Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. R. P. ("Skarżący", "Strona") złożył do tut. Sądu skargę na działanie Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Toruniu, zarzucając: niedopełnienie obowiązku należytej weryfikacji złożonego przez Skarżącego wniosku VIA-WOMP o nr [...] oraz jego rozliczenia, co skutkowało akceptacją oraz wypłaceniem świadczenia, które było nienależne dla Skarżącego, opieszałość oraz niedotrzymanie terminów ustawowych wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego podczas rozpatrywania wniosku Skarżącego o umorzenie 50 % żądanego zwrotu pobranego świadczenia oraz naliczonych odsetek oraz narażenie Skarżącego na straty finansowe wynikające z rosnących odsetek na skutek nadmiernej opieszałości. W związku z powyższymi zarzutami Skarżący wniósł o umorzenie 100% odsetek w kwocie [...]zł naliczonych od nienależnie pobranego świadczenia, które to zostało w całości zwrócone przez Skarżącego w dniu [...] r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi w przedmiocie bezczynności organ wskazał jednak, że Skarżący nie wniósł za pośrednictwem Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Toruniu ponaglenia, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 z późn. zm., dalej: "k.p.a.").
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 259 - dalej "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Z kolei art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
Na gruncie art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 k.p.a., strona ma prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie (pkt 1 - bezczynność), bądź kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (pkt 2 - przewlekłość).
Tym samym złożenie skargi na bezczynność, czy też przewlekłość organu, jest możliwe dopiero po wniesieniu ponaglenia na niezałatwienie sprawy w trybie art. 37 k.p.a. Brak ponaglenia czyni skargę niedopuszczalną. W konsekwencji, jeżeli strona przed wniesieniem skargi nie wyczerpie przysługującego środka zaskarżenia, to skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 28 października 2016 r., sygn. akt I OSK 125/15, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mają na względzie powyższe Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzucił skargę. Sąd wskazuje jednak, że Skarżący nadal ma możliwość złożenia ponaglenia do organu, a następnie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynności organu, ponieważ stosownie do cytowanego art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.