Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 lipca 2012 r. sygn. akt I SA/Bd 449/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylił zaskarżone przez D. S. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza Gminy i Miasta I. K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Sąd stwierdził, że organy w rozpatrywanej sprawie naruszyły art. 27 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. nr 229, poz. 1954 ze zm., dalej: "u.p.e.a.") w stopniu o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.").
Pismem z dnia 16 listopada 2012 r. skarżący wystąpił do Burmistrza Gminy i Miasta I. K. o zajęcie ponownego stanowiska w zakresie zgłoszonych zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego. Skarżący powołał się na wskazany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, który zobowiązał organ do podjęcia ponownego rozstrzygnięcia w sprawie.
W dniu 21 grudnia 2012 r. strona wniosła skargę na bezczynność Burmistrza Gminy i Miasta I. K. w przedmiocie rozpatrzenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Skarżący podniósł, że w związku z uprawomocnieniem się wydanego w niniejszej sprawie wyroku, wystąpił do organu pierwszej instancji w piśmie z dnia 16 listopada 2012 r. o wydanie ponownego rozstrzygnięcia. Wezwanie pozostało jednak bez odpowiedzi. Bezczynność organu, zdaniem strony, świadczy o lekceważeniu przez Burmistrza Gminy i Miasta I. K. orzekającego w sprawie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, który wydał w sprawie prawomocny wyrok uchylający postanowienia organów obu instancji. Ponadto strona zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania poprzez świadome nieprzesyłanie organowi wyższej instancji akt administracyjnych mających szczególne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.
Wnioskiem z dnia 28 stycznia 2013 r. skarżący wystąpił do tut. sądu o załączenie do akt sprawy dowodów w postaci postanowienia Burmistrza Gminy i Miasta I. K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów na egzekucję prowadzoną na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] i umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułu wykonawczego oraz decyzji tego organu z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej Burmistrza Gminy i Miasta I. K. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Gminy i Miasta I. K. wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że biorąc pod uwagę fakt, iż w przedmiotowej sprawie zostało wydane postanowienie o wznowieniu postępowania dotyczącego decyzji z dnia [...] r. nr [...], które nie zostało zakończone decyzją, postępowanie to podlegało umorzeniu, gdyż egzekucja została wszczęta z naruszeniem art. 3a u.p.e.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Stosownie do przepisu art. art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. skarga może dotyczyć bezczynności organu w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego przepisu, a zatem bezczynności w sprawach: decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty oraz postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, a także pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach.
Należy jednak pamiętać, że zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W niniejszej sprawie wskazać należy, że zgodnie z art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 37 § 2 k.p.a.).
Z akt administracyjnych przekazanych Sądowi przez Burmistrza Gminy i Miasta I. K. wynika, że skarżący pismem z dnia 16 listopada 2012r. zwrócił się do Burmistrza z wnioskiem "w sprawie zajęcia ponownego stanowiska odnośnie zgłoszonych zarzutów w piśmie z dnia 08.12.2011r. dotyczących postępowania egzekucyjnego". Brak jest natomiast dokumentu z którego wynikałby fakt złożenia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia (którym w niniejszej sprawie jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze – art. 17 pkt 1 k.p.a.) przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Powyższa okoliczność skutkuje uznaniem, że skarga do sądu administracyjnego na obecnym etapie jest niedopuszczalna. Dopiero, bowiem wyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym (tj. przed organami administracji publicznej) może otworzyć skarżącemu drogę do złożenia skargi do sądu administracyjnego.
Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 §1 pkt 1 p.p.s.a.
H. Adamczewska-Wasilewicz U. Wiśniewska E. Kruppik-Świetlicka