Uzasadnienie
Dnia 20 września 2006 r. T. B. B. złożył za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w B. skargę na bezczynności tego organu w sprawie odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. Skarżący stwierdził, że dnia 8 marca 2006 r. złożył odwołanie od decyzji organu I instancji do Dyrektora Izby Skarbowej w B. Organ odwoławczy już trzykrotnie wyznaczał nowe terminy załatwienia sprawy. Na taki sposób postępowania organu odwoławczego skarga staje się jedynym sposobem dochodzenia do uzyskania merytorycznej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej odrzucenie, wobec niezachownia przez skarżącego terminu do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa.
Sam skarżący w piśmie procesowym z 31 października 2006 r. cofnął skargę w związku z tym, iż 10 października 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. wydał decyzję kończącą postępowanie.
W tych okolicznościach faktycznych Sąd postanowił umorzyć postępowanie w tej sprawie.
Zgodnie z art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Sąd uznaje cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W niniejszej sprawie Sąd nie dostrzega, aby cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności.
W tym stanie rzeczy, zgodnie z art. 60 oraz art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 cyt. ustawy należało orzec, jak w sentencji.