Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w B., w postępowaniu ponagleniowym uruchomionym pismem z 8 lipca 2012 r. złożonym przez Niepubliczny Specjalistyczny Zakład Opieki Zdrowotnej N. (dalej także, jako: "skarżący"), stanowiącym skargę i ponaglenie na działania Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. w przedmiocie niezałatwienia wniosku o zwrot VAT z 2 listopada 2011 r.
Z akt administracyjnych wynika, że przedmiotowy wniosek o zwrot VAT został przesłany przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. przy piśmie z 10 listopada 2011 r., zgodnie z właściwością do Naczelnika Urzędu Skarbowego K. Wraz z wnioskiem zostały także przesłane dokumenty dotyczące wniosku.
Powyższe spowodowało, że Dyrektor Izby Skarbowej w B. pismem z 23 lipca 2012 r. ponaglenia Niepublicznego Specjalistycznego Zakładu Opieki Zdrowotnej N. na podstawie art.170 § 1 o.p., przesłał zgodnie z właściwością do Dyrektora Izby Skarbowej w K., jako organu podatkowego wyższego stopnia wobec Naczelnika Urzędu Skarbowego K. W skardze na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w B. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skarżący zarzucił naruszenie art. 121, art. 122, art. 125, art. 139, art. 170 ustawy z 29 sierpnia1998 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej w skrócie, jako: "o.p."), przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu i wniósł o: 1) zobowiązanie strony przeciwnej do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, 2) zobowiązanie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, 3) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
Uzasadniając złożoną skargę, jej autor wskazał argumenty przemawiające za zasadnością wniosku o stwierdzenie nadpłaty w VAT, jako świadczenia nienależnie zapłaconego. Końcowo autor skargi wskazał, że bezczynność organu administracji publicznej występuje nie tylko, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, ale również, gdy je podjął, ale mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem decyzji lub innego aktu administracyjnego.
Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie uznając, że podniesione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ podniósł, że w myśl postanowień art.141 §1 o.p. na niezałatwienie sprawy w terminie na podstawie art.140 o.p. stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia. Z uwagi na przesłanie wniosku o stwierdzenie nadpłaty do Naczelnika Urzędu Skarbowego K. organem właściwym do załatwienia ponaglenia w tej sprawie jest Dyrektor Izby Skarbowej w K., jako organ wyższego stopnia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
Na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub w terminie ustalonym na podstawie art. 140 o.p. stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia (art.141 §1 o.p.). Złożenie ponaglenia w trybie art.141§1 o.p. jest wyłącznie warunkiem formalnym wniesienia przez osobę zainteresowaną skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu w trybie art. 52 ustawy z 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm.), dalej w skrócie jako: "p.p.s.a." i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne.
Postanowienie wydane w trybie art.141 o.p. nie podlega kognicji sądów administracyjnych, bowiem nie należy do postanowień kończących postępowanie w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Skoro postanowienie wydane w postępowaniu ponagleniowym w trybie art.141 o.p. nie podlega zaskarżeniu do sądu, to tym bardziej nie przysługuje skarga na bezczynność organu polegającą na nierozpoznaniu zażalenia wniesionego w trybie art.141 §1 o.p., w tym także na nie wyrażenie stanowiska przez ten organ w formie postanowienia.
Stwierdzenie, że skarga na bezczynność organu wyższego stopnia w postępowaniu ponagleniowym (art.141 o.p.), nie podlega kognicji sądu spowodowało jej odrzucenie w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., jako niedopuszczalnej. Natomiast o zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art.232 §1 pkt 1 p.p.s.a.