Uzasadnienie
W dniu 19 lutego 2013r. podatnik złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na bezczynność Dyrektora Izby Celnej w T., wnosząc o:
- zobowiązanie Dyrektora Izby Celnej w T. do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 14 dni od daty doręczenia skargi,
- nakazanie zwrotu kwoty 2610 zł pobranej przed wydaniem prawomocnego rozstrzygnięcia w tej sprawie,
- zobowiązanie Dyrektora Izby Celnej w T. do ukarania podległych pracowników za przekroczenie terminów załatwienia sprawy.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w T. wniósł o oddalenie skargi. Podał, że w dniu 8 sierpnia 2011 r. K. K. złożył w Oddziale Celnym w T. deklarację uproszczoną nabycia wewnątrzwspólnotowego AKC-U, dla samochodu osobowego marki Mercedes-Benz 2,1 C. C., nr nadwozia W., rok produkcji 2001, zakupionego za kwotę 2.400 EUR.
W deklaracji podatnik zadeklarował podstawę obliczenia podatku akcyzowego wynoszącą 9.566,00 zł oraz kwotę 1.779 zł podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego ww. samochodu osobowego.
Do deklaracji dołączył m.in. fakturę nr 2. z dnia [..] r., belgijskie dokumenty pojazdu: Certificat D'immatriculation nr [...] i nr [...]
W związku z różnicą między kwotą zadeklarowaną przez podatnika, a średnią wartością rynkową samochodu tej samej marki zarejestrowanego na terytorium kraju, pismami z dnia 8 sierpnia 2011 r. i 25 sierpnia 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego w T. wezwał podatnika do zmiany wysokości podstawy opodatkowania (skorygowania złożonej deklaracji) lub pisemnego wskazania przyczyn uzasadniających podanie wysokości podstawy opodatkowania w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego.
Niniejsze pisma przedstawiciel strony odebrał osobiście w dniu 9 sierpnia 2011 r. i w dniu 25 sierpnia 2011 r., jednakże w terminie wyznaczonym przez organ nie dokonał zmiany wysokości podstawy opodatkowania (nie skorygował złożonej w dniu 08 sierpnia 2011 r. deklaracji AKC-U, ani nie podał przyczyn uzasadniających wysokość zadeklarowanej podstawy opodatkowania).
Naczelnik Urzędu Celnego w T. postanowieniem z dnia [...] doręczonym Podatnikowi dnia 15 października 2012 r., wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Mercedes-Benz 2,1 C. C., nr nadwozia W., rok produkcji 2001.
Naczelnik Urzędu Celnego w T., po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, decyzją z dnia 17 grudnia 2012 r. określił podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Mercedes- Benz 2,1 C. C., nr nadwozia W., rok produkcji 2001 w wysokości 4010 zł.
Decyzja została doręczona stronie w dniu 19 grudnia 2012 r.
Na decyzję organu pierwszej instancji w dniu 28 grudnia 2012 r. strona złożyła odwołanie do Dyrektora Izby Celnej w T.. Podatnik w odwołaniu zarzucił organowi I instancji błąd w ustaleniu stanu faktycznego poprzez nieuwzględnienie faktu, iż przedmiotowy pojazd był w momencie nabycia pojazdem uszkodzonym, co miało wpływ na nieprawidłowe określenie wysokości podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego.
Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zwrot kwoty 2.610 zł wpłaconej na konto Izby Celnej w T..
Odwołanie wraz z aktami sprawy wpłynęło do· kancelarii Izby Celnej T. w dniu 14 stycznia 2013 r.
Postanowieniem z dnia [...]. Dyrektor Izby Celnej w T. wyznaczył podatnikowi 7-dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.
Przedmiotowe postanowienie uznano za doręczone podatnikowi w trybie art. 150 § 2 O.p. w dniu 11 marca 2013r.
Dyrektor Izby Celnej w T. decyzją z dnia [...]. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia [...]
Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w T. zarzut bezczynności należy uznać za bezzasadny, bowiem czas postępowania przed organem II instancji upływa w dniu 8 kwietnia 2013r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść do sądu administracyjnego w przypadkach określonych w pkt 1-4a powołanego przepisu, w tym również na bezczynność lub przewlekłe postępowanie w sprawach, w których wydawane są decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1).
Stosownie do art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a., warunkiem dopuszczalności tego rodzaju skarg jest jednak wyczerpanie środków zaskarżenia, jakie służyły stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje już żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie.
W przypadku skargi na przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania warunkiem jej dopuszczalności jest uprzednie złożenie przez stronę zażalenia do organu wyższego stopnia w trybie art. 141 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej O.p., a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (por. postanowienie NSA z 14 grudnia 2011 r., II GSK 1649/11, LEX nr 1151663).
W przeciwnym razie wniesiona do Sądu skarga musi zostać uznana za niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. i podlega odrzuceniu w drodze postanowienia na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 P.p.s.a.), co wyklucza możliwość dokonywania przez Sąd merytorycznej oceny zasadności podniesionych w niej zrzutów dotyczących przewlekłego działania organu.
Na gruncie niniejszej sprawy dodać należy, że jeżeli organem, którego dotyczy skarga na przewlekłość postępowania jest dyrektor izby celnej (w niniejszej sprawie – Dyrektor Izby Celnej w Toruniu), nad którym brak jest organu wyższego stopnia, skarga na przewlekłość postępowania dyrektora powinna zostać poprzedzona złożeniem do tegoż organu przez stronę skarżącą wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Zarówno z akt sprawy, jak i z treści skargi oraz odpowiedzi na skargę wynika, że przed wniesieniem skargi skarżący nie wezwał Dyrektora Izby Celnej w T. do usunięcia naruszenia prawa. Nie wyczerpał zatem wyżej opisanego trybu z art. 141 § 1 pkt 1 O.p., a tym samym nie został spełniony warunek dopuszczalności skargi, określony w art. 52 § 2 P.p.s.a.
Powyższe skutkowało koniecznością odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej, stąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.