościach podlega oddaleniu jako nieuzasadniona. Uwzględniając powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji zgodnie z art. 27 ust. 1 cytowanej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.