Uzasadnienie
S. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) na "bezczynność postępowaniu ZUS wobec podległych organów rentowych Oddziału Wojewódzkiego w B. Inspektorat ZUS w Ł. wobec Stowarzyszenia Ł. Klubu Sportowego za okresy od 01.2006 r. do 01.2010 r.".
W odpowiedzi na skargę, Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 maja 2014 roku, Skarżący został wezwany do uzupełnienia braków skargi przez oznaczenie organu, którego działalności lub bezczynności skarga dotyczy oraz określenie naruszenia prawa bądź interesu prawnego, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem jej odrzucenia.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie, Skarżący nadesłał pismo z dnia 28 maja 2014 r., w którym wskazał, że wielokrotnie zwracał się z pismami do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w sprawie opłacania przez Ł. Klub Sportowy składek na ubezpieczenie społeczne i nie zawsze uzyskiwał satysfakcjonujące odpowiedzi. W nadsyłanych pismach ZUS, szczególnie gdy miał odmienne stanowisko do przedstawionych wniosków i zarzutów, udzielał odpowiedzi bez oparcia o obowiązujące ustawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje.
Skarga podlegała odrzuceniu.
W przedmiotowej sprawie skarżący – S. K. zarzucił bezczynność Prezesowi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych poprzez dopuszczenie do powstania zaległości w opłacaniu składek na ubezpieczenie społeczne przez Ł. Klub Sportowy a następnie nieprawidłowe prowadzenie postępowania egzekucyjnego co do jego majątku, co skutkowało pociągnięciem skarżącego do odpowiedzialności jako członka zarządu tegoż Klubu. W związku z powyższą kwestią, skarżący wystosował wiele pism do Prezesa ZUS, wskazując na nieprawidłowości w podległych mu organach emerytalno-rentowych.
Przy tak sformułowanej skardze w pierwszym rzędzie należało ustalić kwestię związaną z jej dopuszczalnością. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej powoływana jako p.p.s.a.) sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a tego przepisu, a więc gdy dotyczy ona: decyzji administracyjnych (pkt 1), postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty (pkt 2), postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3), innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4), pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach (4a). Z tymże skarga na bezczynność dopuszczalna jest tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należało, że skarżący nie może skutecznie złożyć skargi na bezczynność Prezesa ZUS w zakresie poboru składek na ubezpieczenie społeczne od Ł. Klubu Sportowego oraz ewentualnych nieprawidłowościach przy prowadzeniu postępowania egzekucyjnego, bowiem powyższe postępowanie nie dotyczy jego osoby. Względem skarżącego, jak wskazuje organ w odpowiedzi na skargę, nie toczyło się jeszcze postępowanie egzekucyjne, a zatem nie można mówić o naruszeniu procedur związanych z takim postępowaniem. Skarżący nie jest stroną postępowań (również dotyczących bezczynności) w zakresie spraw odnoszących się bezpośrednio do Ł. Klubu Sportowego.
Jednocześnie nie można uznać, jakoby pismo skarżącego z dnia 28 maja 2014 r. skutecznie usunęło braki formalne skargi, gdyż w jego treści trudno doszukać się wykazania przez skarżącego naruszenia prawa lub jego interesu prawnego. Tym samym złożona przez skarżącego skarga podlegała odrzuceniu, z jednej strony jako niedopuszczalna, z drugiej zaś z uwagi na nieuzupełnienie jej braków formalnych.
W związku z tym, iż skarga skarżącego jest niedopuszczalna została odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 6 i w zw. z § 3 p.p.s.a.