Uzasadnienie
Strona wniosła skargę na bezczynność Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. w przedmiocie rozpatrzenia nieprawidłowości w zakresie prowadzonego postępowania, dotyczących pisma z dnia 31 grudnia 2005 r.
W odpowiedzi na skargę Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. wniósł o jej odrzucenie wskazując, że skarżący nie wniósł ponaglenia do organu wyższego stopnia, a więc nie wyczerpał trybu do wniesienia skargi na bezczynność.
Pismem z dnia 04 marca 2014 r. Sąd wezwał Dyrektora Izby Skarbowej w B. do podania, czy w związku z wniesioną przez J. T. do Sądu skargą z dnia 19 listopada 2013 r. na bezczynność Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B., skarżący wystąpił do Dyrektora Izby Skarbowej w B. w trybie art. 141 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: "O.p.") z ponagleniem na niezałatwienie sprawy w terminie, w związku z pismem strony z dnia 31 grudnia 2005 r.
W udzielonej odpowiedzi z dnia 11 marca 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. poinformował, że skarżący nie występował do organu odwoławczego z ponagleniem na niezałatwienie sprawy w terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Złożenie przedmiotowej skargi jest niedopuszczalne.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów.
Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosi się po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl natomiast art. 52 § 2 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Z zestawienia powyższych przepisów wynika więc, że dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny kontrola działalności administracji publicznej rozpoczyna się dopiero w momencie, kiedy strona wyczerpie możliwość podważenia rozstrzygnięć organów administracji przy pomocy środków zaskarżenia przewidzianych w toku procedowania przed tymi organami, a więc kiedy w sprawie wypowiedziały się organy obu instancji.
W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że zakresem art. 52 p.p.s.a. objęte jest także ponaglenie, o którym mowa w art. 141 § 1 O.p. (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 236 i n.). Z przepisu tego wynika, że na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 O.p. stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia. Stosownie do § 2 tego przepisu, organ podatkowy wymieniony w § 1, uznając ponaglenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Ponaglenie jest zatem prawnym instrumentem, który ma na celu stworzenie stronie realnej ochrony procesowej, ale stwarza także mechanizm wymuszający sprawność działania ze strony administracji publicznej i kontrolę tej działalności przez sąd (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 marca 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 2226/07, LEX nr 524095). Skorzystanie z ponaglenia warunkuje, w przypadku pozostawania przez organ w dalszej bezczynności, późniejsze ewentualne wniesienie przez stronę skargi do sądu administracyjnego.
Z akt sprawy, w tym udzielonej przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. odpowiedzi na skargę oraz złożonego na wezwanie Sądu pisma Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 11 marca 2014 r. wynika, że skarżący nie złożył przewidzianego prawem ponaglenia. W związku z powyższym należy stwierdzić, że skarżący w niniejszej sprawie przed wniesieniem skargi do Sądu na bezczynność organu nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia, co powoduje, że złożona przez niego skarga jest przedwczesna i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Mając na uwadze powyższe, Sąd uznając skargę za niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.