Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] T. A. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Prezydenta Miasta B. polegającą na niewydaniu decyzji określającej podatek od nieruchomości położonej w B. przy ul. [...] za rok 2011.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta B. wniósł o jej odrzucenie ewentualnie jej oddalenie jako bezzasadnej.
Pismem z dnia 28 kwietnia 2011r. Sąd zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. o udzielenie informacji, czy skarżący występował do tego organu, jako organu wyższego stopnia z ponagleniem przewidzianym w art. 141 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; zwana dalej O.p.) w zakresie objętym przedmiotową skargą.
W odpowiedzi Kolegium wyjaśniło, że T. A. nie występował do tego organu z ponagleniem przewidzianym w treści art. 141 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa w powyższym zakresie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one Skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepis ten wyraża generalną zasadę subsydiarności skargi sądowej. Jej wniesienie do sądu administracyjnego wymaga bowiem uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji, a w razie ich braku - skierowania do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a.).
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z 29 kwietnia 1998 r., I SAB/Gd 8/97, niepubl. oraz postanowienie NSA z 21 września 2001 r., I SAB 131/00, LEX nr 55763) oraz w doktrynie (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, W-wa 2004, s. 100) nie budzi wątpliwości pogląd, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy również rozumieć wyczerpanie trybu przewidzianego w art. 141 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej jako: "O.p.". Przepis ten stanowi, iż na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia. Oznacza to, że w każdym przypadku przed wniesieniem skargi na bezczynność organu konieczne jest uprzednie złożenie ponaglenia, o którym mowa w art. 141 O.p. Należy przy tym zaznaczyć, iż złożenie ponaglenia powoduje konieczność zajęcia przez organ wyższej instancji stanowiska w kwestii podniesionej bezczynności.
Jak wynika z informacji udzielonej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. w piśmie z dnia [...] skarżący nie składał do tego organu ponaglenia wynikającego z art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej dotyczącego bezczynności Prezydenta Miasta B. w zakresie niewydania decyzji określającej podatek od nieruchomości za rok 2011.
Zatem w ocenie Sądu rozpatrzenie skargi w tym zakresie nie jest możliwe, bowiem prowadziłoby do zastąpienia toku postępowania w sprawie bezczynności organu II instancji - postępowaniem sądowoaministracyjnym. Takie rozwiązanie nie znajduje prawnego uzasadnienia, bowiem sądowoadministracyjny tryb zwalczania bezczynności organu nie jest ani trybem konkurencyjnym w stosunku do drugoinstancyjnego trybu zwalczania bezczynności przez organem administracyjnym, ani trybem substytucyjnym, który mógłby procedowanie przez organem II instancji zastąpić. Przeciwnie - wniesienie skargi na bezczynność do sądu administracyjnego ma na celu kontrolę poczynań organów, których bezczynność jest zaskarżona do sądu administracyjnego w granicach tej skargi, a zatem w odniesieniu do działań obu instancji organów właściwych w sprawie objętej skargą.
W tym stanie sprawy stwierdzić należało, że skarga inicjująca postępowanie sądowe, w zakresie bezczynności organu I instancji w odniesieniu do podatku od nieruchomości za 2011r. została wniesiona przedwcześnie i jako taka - jest skargą niedopuszczalną.
Mając powyższe na uwadze Sąd w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.