Uzasadnienie
Pismem z dnia [...]. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Dyrektora Izby Celnej w T. w zakresie prowadzonego postępowania dotyczącego ustanowienia zabezpieczenia na majątku podatnika. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 125 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm.), dalej O.p., polegające na dwukrotnym przedłużaniu czasu trwania postępowania, bez jakichkolwiek przyczyn, z jednoczesnym brakiem prowadzenia merytorycznych czynności procesowych, odnoszących się do złożonego przez skarżącego zażalenia na postanowienie o ustanowieniu zabezpieczenia na jego majątku.
Ponadto, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a., strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z akt spraw Urzędu Celnego w T., sygn.: [...] i [...] na okoliczność przewlekłości tychże postępowań, które to okoliczności mają istotny wpływ na sprawę bezczynności Izby Celnej w T. objętej skargą.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w T. wniósł o odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wynika, że kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na: bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a.
Tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego został uregulowany m.in. w art. 52 p.p.s.a. Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zgodnie zaś z przepisem art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Wyliczenie środków zaskarżenia zawarte w powołanym wyżej art. 52 § 2 p.p.s.a. ma charakter przykładowy i niepełny. Świadczą o tym użyte w tym przepisie wyrazy "taki jak". Oznacza to, że również w przypadku środków prawnych nie wymienionych w tym przepisie, jeżeli przysługują one skarżącemu skargę można wnieść po ich wyczerpaniu.
Taka sytuacja występuje w przypadku ponaglenia, o którym mowa w art. 141 § 1 O.p. Zgodnie z art. 141 § 1 pkt 1 i 2 O.p. na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia lub ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jeżeli sprawa nie została załatwiona przez dyrektora izby skarbowej lub dyrektora izby celnej. Przez niezałatwienie sprawy w wyznaczonym terminie należy rozumieć opieszałość przy dotrzymaniu wszelkich terminów, zarówno ustawowych, jak i wyznaczonych w trybie art. 140 § 1 Ordynacji podatkowej (p. Komentarz do art. 141 Ordynacji podatkowej [w:] C. Kosikowski, H. Dzwonkowski, A. Huchla, Ustawa Ordynacja podatkowa. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2003, wyd. III, LEX).
Skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania kontrolnego można zatem wnieść dopiero po złożeniu ponaglenia do właściwego organu.
W przedmiotowej sprawie strona wniosła skargę na bezczynność Dyrektora Izby Celnej w T., ale nie wykazała, że wcześniej wyczerpała stosowne środki zaskarżenia, tj. iż wniosła do ministra właściwego do spraw finansów ponaglenie na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie, o którym mowa w art. 141 § 1 O.p. Organ podatkowy również nie wskazywał na wystąpienie okoliczności złożenia ponaglenia i wniósł o odrzucenie skargi.
Za takie ponaglenie nie może być uznane pismo procesowe z dnia 04 kwietnia 2013r., które strona złożyła tego samego dnia (data wpływu do organu - 08 kwietnia 2013r.), a skierowane do Dyrektora Izby Celnej w T. (d.: k. 89-93 akt administracyjnych). Zauważyć należy, że w przedmiotowym piśmie skarżący podnosił wyłącznie zarzuty natury merytorycznej poza stwierdzeniem, że kwestionuje zasadność przedłużenia czasu rozpatrzenia odwołania o kolejne dwa miesiące. W ocenie Sądu, pismo to stanowiło jedynie wyrażenie stanowiska strony w sprawie zabezpieczenia na majątku, a nie ponaglenie skierowane do organu wyższego stopnia. Dlatego z uwagi na jego treść oraz skierowanie do Dyrektora Izby Celnej w T., przy uwzględnieniu okoliczności, że skarżącego reprezentował profesjonalny pełnomocnik - radca prawny, który je podpisał, nie mogło ono być uznane za ponaglenie na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie. Nie ma żadnych podstaw, aby pismu o oznaczonej nazwie i treści oraz skierowanemu do organu prowadzącego postępowanie, nadawać odmienny charakter pozostający z nimi w sprzeczności.
Tym samym skarga okazała się przedwczesna, dlatego należało ją jako niedopuszczalną odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 141 § 1 O.p. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.