Uzasadnienie
Pismem z dnia 8 grudnia 2015r. skarżący wnieśli skargę na "bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w B. polegającą na niewydaniu do chwili obecnej – pomimo zobowiązania wynikającego z przepisów prawa – rozstrzygnięcia od wniesionego przez skarżących wniosku z dnia 2 stycznia 2013 roku o stwierdzenie nieważności ostatecznego postanowienia Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. z [...] znak [...] w sprawie świadczeń emerytalno – rentowych KRUS o przymusowe ściągnięcie od dłużnika K. R. U.S. Oddział w B. kwoty 1004 zł oraz kwoty 550,44 zł za okres 2006/02, 2006/03, 2006/04 i 2007/01 na podstawie tytułu wykonawczego nr 0405/W/19/829/2011, jako od rolnika prowadzącego gospodarstwo rolne w okresie od roku 1981 do 1989."
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, przedstawiając przebieg postępowania.
Zarządzeniem z dnia 18 lutego 2016r. Sąd zwrócił się do Dyrektora Izby Skarbowej w B. o udzielenie dokładnej informacji, czy skarżący składali, na podstawie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r. poz. 267) – dalej jako: "k.p.a.", zażalenie w przedmiocie ww. bezczynności. Pismem z dnia 25 lutego 2016r. organ poinformował, że skarżący nie składali takiego zażalenia (k. 10 akt sąd.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270) – dalej jako: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów.
Stosownie do art. 52 § 1 powołanej ustawy, skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosi się po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
W myśl natomiast art. 52 § 2 ustawy, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Z zestawienia powyższych przepisów wynika więc, że dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny kontrola działalności administracji publicznej rozpoczyna się dopiero w momencie, kiedy strona wyczerpie środki zaskarżenia przewidziane w toku procedowania przed tymi organami, a więc kiedy w sprawie wypowiedział się organ właściwy do ich rozpoznania.
Z akt sprawy wynika, że skarżący wnieśli skargę do Sądu na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w B. w ramach prowadzonego wobec nich, obecnie już zakończonego, postępowania egzekucyjnego. Zatem środkiem zaskarżenia, o którym stanowi art. 52 p.p.s.a. jest zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 tej ustawy, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 tej ustawy lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie lub na przewlekłość postępowania, którego skutkiem jest uruchomienie działania nadzorczego organu wyższego stopnia, wnosi się bezpośrednio do tego organu, którym w niniejszej sprawie jest Minister Finansów. Z akt sprawy, w tym odpowiedzi udzielonej przez organ, wynika natomiast, że skarżący nie złożyli zażalenia do organu wyższego stopnia.
W związku z powyższym należy stwierdzić, że skarżący w niniejszej sprawie przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na bezczynność nie wyczerpali przysługujących im środków zaskarżenia, co powoduje, że złożona przez nich skarga jest przedwczesna i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Mając na uwadze powyższe, Sąd uznając skargę za niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.